Συναντηθήκαμε με τον Βασίλη, στον χώρο της Enduro Greece στην Ραφήνα, σε «after hours» πρόγραμμα, μιας και ο Βασίλης είχε ήδη πολύ φορτωμένο πρόγραμμα εκείνη τη μέρα. Κι όμως, με υποδέθηκε με κέφι και μιλήσαμε για αρκετή ώρα – και, όπως θα καταλάβετε από όσα μας είπε, η ενασχόληση με την μοτοσυκλέτα είναι κάτι που τον κρατά ζωντανό. Απολαύστε.
Οι περισσότεροι σε έχουν μάθει, ίσως, τα τελευταία χρόνια, λόγω των συμμετοχών σου στο Dakar – Και επειδή έχουμε και πολύ νέο κοινό στην μοτοσυκλέτα, η σύνδεση είναι αναπόφευκτη. Όμως προφανώς ο Βασίλης Μπούδρος δεν είναι μόνο αυτό. Ποιος είναι ο Βασίλης, λοιπόν, πέρα από το Dakar και πώς έφτασες εδώ που είσαι;
Η απάντηση που θα σου δώσω έχει ενδιαφέρον, κυρίως επειδή στην εξέλιξη μου έπαιξε μεγάλο ρόλο και ο Τάκης ο Μανιάτης, ένας από τους πολύ καλούς μου φίλους. Τα παλιότερα χρόνια με είχε βοηθό και μου έδειξε πάρα πολλά πράγματα, όσον αφορά εκπαιδεύσεις και ταξίδια. Εγώ την περιπέτεια την ξεκίνησα γενικά από μικρή ηλικία, αλλά επειδή παραήμουν ατίθασος, κάποια στιγμή μαζεύτηκα, γιατί... δεν θα έμενε τίποτα όρθιο! Στα 14 μου, ο παππούς μου, μού πήρε ένα μηχανάκι δώρο και, με λίγα λόγια, το είχα ταράξει στην τούμπα, έτσι οι γονείς μου αποφάσισαν να το πουλήσουν! Μετά είχα ένα παπί, για τις μετακινήσεις γύρω-γύρω, και μετά ήρθε ένα πολύ μεγάλο κενό – μέχρι να τελειώσω τις σπουδές μου, η μοτοσυκλέτιστική μου ζωή ήταν σε παρένθεση, να στο πω έτσι. Μετά πήγα κατευθείαν σε BMW 1100 που είχε ο πατέρας μου και από εκεί ξεκίνησα βόλτες και ταξίδια. Μετά αναζητούσα την αδρεναλίνη – εκεί ήρθαν οι οργανωμένες βόλτες με τον Νίκο Σπανό και την παρέα εκείνη. Επειδή όμως ούτε αυτό μου ήταν αρκετό, δανείστηκα μία μοτοσυκλέτα από φίλο και ξεκίνησα με τους αγώνες, στο πρώτο Trail Ride του 2007. Εκεί συνειδητοποίησα για τι «ναρκωτικό» μιλάμε, και κατέληξα να αγοράζω την μοτοσυκλέτα του φίλου! Έτρεχα σε ό,τι έβρισκα. Στον πρώτο αγώνα Scramble που έτρεξα, είχα καλέσει τους γονείς μου και ο πατέρας μου είχε σχολιάσει τότε: «Είναι απίστευτο το πόσο αργός είσαι! Σε έχουν περάσει όλοι!» Εγώ περίμενα να ακούσω έναν καλό λόγο, ένα μπράβο... Αλλά το βρήκε μπροστά του! Γιατί ξανακάναμε αυτή την κουβέντα και του είπα «Πώς το βλέπεις τώρα, μέσα σε 20 χρόνια, που τερματίζω στην 53η θέση της παγκόσμιας κατάταξης;»
Πώς αντέδρασε ο πατέρας σου;
Δάκρυσε. Ε, από τότε δούλευα 2 και 3 δουλειές, και Σαββατοκύριακα, για να αγοράζω ανταλλακτικά και λάστιχα και να καλύπτω τους αγώνες. Τότε που συνεργαζόμουν με τον Τάκη, έκανα 3 δουλειές – τότε είχα αρχίσει και διεθνείς συμμετοχές. Η ζωή μου συμπυκνώνεται στο «δουλειά-προπόνηση-αγώνες». Και ο κόσμος δεν το ξέρει αυτό, νομίζει ότι ξαφνικά εμφανίστηκα και πήγα στο Dakar. Όλο αυτό έχει πολλή ανηφόρα και δεν μπορεί να το αντιληφθεί ο κόσμος. Έχω περάσει από το να κουβαλάω μπουκάλες πετρογκάζ, μέχρι να φτάσουμε να είμαστε καλεσμένεοι σε εκπομπές με θέμα το Motorsport. Είναι 20 χρόνια δουλειάς!
