Του Απόστολου Μιστιλόγλου

Φωτογραφίες: Triumph Team

Triumph Trident 660 2026 Τιμή στην Ελλάδα: Από 9.990 € 

Trident σημαίνει «Τρίαινα» και, πέρα από το θρυλικό όπλο του θεού Ποσειδώνα, το όνομα κόσμησε το ανάλογο μοντέλο της Triumph, που παρήχθη για πρώτη φορά το 1968. Τότε, ο τρικύλινδρος εν σειρά, στα 750 κυβικά και απόδοση της τάξης των 58 ίππων, ήταν κάτι «εξωτικό», ήταν ο κινητήρας μίας μοτοσυκλέτας-ορόσημο για την μάρκα που παρέμεινε σε παραγωγή μέχρι το 1975. Το 1991, με την «ανάσταση» της Triumph τότε, το Trident εμφανίστηκε και πάλι στην γκάμα, με κινητήρες 750 και 900 κυβικών και παρέμεινε έως το 1998.

Το 2020, η Triumph έκανε μία γενναία αναφορά στην ιστορία της, επαναφέροντας το όνομα Trident στην ολοκαίνουργια πλατφόρμα των 660 κυβικών. Εμφανισιακά, με μία μοτοσυκλέτα που αναφερόταν στην 90s γενιά του μοντέλου – απλός διάκοσμος, κυκλικό εμπρός φανάρι, μονοκόμματη σέλα, μία «βασική» roadster με έμφαση στην οδηγική συμπεριφορά. Η επιτυχία της πλατφόρμας ήταν άμεση και της πιστώνεται μέρος της μεγάλης αύξησης πωλήσεων, που η Triumph έχει πετύχει την τελευταία 5ετία, κάνοντας 6 σερί ρεκόρ όλων των εποχών!

Αυτά ως μία μικρή εισαγωγή, καθώς βρισκόμαστε στο εντυπωσιακό Benidorm της Ισπανίας και έχουμε μπροστά μας, την ανανεωμένη Trident 660 2026. Πιο δυνατή, ελαφρώς «καλλωπισμένη», πιο ικανή με επεμβάσεις και στις αναρτήσεις, γενικότερα μία αρκετά εκτεταμένη ανανέωση. Και με κίτρινη περιβολή, που εντυπωσιάζει στον ήλιο και ξεχωρίζει ακόμη και σε πιο «γκρίζες» μέρες. Οι πρώτες εντυπώσεις έχουν ήδη γίνει... 

Πιο δυναμικό, στον σωστό βαθμό

Πρώτη σελίδα του βιβλίου, το εξώφυλλο και έτσι, η Trident 660 φρεσκάρεται στην εμφάνιση για να γίνει πιο δυναμική. Έχουμε νέο, φαρδύτερο ρεζερβουάρ καυσίμου, νέο εμπρός φανάρι και βάση αυτού, όπως και αλλαγή στην σέλα: Εδώ, αντί για την μονοκόμματη σέλα του προηγούμενου μοντέλου, έχουμε σέλα δύο τμημάτων, μία σαφώς πιο σπορ πινελιά. Μάλιστα, στα αξεσουάρ διατίθεται και καπάκι για την πίσω σέλα, για όσους αναζητούν το κάτι παραπάνω.

Οι αλλαγές είναι ορατές, αλλά όχι θεαματικές. Η εντύπωση που δίνεται, είναι ότι το νέο Trident 660 έχει μία ελαφρώς πιο δυναμική, αλλά πάντα «ρευστή» εμφάνιση με τις καμπύλες κυρίαρχες.

To έντονο κίτρινο χρώμα Cosmic Yellow κλέβει την παράσταση – και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Triumph έφερε ΟΛΕΣ τις μοτοσυκλέτες της παγκόσμιας παρουσίασης, σε αυτό. Οι άλλες δύο επιλογές, είναι το λευκό Snowdonia White και το γκρίζο Stone Grey, που έχουν μεν το δικό τους ενδιαφέρον αλλά... στα δικά μου μάτια, τίποτα δεν είναι σαν αυτό το εκπληκτικό κίτρινο. 

