Φτάνοντας το πρωί στον «Κόσμο της BMW Motorrad», το χώρο ψυχαγωγίας και φιλοξενίας πριν το εργοστάσιο, βλέπεις ήδη από την αρχιτεκτονική του περιβάλλοντος πως εκεί υπάρχει παρελθόν και ιστορία. Οι απαρχές των εγκαταστάσεων άλλωστε πάνε πίσω στο 1939, με σκοπό αρχικά την παραγωγή των πρώτων εξαρτημάτων μοτοσυκλετών, με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να αλλάζει σκοπό και χαρακτήρα στο χώρο και με το τίμημα της στροφής σε μηχανές πολέμου να πληρώνεται σε συμμαχικούς βομβαρδισμούς. Ο χρόνος πέρασε, απάλυνε έστω -αν δεν έκλεισε- πληγές (για όλους ; ) και το 1969 εν τέλει μεταφέρθηκε πλήρως η παραγωγή μοτοσυκλετών από το Μόναχο στο Βερολίνο. Η ταχύτητα εξέλιξης υπήρξε τρομακτική, με τους 400 εργαζόμενους να έχουν γίνει πλέον 2.600 και οι παραγόμενες μοτοσυκλέτες από 30 τη μέρα… να φτάνουν τις 900 -μοτοσυκλέτες και ηλεκτρικά scooter- ναι, ημερησίως στο peak της παραγωγής!
Τα στοιχεία παραγωγής ωστόσο αυξάνονταν σταθερά μα όχι γραμμικά, μιας και το 1975, η 100.000ή μοτοσυκλέτα έβγαινε από το εργοστάσιο, το 1980, η παραγωγή είχε ήδη ξεπεράσει τις 250.000 και το πρώτο ορόσημο του ενός εκατομμυρίου μοτοσυκλετών επιτεύχθηκε το 2001, ακολουθούμενο από τη μοτοσυκλέτα των δύο εκατομμυρίων το 2011 και την 3η εκατομμυριοστή το 2019. Η τρέχουσα χρονιά μάλιστα έφερε το πιο πρόσφατο κατόρθωμα της παραγωγής, πάνω από τέσσερα εκατομμύρια μοτοσυκλέτες της BMW.
Πίσω στο δικό μας 2026 όμως, όπου η όλη επίσκεψη μας είχε τη μορφή διημέρου, με παρόντα στην υποδοχή μας μάλιστα και τον Helmutt Schramm, επικεφαλής της παραγωγής των Βαυαρών, ο οποίος μεταξύ άλλων μας είπε πως η μονάδα των 230 στρεμμάτων θα μπορούσε να… επεκταθεί, αλλά δε χρειάζεται ακόμα καθώς δεν έχει πιάσει το μέγιστο των δυνατοτήτων της. Στις εγκαταστάσεις του Βερολίνου γίνεται η συναρμολόγηση κυρίως, με κύριο κομμάτι της εκεί παραγωγής να αφιερώνεται στα δισκόφρενα των γερμανικών μοτοσυκλετών. Μη σας φανεί ασήμαντο καθώς μιλάμε για περίπου 3,3 εκατομμύρια κομμάτια μέσα στο 2025! Στα δε logistics, κοινώς στις αποθήκες - χωρητικότητας 30.000 (!) ευρωπαλετών, κυριαρχούν δυο πράγματα: Η οργάνωση και ο αυτοματισμός. Τα εξαρτήματα -από βίδες και ροδέλες μέχρι πλαίσια και φωτιστικά σώματα- οργανώνονται σε δυο μεγέθη κιβωτίων, βάση των οποίων αποθηκεύονται και διανέμονται στο χώρο. Έννοια σας όμως καθώς όλα τα παραπάνω αρκούν για μόλις μια εβδομάδα συνεχούς παραγωγής!
Πανύψηλα, ρομποτικά ράφια με κίνηση σε τρεις άξονες αποτελούν ένα χαοτικό χώρο φύλαξης, με τη διανομή των απαραίτητων κομματιών του πάζλ της κάθε μοτοσυκλέτας να γίνεται με αυτόνομες πλατφόρμες. Η κίνηση μας μάλιστα στο χώρο υπήρξε σαφώς… περιορισμένη, ώστε να μη μπαίνουμε στο διάβα των οχημάτων που μετέφεραν εξαρτήματα στα κατά τόπους σημεία των γραμμών παραγωγής. Ενδιαφέρον ωστόσο έχει το γεγονός πως κάπου εδώ εντοπίζεται ένα μεταβατικό θα έλεγε κανείς στάδιο, μιας και πολλά εκ των ηλεκτρικών οχημάτων μπορούν να λειτουργήσουν αυτόνομα, αλλά και με άνθρωπο στο τιμόνι. Εννοείται πως «άπειροι» αισθητήρες ελέγχουν όλο αυτό το «ζωντανό» οργανισμό, ενώ σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά, η ζημιά περιορίζεται τοπικά με εναερίτες (!) π.χ. μηχανικούς να επισκευάζουν τυχόν βλάβες στα προαναφερθέντα ράφια με τη μορφή… πολυκατοικίας.
