Το πρόβλημα έχει περάσει στους δήμους των γειτόνων, οι οποίοι αν δεν διεξάγουν γρήγορα μια απογραφή των καμερών ταχύτητας που πληρούν τις κρατικές προδιαγραφές, θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωποι με μια σουρεαλιστική κατάσταση, με τις συσκευές επιβολής του ορίου ταχύτητας να απενεργοποιούνται, καθώς δεν θεωρούνται όλες εντός των κριτηρίων των σχετικών προδιαγραφών. Ποιό είναι το βασικότερο πρόβλημα; Απαιτείται ένα εκτελεστικό διάταγμα από το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και η προθεσμία ήταν η 19η Αυγούστου!  Ακόμα, το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών της Ιταλίας υποτίθεται ότι θα παρείχε μια ψηφιακή πλατφόρμα για τη χαρτογράφηση και τη δημοσίευση των δεδομένων όλων των εγκατεστημένων συσκευών έως τον Σεπτέμβριο του 2025, αλλά αυτή η πλατφόρμα άργησε από το αναμενόμενο.

Το νέο δε διάταγμα, στοχεύει στο να διευκρινίσει τη διαφορά μεταξύ «έγκρισης» και «επικύρωσης» των καμερών ταχύτητας, τυποποιώντας τη χρήση τους και αποτρέποντας την κακή χρήση από τις τοπικές αρχές, με τον υπουργό Μεταφορών, Ματέο Σαλβίνι, να τονίζει ότι οι κάμερες ταχύτητας θα πρέπει να τοποθετούνται σε περιοχές υψηλού κινδύνου για την πρόληψη ατυχημάτων και όχι κυρίως για τη δημιουργία εσόδων. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία άλλωστε, το 80% των οδηγών τηρούν τα όρια ταχύτητας όταν γνωρίζουν ότι παρακολουθούνται. Αλλά τι θα συμβεί όταν οι κάμερες ταχύτητας δεν θα είναι πλέον ενεργές; Η αλήθεια είναι ότι χωρίς επαρκή επιβολή, η υπερβολική ταχύτητα θα αυξηθεί και κατά συνέπεια, τα ατυχήματα θα αυξηθούν.