Δυναμική μεν, απλότητα δε – αυτό αποπνέει το Trident 660, χωρίς... σωρεία αυτοκόλλητων και διακόσμου, παρά μία «ξεκάθαρη» μορφή naked μοτοσυκλέτας με ελαφριές ρετρό αναφορές. Αντιθέτως, σε επίπεδο ηλεκτρονικών και εξοπλισμού έχουμε μία «ήσυχη πληρότητα», με αισθητήρα IMU, Cornering ABS και TCS, 3 χαρτογραφήσεις απόδοσης και πλήρως ηλεκτρονικό γκάζι, όπως και συνδεσιμότητα με smartphone για «πλούσια δώρα» μέσω του οργάνου. Το συγκεκριμένο όργανο, πάντως, έχει τύχει μέτριας αποδοχής, υποθέτουμε λόγω του συνδυασμού TFT με «παρωχημένες» LCD ενδείξεις. Από μέρους μας, θα σχολιάσουμε ότι θα μπορούσε ίσως να έχει μπει πλέον μία πλήρως TFT οθόνη, αλλά και αυτό το «υβριδικό» όργανο ενδεικνύει όπως πρέπει, με πολλές δυνατότητες απεικόνισης και παρεχόμενες πληροφορίες.

To know us better – Καβάλα με, να φύγουμε

Ανήμερα της... Καθαράς Δευτέρας (καθότι η δική μας αργία είναι άγνωστη φυσικά στους ξένους), έχουμε την δική μας ημέρα οδήγησης γύρω από το Benidorm και ο καιρός είναι... πρακτικά, καλοκαίρι. Επιτέλους βγάζω την θερμική επένδυση από το μπουφάν και αισιοδοξώ για το ελληνικό καλοκαίρι... αλλά το daydreaming μου διακόπτει η εντυπωσιακή θέα των δοκιμαστικών Trident (και Tiger Sport) 660, στην έξοδο του ξενοδοχείου. Με μία πρώτη στατική επαφή με την Trident, εύκολα εκτιμάς την συμμετοχική θέση οδήγησης, που σε «εμπλέκει» με το μηχάνημα βάζοντας σε σε «ελαφρώς σπορ» δεδομένα. Το τιμόνι είναι ικανοποιητικά φαρδύ αλλά όχι πολύ ψηλά τοποθετημένο, έτσι στην ουσία έχεις άμεση επαφή με το μπροστινό σύστημα και το τί κάνει, από κάτω σου. Το ίδιο και η θέση των μαρσπιέ που, τουλάχιστον για τα 175 εκατοστά του ύψους μου, έθεταν τα πόδια μου πολύ ελαφρώς κλειστά και «κουμπωμένα» στο σχήμα του ρεζερβουάρ. Οι ψηλότεροι και πιο... μακρυπόδαροι ίσως «βρουν» με τα γόνατα, στις γωνίες του ρεζερβουάρ, οπότε ίσως απαιτηθεί να καθίσουν και πιο πίσω στην σέλα.

Η εικόνα της απτής ποιότητας, του φινιρίσματος, της προσοχής στην λεπτομέρεια, δημιουργεί καλές εντυπώσεις, στην γενικότερη εικόνα. Οι διακόπτες και τα χειριστήρια ικανοποιούν απόλυτα, το ίδιο και η οθόνη και η απόδοση της βαφής, πάντα τηρουμένων των αναλογιών της γνωριμίας με μία ολοκαίνουργια μοτοσυκλέτα. Όμως υπάρχουν και κάποια μελανά σημεία που αφορούν κυρίως την επιμέρους συναρμολόγηση – το εμφανέστερο εξ αυτών, ένας αντιληπτός τριγμός συναρμογής στο σημείο που η σέλα συναντά το ρεζερβουάρ. Ήταν ένα από τα πρώτα πράγματα που γνωστοποιήσαμε, στην αντιπροσωπεία εδώ, αλλά και στον αρχιμηχανικό των μοντέλων, Stuart Wood, που ήταν μαζί μας στην Ισπανία. 