Μόνο χώμα;
Κατά 90% ναι. Και αγωνιστικά, και στις βόλτες μου. Και πάντα με περιπέτεια: Οι φίλοι, μού έχουν κολλήσει το παρατσούκλι «μπλέξιμο»! Ξεκινάμε για ένα καφέ στο Ξυλόκαστρο, ας πούμε, αλλά πάντα θα εξερευνήσουμε, πάντα θα μπλέξουμε σε ένα χώμα, πάντα κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν είναι ήρεμη βόλτα!
Έχεις σκεφτεί ποτέ, αν δεν έκανες motorsport, τι θα έκανες στην ζωή σου;
Σίγουρα θα έκανα κάτι άλλο σε extreme κατάσταση. Ή θα δούλευα 20 ώρες το 24ωρο σε κάτι που θα με «τάιζε» εγκεφαλικά, ή θα έκανα κάποια extreme δραστηριότητα ή άθλημα.
Ναι, αλλά δεν έχεις την ανάγκη να «αδειάσει» το μυαλό σου κάποτε;
Ναι, και αδειάζει με τον δικό του τρόπο. Επειδή πιστεύω ότι όσοι κάνουν Motorsport θα το καταλάβουν: όταν είσαι στην απόλυτη κούραση, είναι σαν εξάγνιση. Σαν κάθαρση. Και αν δεν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό το πράγμα. Οι περισσότεροι, όταν φτάνουν σε αυτό το σημείο, καταρρέουν, διακόπτουν. Εσύ λες «α τι ωραία που περνάω»! Ακόμη και στην βροχή, στο κρύο, βρίσκεις κάτι που σου αρέσει σε αυτό! Μπαίνεις σε μία άλλη κατάσταση με το μυαλό σου.
Ο "Αρίων", η νέα αγωνιστική μοτοσυκλέτα του Βασίλη, έτοιμη για το Dakar 2026 με την εμφάνιση και τον αριθμό τοποθετημένα ήδη πάνω.
Πέρσι σε είδαμε σε ιδιαίτερα συγκινητικές, προσωπικές στιγμές, στο βίντεο σου από τον τερματισμό στο Dakar. Ήταν σαν να κάνεις μία κατάθεση ψυχής. Πώς αισθάνεσαι όταν φέρνεις αυτό τον αγώνα εις πέρας;
Κάθε φορά ήταν πολύ διαφορετική. Την πρώτη φορά, δεν είχα καν συνειδητοποιήσει τι μου γινόταν. Την δεύτερη φορά, τερμάτισα με υπερβολικά πολύ πόνο, δηλαδή παρακαλούσα να τερματίσω! Την τρίτη φορά, φέτος δηλαδή, ήταν η πιο δομημένη, αλλά είχα μπει σε μία ρομποτική κατάσταση και, όταν τερμάτισα, αναρωτήθηκα... και τώρα, τι; Τελειώσαμε; Μαζεύουμε; Είναι ένας συνδυασμός θλίψης και απέραντης χαράς. Φέτος, το είχα δουλέψει και όλα πήγαν καλά, φυσικά με τα συν και τα πλην. Και το συναίσθημα είναι έτσι κάτι τελείως διαφορετικό και διαρκώς εξελισσόμενο. Πέρσι δεν περίμενα ποτέ ότι θα τερμάτιζα, πονούσα πάρα πολύ λόγω τραυματισμών. Αλλά όταν τερματίζεις, σκέφτεσαι: Κοίτα να δεις, πόσο περισσότερο μπορούσα τελικά να αντέξω!