Προχωρώντας στις γραμμές παραγωγής, διακρίνονται 4 βασικά ήδη κινητήρα που μετέπειτα διαφοροποιούνται στα διαφορετικά δίτροχα: Ο εξακύλινδρος, ο τετρακύλινδρος, οι 3 τύποι boxer και ο ηλεκτροκινητήρας. Ενδεικτικά, σε σχεδόν ενάμιση λεπτό ένας boxer έρχεται στη ζωή, με ρομποτικούς βραχίονες και πλατφόρμες να κάνουν την καθημερινότητα των εργαζόμενων λίγο πιο απλή και πολύ πιο ασφαλή. Παρεμπιπτόντως, σε όλη αυτή την έκταση, το ανθρώπινο στοιχείο είναι υπαρκτό μεν, αραιό δε, προμηνύοντας την πορεία της κορύφωσης της 3ης Βιομηχανικής Επανάστασης στη Γηραιά Ήπειρο.
Το «χτίσιμο» μιας μοτοσυκλέτας εντωμεταξύ είναι μια διαδικασία με αρκετά στάδια, σημαντικότερο ωστόσο είναι αυτό που κρίνει τα πάντα πριν η κάθε μοτοσυκλέτα βγει στο δρόμο. Ο ποιοτικός έλεγχος που θα καθορίσει το αν όσα προηγήθηκαν έχουν καταλήξει κυρίως σε μια ασφαλή μοτοσυκλέτα για τον έξω κόσμο. Εδώ, είναι ίσως και το σημείο-κλειδί που διαφοροποιεί τους «καλύτερους», πιο premium κατασκευαστές από τους πιο «δεύτερους», πιο μαζικούς και εν πολλοίς δαιμονοποιημένους από πολλούς εκεί έξω, βλ. «α, είναι κινέζικο, ινδικό» κτλ. Θα είδατε πως δεν τσιγκουνευτήκαμε τα εισαγωγικά, ε; Οι προδιαγραφές είναι αυτές που καθορίζουν το αποτέλεσμα και όχι η ενίοτε χώρα προέλευσης, με παρούσα πάντοτε την αχώνευτη στατιστική. Περισσότερες μοτοσυκλέτες, περισσότερες πιθανότητες αστοχίας.
Η BMW για παράδειγμα, μιας και το είδαμε και εκ των έσω, κατά τη διαδικασία της τελικής δοκιμής μιας μοτοσυκλέτας, την υποβάλει σε δυναμόμετρο πριν ολοκληρωθεί ο ποιοτικός έλεγχος. Αρχικά πραγματοποιείται στατικός έλεγχος, που περιλαμβάνει την προσαρμογή των περιφερειακών συστημάτων του κινητήρα και την αυτοδιάγνωση όλων των ηλεκτρονικών μονάδων ελέγχου. Στη συνέχεια ακολουθεί δυναμική δοκιμή, με επιτάχυνση έως τουλάχιστον 120 χλμ./ώρα, έλεγχο λειτουργίας σε σταθερή ταχύτητα, δοκιμή των διακοπτών κατά την οδήγηση, βοηθητικών συστημάτων όπως αυτό για την πίεση των ελαστικών, του cruise control, του ASC και του φωτισμού. Συνολικά, η διαδικασία περιλαμβάνει περισσότερα από 400 επιμέρους βήματα ελέγχου μέχρι η μοτοσυκλέτα να λάβει την τελική ένδειξη «OK». Ναι, σωστά διαβάσατε. 400.