H εν λόγω σέλα, δύο τμημάτων, προσφέρει πάντως αρκετά ικανοποιητική άνεση, για τα δεδομένα μίας naked μοτοσυκλέτας και αυτή την εντύπωση, την επιβεβαίωσα στην βόλτα που ακολούθησε. Μία βόλτα, κλασικά, σε ιδιαίτερα σβέλτους ρυθμούς, όπου δεν κάθεσαι και τόσο ακίνητος πάνω της – αλλά, όσο κάθεσαι, εκτιμάς την σωστή στήριξη. Το γέμισμα της σέλας κρίνεται μέτριο προς σκληρό, σε ένα πιο συγκεκριμένο σχόλιο για όσους το θέλουν.

Στο τιμόνι, μπορείς να ρυθμίσεις την θέση της μανέτας εμπρός φρένου, αλλά όχι και συμπλέκτη, κάτι που θα ήταν επιθυμητό. Η ποιοτική αίσθηση των πλήκτρων κατά την χρήση τους, ικανοποιεί απόλυτα.

Για να το οδηγήσω, όμως, πρέπει να κάνω λίγη υπομονή μέχρι την στάση του Lunch, καθώς οδηγούμε τις μοτοσυκλέτες μισές-μισές. Και στο πρώτο μισό της βόλτας, είμαι σε μία Tiger Sport 660… Αλλά, για την «τίγρη», θα διαβάσετε σε λίγες ημέρες. 

Παιχνιδιάρικο, εύκολο και πάνω από όλα στιβαρό

Και, μετά από ένα καταπληκτικό μεσημεριανό σε μία τοποθεσία βγαλμένη από άλλη εποχή, είναι ώρα να αισθανθώ και εν κινήσει πλέον, τις αρετές του Trident 660. Εν αρχή, ο ήχος – γνήσιος τρικύλινδρος στην χροιά και αρκετά βαθύς στο ρελαντί, πανταχού παρών στο άνοιγμα του γκαζιού και πάντα γεμάτος προσωπικότητα. Χάρη στο νέο σύστημα εισαγωγής με 3, αντί για ένα, σώματα ψεκασμού, η αίσθηση λειτουργίας του κινητήρα είναι γενικά πιο σπορ και πιο άμεση, τολμάς να πεις. Το ride-by-wire, λειτουργεί υποδειγματικά δείχνοντας μας ότι «παιδικές ασθένειες» κακής απόκρισης, στα πρώτα ανάλογα συστήματα της Triumph πριν καμία 10ετία περίπου, έχουν παρέλθει οριστικά.

Με το βάρος του Trident να ανακοινώνεται στα 195 κιλά με τα απαραίτητα υγρά, η αίσθηση του κάτω από τα πόδια σου ειναι λογική, και φιλική. Δεν είναι ψηλά, δεν είναι πολύ – είναι απόλυτα διαχειρίσιμο. Εν κινήσει, το κλισέ «το βάρος εξαφανίζεται» έχει απολυτη εφαρμογή, καθώς νομίζεις ότι οδηγάς κάτι πολύ πιο ελαφρύ! Σχεδόν το σύνολο της δοκιμαστικής μας βόλτας – καμιά 200αριά χιλιόμετρα- έγινε σε ασταμάτητο και ανελέητο «στροφιλίκι», περιβάλλον στο οποίο το Trident διψά να υπάρχει. Τα σπορ στοιχεία της θέσης οδήγησης αναδεικνύονται άμεσα, οι αλλαγές της κατεύθυνσης με το Trident είναι σκέτη απόλαυση και η αίσθηση της συνέργειας μοτοσυκλέτας-αναβάτη σε συναρπάζει. Ξεχώρισα στοιχεία όπως η αίσθηση που έπαιρνα από τους τροχούς, αλλά και η ακρίβεια κατευθυντικότητας που μου προσέφερε το Triumph, σε επίπεδα που θυμίζουν ακριβότερες/ειδικότερες σπορ μοτοσυκλέτες. 