Φέτος θα συμμετάσχεις πάλι στην δύσκολη κατηγορία Originals by Motul, όπου θα είσαι τελείως μόνος, θα κάνεις τα πάντα μόνος, ακόμη και επισκευές και ανεφοδιασμό με καύσιμα!
Ναι, δεν αλλάζω, αυτή είναι η κατηγορία μου, ερωτεύτηκα! Είναι τρομακτικά διαφορετική, από τις υπόλοιπες: Είσαι εσύ εναντίον του ρολογιού, οι άλλοι απλά θέλουν να φτάσουν στο Bivouac – μετά παρατάνε την μοτοσυκλέτα, πάνε για φαγητό, για μασάζ, για ύπνο, γιατί έχουν ανθρώπους που φροντίζουν για τα πάντα, για αυτούς. Εσύ όμως γυρνάς και δεν σταματάει το πρόγραμμα σου. Στον διαθέσιμο χρόνο που έχεις, πρέπει να τα κανονίσεις όλα εσύ: Πότε θα φας, πότε θα πας μία τουαλέτα, πότε θα κάνεις ένα μπάνιο, πότε θα φτιάξεις το μηχανάκι, πότε θα μαζέψεις... Πρόλαβες; Έχει καλώς. Δεν πρόλαβες; Ύπνο, όσο προλαβαίνεις, για να αναπληρώσεις δυνάμεις. Και όλα αυτά είναι χωρίς ζημιές! Αν έχεις ζημιές... είναι ακόμη πιο περίπλοκο! Αυτό το πράγμα δεν σου δίνει το δικαίωμα να βαρεθείς. Άλλοι συμμετέχοντες, γυροφέρνουν σαν ζόμπι, το απόγευμα. Πρέπει να έχεις πολύ καλές ικανότητες διαχείρισης χρόνου και σωματικών/πνευματικών πόρων.
Ψυχικά, δηλαδή, ο αγώνας απαιτεί να είσαι άκαμπτος.
Πρέπει να γουστάρεις να είσαι όλη την ώρα στην «πρέσα», από την στιγμή που ανοίγεις τα μάτια σου. Ξυπνάς το αργότερο στις 5 το πρωί, ανάλογα και με το πότε κάνεις εκκίνηση, και επιτόπου μαζεύεις sleeping bag και ντύνεσαι! Για να προλάβεις και το φορτηγό της διοργάνωσης, που φεύγει και πρέπει να βάλεις τα πράγματα σου μέσα...
Και φτάνω εδώ να σε ρωτήσω: Αν το Motorsport, ακόμη και το Dakar, είναι αισθήσεις, εσύ τι θυμάσαι πιο έντονα από τις συμμετοχές σου στον αγώνα;
Τις ανατολές και τα ηλιοβασιλέματα. Οι ανατολές με γεμίζουν με απίστευτη δύναμη.
Νιώθεις ποτέ την ανάγκη να «αποσυνδεθείς» από το Motorsport, να κάνεις κάτι άλλο, να χαλαρώσεις με διαφορετικό τρόπο;
Ναι, το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Σίγουρα, έξω από τις μοτοσυκλέτες, μου αρέσει η θάλασσα, μία βόλτα με το σκάφος. Αλλά έχω διαπιστώσει ότι, αν θέλω πραγματικά να χαλαρώσω, θα καβαλήσω πάλι μηχανή. Μπορεί ακόμη να τρέξω και σε κάποιον αγώνα! Στους αγώνες χαλαρώνω πάρα πολύ επειδή οδηγώ για μένα. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι θα ήθελα κάποια στιγμή να σταματήσω, από την άλλη αυτό είναι η ζωή μου, η ψυχοθεραπεία μου. Οπότε δεν ξέρω να σου απαντήσω με ακρίβεια!