Αφού δοθεί το «ΟΚ» λοιπόν (λυπούμαστε -όχι πολύ, άλλα όσο να πεις- δε σημαίνει «όλα καλά»), η κάθε μοτοσυκλέτα παίρνει το δρόμο για κάθε σημείο του πλανήτη, ξεκινώντας από το χώρο προετοιμασίας για το.. πακετάρισμα. Αποτέλεσμα της προαναφερθείσας διαδικασίας, είναι το οδόμετρο στα BMW το οποίο ποτέ δε γράφει μηδέν χιλιόμετρα, καθώς πάνω στις πλατφόρμες δοκιμών έχει ήδη διανύσει μερικά. Σίγουρα, θα θέλαμε να γίνουμε πιο «αδιάκριτοι» στο χώρο, ωστόσο έπρεπε να σεβαστούμε όχι μόνο κανόνες και εμπιστευτικότητα, αλλά και τους ανθρώπους μπροστά και πίσω από τις μηχανές, οι οποίοι μας υποδέχτηκαν και σε μεγάλο βαθμό… μας ανέχτηκαν. Μαθημένοι πρέπει να είναι μάλλον, μιας και στο πλαίσιο των επισκέψεων του κοινού, 20.000 επισκέπτες ξεναγούνται κάθε χρόνο στο λεγόμενο «BMW Motorrad Welt».
Αφού χαζέψαμε πρωτότυπες και μη, εξωτικές αλλά και προσιτές μοτοσυκλέτες, έκδηλη στο χώρο φιλοξενίας ήταν η πρόσφατη αγωνιστική ιστορία της BMW στα WSBK, μιας και το 2024 και το 2025 ο Toprak Razgatlioglu στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής με την ομάδα ROKiT BMW Motorrad WorldSBK, έχοντας κάνει το πέρασμα του και από τα μέρη που ξεναγούμασταν και εμείς. Η 2η μέρα, είχε σαφώς πιο χαλαρό χαρακτήρα, με δυο διαδρομές να συνιστούν δυο βόλτες, μια σε επαρχιακούς δρόμους πέριξ του Βερολίνου και μια εντός της πόλης. Στην 1η όχημα μας ήταν ένα R 1300 GS, από τις καλύτερες εκδρομικές επιλογές του δίτροχου.. μπουφέ. Ή μάλλον θα ήταν η καλύτερη, αν ο πλοηγός μας, δε μας ξεκαθάριζε από την αρχή πως ήταν απόστρατος της γερμανικής, πολεμικής αεροπορίας και πως θα εφάρμοζε τη δέουσα πειθαρχία. Τι λέει το όριο; 30; 30! 50; 50! Ξεχάστε προσπεράσεις και λοιπές… αλητείες. Βράζαμε μες το μοτοσυκλετιστικό μας εξοπλισμό λοιπόν, έβραζαν και οι μοτοσυκλέτες.
Ναι, αυτό ήταν και το σώφρον, απλά μια πιο «ελαστική» διαδρομή σίγουρα θα έδινε περισσότερο νόημα στο εν λόγω δίωρο. Και αν μας «κακοφάνηκε» αυτό, η απογευματινή βόλτα θα έκανε την πρώτη να φαντάζει… όαση, αφού το κέντρο του Βερολίνου δεν ενδείκνυται για επίτηδες περιηγήσεις σε ώρα αιχμής. Με το R 1300 R αυτή τη φορά, το οποίο διαφοροποιείται δραστικά από το μεγάλο, adventure συγγενή του, με το fun factor στα άκρα και το διαβολάκι με το αγγελάκι εκατέρωθεν του κράνους να παλεύουν διαρκώς. Τελοσπάντων, ας πούμε πως χρωστάμε μια 2η, πιο τουριστική ευκαιρία, δίχως την κλεψύδρα του αεροδρομίου στο κατώπι μας.
Ώρα για φινάλε όμως, έτσι μετά από ένα γεμάτο BMW διήμερο λες «τι μένει;» Ένα καλώς εννοούμενο «βάρος» ίσως, μιας και περπατήσαμε στα μέρη που έχει γραφτεί ιστορία, με χρυσά αλλά και με μαύρα γράμματα, έχουν σίγουρα γεννηθεί συναισθήματα με την έννοια τη δική μας, τη δίτροχη, αφού φέτος βγήκε από την παραγωγή και η 4.000.000στη μοτοσυκλέτα, ένα R 1300 GSA, ενώ τα κεράκια στην νοερή τούρτα των Βαυαρών είναι πια 60 όσο αφορά στη συναρμολόγηση των μοτοσυκλετών στο Βερολίνο. Τόσες μοτοσυκλέτες και τόσα χρόνια μετά, πόσα χαμόγελα να έχουν προκληθεί μέσα στα κράνη; Ας ελπίσουμε σε ακόμα περισσότερα θα πούμε, μιας και η τεχνολογία που είδαμε έρχεται να φέρει ασφαλέστερες, πληρέστερες μοτοσυκλέτες και με δεδομένο τον καλπάζοντα ανταγωνισμό -γιατί όχι;- και πιο προσιτές.