Ο τρικύλινδρος, πλέον στα 95 άλογα, είναι πιο πρόθυμος για σπριντ – και η αύξηση της ισχύος του είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη. Το «μπαμ» στην απόδοση έρχεται περίπου στις 6.000 στροφές και μέχρι τον κόφτη, όπου απολαμβάνεις δυναμικές επιταχύνσεις και εξόδους από τις στροφές. Πάντως, η φιλικότητα του μοτέρ παραμένει σε κάθε περίπτωση, χάρη στην πλούσια διαθέσιμη ροπή σε όλο το φάσμα των στροφών αλλά κυρίως, χάρη στην ομαλή, γραμμική απόδοση-απόκριση στο γκάζι.

Ο συμπλέκτης είναι πολύ -πολύ όμως!- μαλακός και εύκολος στην χρήση, αν και εν κινήσει... δεν ασχολείσαι με την μανέτα, αφού το Quickshifter σε καλύπτει και για ανεβάσματα, και για κατεβάσματα, με άκρως ικανοποιητική λειτουργία – τηρουμένων και των αναλογιών, πάντα, για την κατηγορία στην οποία ανήκει η μοτοσυκλέτα. Μου έκανε εντύπωση η αίσθηση κλιμάκωσης της τελικής μετάδοσης αλλά και των σχέσεων του κιβωτίου. Με την τελική μετάδοση αρκετά κοντή (16-51 δόντια στα γρανάζια εμπρός και πίσω αντίστοιχα), δεν το νιώθεις τόσο με τις πρώτες 2 σχέσεις του κιβωτίου. Από την 3^η και πάνω, πάντως, έχεις μία αίσθηση πιο «κοντού» αλλά και πάλι σου φτάνει σε κάθε περίπτωση: Έχει να κάνει, και με το πόσο επαρκής είναι η απόδοση του μοτέρ. Και, για το Trident 660, είναι πολύ επαρκής!

Οι επαρχιακοί της Ισπανίας είναι απλά «θαύμα». Και η πλοηγός μας δεν ψήνεται να χαλαρώσει ρυθμό... αλλά εγώ γουστάρω, και ακολουθώ. Η λέξη «κακοτεχνία» είναι σε γενικές γραμμές άγνωστη – με κάποιες εξαιρέσεις, αλλά σε κανέναν βαθμό σε επίπεδα... Ελλάδας. Αυτό σημαίνει ότι... δεν έχουμε να σας πούμε πολλά, για τις αναρτήσεις ως προς την άνεση τους. Αλλά το νέο αμορτισέρ και το USD πιρούνι της Showa, με πληροφόρησαν αρκετά καλά για τις προθέσεις τους. Αρχικά, ως προς τα υδραυλικά τους, είναι αρκετά μαλακές – το νέο αμορτισέρ, ρυθμίζεται ως προς την απόσβεση επαναφοράς, το πιρούνι δεν προσφέρει ρυθμίσεις. Όμως, τα ελατήρια και το στήσιμο, σε συνδυασμό με την γεωμετρία του νέου πλαισίου, έχει ως αποτέλεσμα εξαιρετική συμπεριφορά, χωρίς η μοτοσυκλέτα να είναι «κούτσουρο». Και υπό σχετική πίεση, οι αναρτήσεις δεν «παρέδωσαν πνεύμα», ίσως από το αμορτισέρ νιώσαμε τις πρώτες προειδοποιήσεις για το όριο, κάτι όμως λογικό, αν κρίνεις ότι το αμορτισέρ αναλαμβάνει τα κύρια χρέη εξασφάλισης άνεσης για τους επιβαίνοντες. Στο κάτω κάτω... μπορείς πλέον να το σφίξεις, λίγο, και στην επαναφορά αλλά και στην προφόρτιση.

Κρίνοντας τα φρένα, με χαρακτηριστικό τους τις διπίστονες δαγκάνες εμπρός (σε αντίθεση με το Trident 800, που έχει 4πίστονες ακτινικές), η απόδοση τους κρίνεται επαρκής. Προφανώς, όχι «απόλυτη» ούτε σε απόδοση αλλά ούτε και σε αίσθηση. Η δύναμη τους, όμως, είναι αρκετή για τα περισσότερα σενάρια και αυτό δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Και σε επαναλαμβανόμενα ισχυρά φρεναρίσματα από μπόλικα χλμ/ώρα, η επιβράδυνση που ένιωσα χαρακτηρίζεται ισχυρή και σταθερή. Τώρα, αν τυχόν το... βάλουμε σε πίστα, στην Ελλάδα, θα σας πούμε ανάλογα...