Ας πιάσουμε το Motοrsport στην Ελλάδα, κάτι που εσύ έχεις δει σε όλα τα επίπεδα. Ένας νέος ή μία νέα, που θέλει να ξεκινήσει τώρα μοτοσυκλέτα και motorsport, πού στο καλό θα στηριχτεί; Διότι φαίνεται ότι η πολιτεία πολεμά το motorsport σε βαθμό που θέλει να το σκοτώσει.
Είναι πολύ σουρεάλ και οξύμωρο, αλλά ίσως σε χώρες της Αφρικής το motorsport να είναι πιο ανεπτυγμένο! Είναι η αλήθεια αυτή, δυστυχώς, δεν υπάρχουν υποδομές, δεν υπάρχει κόσμος που να θέλει να το πάει αυτό μπροστά και να το αναδείξει και δεν ξέρω γιατί, ενώ σε όλο τον κόσμο το motorsport είναι άθλημα και είναι υγιέστατο, στην Ελλάδα το απεχθανόμαστε όπως ο διάολος το λιβάνι. Είναι σαφές ότι η πολιτική ηγεσία, ότι κίνηση κάνει που αφορά το motorsport, είναι από αδιάφορη έως εχθρική: «Μπορεί να ψοφήσει αυτό;» Και λες, μα γιατί συμβαίνει αυτό; Υπάρχουν σχολές, ιδιωτικές πρωτοβουλίες, ιδιώτες και γονείς επενδύουν ένα κάρο λεφτά – και, ξέρεις, η μοτοσυκλέτα είναι το πιο οικονομικό κομμάτι του Motorsport, είναι... εισαγωγικού επιπέδου! Χτίζονται κάποια ταλέντα και μετά τίποτα. Ή βγαίνουν στο δρόμο, στις κόντρες, στο «σούζα-παντιλίκια». Φτάνεις να αναρωτηθείς αν αξίζει, αντί να στείλει ο γονιός το παιδί σε μία... ακαδημία ποδοσφαίρου, που είναι και της μόδας. Οπότε, όταν στα παγκόσμια gala έρχεται η ερώτηση «γιατί δεν έχετε οδηγούς motorsport στην Ελλάδα», η απάντηση είναι μονόδρομος: «Γιατί δεν θέλετε να έχουμε οδηγούς στην Ελλάδα!». Κάθε χωριό, θα έπρεπε να έχει δικιά του πίστα motocross, υπό την αιγίδα του δήμου, της εκάστοτε τοπικής αυτοδιοίκησης. Τουλάχιστον.
Θα έπρεπε λοιπόν να γίνονται, κινήσεις και πρωτοβουλίες από την πολιτεία και όχι να παίζουμε σε δρόμους. Γιατί οι αναβάτες που θέλουν να διασκεδάσουν και να ξεδώσουν, εκεί θα καταλήξουν!
Μα τι να λέμε... Εδώ, μιλάμε για μία χώρα η οποία χρησιμοποιούσε ως πίστα, το Τυμπάκι! Την Τρίπολη... Πίστες με κορίνες! Θα το πεις αυτό σε μία χώρα με motorsport κουλτούρα και θα γελάνε. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει πρωτοβουλία για αυτή την ανάπτυξη. Δεν σου λέω να κάνεις πίστα διεθνών προδιαγραφών, βλέπε Σέρρες... Κάνε μικρά και μεσαία καρτοδρόμια που να μπορούν να παίρνουν και μοτοσυκλέτες! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόση αρνητικότητα σε αυτό.
Μέσα σε όλο αυτό όμως, εγώ αντιλαμβάνομαι ότι όποιος πιάνει το τιμόνι στην Ελλάδα, γιατί το γουστάρει, θα βρει την τεχνική κατάρτιση και θα πάει σε καλό επίπεδο! Αυτό εσύ πώς το βλέπεις, ερχόμενος σε επαφή με κόσμο;
Μπορώ να σου πω με βεβαιότητα, ότι υπάρχουν άκοπες οδηγάρες στην Ελλάδα. Βλέπεις ότι τόσα παιδιά, τόσοι άνθρωποι, έχουν ταλέντο. Αλλά δεν υπάρχει κάποιος να τους «πελεκήσει», να τους φτιάξει, και δυστυχώς υπάρχει και η νοοτροπία της αρπαχτής σε όλο αυτό. Θα έπρεπε να υπάρχει ένας μηχανισμός που να επιτρέπει ευκαιρίες σε περισσότερα νεαρά άτομα και παιδιά. Γιατί να μην υπάρχει ένα πρόγραμμα ταλέντων για τα ορφανά, για παράδειγμα; Γιατί να μην έχει ο στρατός, κομμάτι μηχανοκίνητου αθλητισμού; Στο εξωτερικό, αυτά είναι ήδη πραγματικότητα! Και υπάρχουν και σωματεία, που επιδοτούν αυτό το κομμάτι. Εδώ δεν υπάρχει απολύτως τίποτα από αυτά.
Το κοινό που κινείται έξω με μοτοσυκλέτα, πιστεύεις ότι «τα πάει τα πόδια του»; Ή είμαστε σε μία αρνητική καμπή που ενέχει κίνδυνο;
Έχουμε πολύ προβληματικό κοινό και σίγουρα το βλέπεις, γιατί είσαι όλη την ημέρα στους δρόμους. Έχουμε τις γνωστές μορφές ιδιοκτητών πολύ μεγάλων μοτοσυκλετών που πάνε μόνο για καφέ, έχουμε και τα κακώς κείμενα των κοινωνικών δικτύων και ορισμένων οργανωμένων λεσχών και μοτο-ομάδων, που είναι σαν ένας διαγωνισμός για το ποιος έχει περισσότερα λεφτά και μπλιμπλίκια στο μηχανάκι του και κάνουν «μοτοσυκλετισμό» για το σόου, μετά έχεις και μία θάλασσα αμάθειας η οποία είναι «το μηχανάκι απλά για commuting». Μηδέν συντήρηση, από το Α στο Β σημείο, χωρίς σεβασμό στο όχημα. Ο σοβαρός, δομημένος μοτοσυκλετιστής, είναι η εξαίρεση του κανόνα. Είμαστε κάποια βήματα πριν από τον χαμό της Ινδίας – που έχουν όλοι μηχανάκια και scooter φθηνά, για να πηγαίνουν πέρα δώθε... Και όσο ακριβαίνει η ζωή, αυτό το φαινόμενο θα διογκώνεται.
Πόσο μάλλον αν πιάσουμε τα κόστη του να κάνεις motorsport!
Εσύ που οδηγείς street μοτοσυκλέτα, πόσο κοστίζει ένα ζευγάρι λάστιχα; Και μόλις πας ένα διήμερο track day, τα έβγαλες off! Για ένα διήμερο διασκέδασης, για να πεις «πάω για να γουστάρω», θέλεις πάνω από 1.000 ευρώ! Τι γίνεται λοιπόν όταν ο μέσος μισθός είναι 1.200 ευρώ, ας πούμε;
Πέρα από το Dakar, τι άλλο ετοιμάζεις που είναι άξιο να συζητήσουμε;
Θα κάνουμε πολλά tour και με μικρές και με μεγάλες μοτοσυκλέτες, αλλάζουμε και τις δύο μας ιστοσελίδες – και το Enduro Greece και το Adventure Greece, θα γίνουν πιο διαδραστικά -, ετοιμάζουμε επίσης «Σαββατοκύριακα Περιπέτειας»: Έτσι θα τα λέμε, θα είναι βόλτες-εκδρομές με ανοικτό χαρακτήρα «πάρτε μοτοσυκλέτα, βγείτε στο βουνό»... θα έχουμε αρκετά πραγματάκια. Υπάρχουν και πράγματα που δεν μπορώ να σου αποκαλύψω τώρα, θα παρουσιαστούν εν καιρώ όπως πρέπει! Το 2026 θα είναι μία δραστήρια χρονιά, θα γίνουν ωραία πραγματάκια. Δεν καθόμαστε στα αυγά μας, το μόνο σίγουρο!