Τρικύλινδρος φίλος

Φυσικά δεν μπορείς να οδηγείς όλη την ώρα «στην πρέσα»... και έτσι, και εμείς, κλείναμε το γκάζι και απολαμβάναμε και την πιο «light» πλευρά του Trident. Πώς συμπεριφέρεται όταν κινείσαι πιο χαλαρά – σε ρυθμό καθημερινής χρήσης στην πόλη. Εδώ, αξίζει να περιμένουμε για αναλυτικότερες εντυπώσεις, την στιγμή που θα οδηγήσουμε το Trident στην Ελλάδα. Όμως, δεν κρύβεται η άλλη πλευρά του μοτέρ, όταν το λειτουργείς χαλαρά: Εύκολο, αποδοτικό και πολιτισμένο. Το ίδιο, και η όλη συμπεριφορά της Trident 660, υπόδειγμα ελαστικότητας και πολυχρηστικότητας. Τα συνεχόμενα «σταμάτα-ξεκίνα» είναι απλώς παιχνιδάκι και η θέση οδήγησης δεν σε κουράζει στην «πόλη». Η ελαφριά αίσθηση της μοτοσυκλέτας ανάμεσα στα πόδια σου, στην οποία αναφερθήκαμε και παραπάνω, είναι λυτρωτική σε περιβάλλοντα πόλης, ενώ αναρτήσεις και φρένα παραμένουν «απίκο» κατά τα παραπάνω αναφερόμενα. Με λίγα λόγια; Η Trident περιμένει να την χρησιμοποιήσεις παντού και όχι μόνο στο επαρχιακό «στρίβειν»... αλλά, όπως είπα παραπάνω, συγκρατούμαι λίγο στα πιο αναλυτικά σε αυτό το σημείο, αναμένοντας την δοκιμή στην ελληνική πραγματικότητα. Τις πρώτες γεύσεις από όσα πρέπει, τις έχουμε ήδη πάρει.

Άξια «πύλη εισόδου» στα βρετανικά Triples

Στην δεύτερη γενιά, της... τρίτης του γενιάς, το Trident 660 της Triumph σοβαρεύει ακόμα περισσότερο τις προθέσεις του. Και έχοντας πάρει την γεύση και από τα εξεζητημένα Street και Speed Triple, καταλαβαίνεις ακόμα καλύτερα την θέση του στην γκάμα της Triumph.

Αν σκέφτεσαι, δηλαδή, την είσοδο στον naked κόσμο της μάρκας με χαμηλότερους τόνους και υψηλότερη πολλαπλότητα ρόλων στο δρόμο, το Trident 660 είναι πιθανότατα η μοτοσυκλέτα που θέλεις – όχι τα Street/Speed Triple (καλά, ειδικά το Speed και τα 1.200 κυβικά του…). Το Trident με εξέπληξε πολύ ευχάριστα. Είναι μία μοτοσυκλέτα με έντονη προσωπικότητα και, οφείλω να πω, εντονότερη «δύναμη» από ότι ίσως περίμενα. Όχι ιπποδύναμη... Δύναμη να σου κάνει εντύπωση. Να σε κάνει να την θέλεις, να την αποκτήσεις και να την απολαμβάνεις. Μωρέ μπράβο! Te quiero, amarilla -  όπως θα έλεγαν και στην Ισπανία...

Περισσότερα, εν Ελλάδι, εν καιρώ...

Εξοπλισμός αναβάτη

Κράνος: Arai Quantic (MC Motor Import – Arai Hellas)

Τζάκετ: Nordcode Viper (Motomarket)

Γάντια: Nordcode X-Force (Motomarket)

Παντελόνι: Nordcode Stelvio (Motomarket)

Μποτάκια: Nordcode Boulevard (Motomarket)