Θέλω να μου πεις μία κίνηση κάποιου θαυμαστή ή κάποιου φίλου του χώρου, που σου έχει μείνει αξέχαστη.
Είναι πολλά, είναι εκατοντάδες ή και χιλιάδες τα μηνύματα υποστήριξης που παίρνω, και τα λοιπά... το πιο σημαντικό για μένα ήταν όταν ένας κύριος ήρθε στο Adventure Meeting πέρσι, και μου είπε: «Ο γιος μου έχει μία φωτογραφία σου, στο γραφείο του». Ο γιος του ήταν 5 χρονών! Οπότε, ξέρεις, σε βάζει σε ένα τριπάκι να σκεφτείς «πρέπει να είμαι πρότυπο για την νέα φουρνιά, δεν μπορώ να είμαι ότι να’ ναι.» Δεν μπορείς να είσαι ανεύθυνος. Και αυτό είναι ευχάριστο αλλά και δύσκολο: Δίνεις κάτι στον κόσμο, αλλά σε βάζει σε μία θέση να είσαι πολύ πιο προσεκτικός. Θυμάμαι και σε ένα event που είχαμε πάει στο Άργος, και ο κόσμος μου ζήταγε να υπογράφω μπλούζες, είναι στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις rockstar, αλλά παραμένεις ένας άνθρωπος. Και δεν μου ταιριάζει αυτό το πράγμα, αλλά για τον κόσμο μπαίνεις σε μία άλλη φάση, που είσαι σημείο αναφοράς.
Ας φανταστούμε ότι είσαι πατέρας. Αν γυρίσει το παιδί σου και σου πει, θέλω μοτοσυκλέτα, πώς θα αντιδράσεις;
Ωχ! Αυτό έχει συζητηθεί πολύ και είναι μία δύσκολη συζήτηση γιατί αν συνεχίσω την ζωή που κάνω, το παιδάκι δεν θα ξέρει ποιος είναι ο πατέρας του! Θα με βλέπει μόνο σε φωτογραφίες! Αλλά σίγουρα θα το ήθελα και δεν τίθεται θέμα απαγόρευσης και περιορισμού, ότι θα θέλει το παιδί! Δεν ξέρω αν πρέπει να το κατευθύνω, ή να το αφήσω τελείως ελεύθερο. Και η απεριόριστη πρόσβαση σε κάτι που για άλλα παιδιά είναι όνειρο, μπορεί να σε κάνει να μην το εκτιμήσεις σωστά. Αν όμως είναι κάτι που αυτό το υποθετικό παιδί θελήσει, εννοείται, θα έχει πρόσβαση σε γνώσεις, μοτοσυκλέτες, ότι θα μπορώ να του προσφέρω.
Και για το κλείσιμο... Μια φορά είχες περιγράψει, οδηγώντας στην πίστα, ότι κάνεις 2-3 γύρους και μετά μπαίνεις σε ένα «zone» και οδηγείς χωρίς να σκέφτεσαι, αυτόματα... Αυτό πώς είναι;
Το παθαίνω πολύ εύκολα αυτό... Είναι, πώς να στο περιγράψω... Σαν να κάθεσαι στην θάλασσα ανάποδα, και αφήνεις το κύμα να σε πηγαίνει. Κάτι τέτοιο. Δεν σκέφτεσαι ότι οδηγάς – αλλά οδηγάς, και μάλιστα σε ταχύτητες πολύ υψηλές για πολύ κόσμο... αλλά εσύ έχεις εκπαιδεύσει το υποσυνείδητο σου και σου μένει χώρος στο μυαλό... ξέρεις ακριβώς τι κάνεις, γιατί το κάνεις, και την στιγμή εκείνη, απελευθερώνεσαι.
