Του Απόστολου Μιστιλόγλου

Φωτογραφίες: Angie Apostolou / Εκδήλωση: Track-day.gr 

Ducati Panigale V2 S Τιμή: Από 22.300 €

Στην δοκιμή στο δρόμο, της Panigale V2 S, είχαμε εκτενώς μιλήσει για την «νέα ταυτότητα» της. Η Ducati απομακρύνθηκε από την αναζήτηση του «απόλυτου» στην «μικρή» της Panigale, αφήνοντας αυτό το έργο στην απύλωτη V4. Η V2, φορώντας τον νέο κινητήρα-αποκάλυψη, τον ελαφύτερο του είδους του στην ιστορία της Ducati, έδειξε ότι θα βαδίσει σε άλλα μονοπάτια. Η εκ των πραγμάτων μεσαία σειρά μοτοσυκλετών της Ducati έγινε πιο προσιτή οδηγικά και μηχανολογικά σε περισσότερους, δεν έχασε όμως την προσωπικότητα της, όπως πολλάκις βεβαιώσαμε δοκιμάζοντας τις Multistrada, Streetfighter και Hypermotard V2. Ώρα να γνωριστούμε και με την «καλλονή» της παρέας. Και, ίσως, με την καλύτερη ενσάρκωση της πλατφόρμας της.

Κατευθείαν στο «ψητό»

Η εργονομία της Panigale V2, σε σύγκριση με τα «αδέλφια» της – που εδώ έχει νόημα μία τέτοια σύγκριση-, είναι ξεκάθαρα η πιο «παραδοσιακά» σπορ, αλλά με πολλά στοιχεία της μοντέρνας σχολής. Κυρίαρχο εξ αυτών, τα πιο ανοικτά «κλιπ-ον», που όμως δεν είναι κλιπ-ον, αλλά ακροτίμονα πακτωμένα απευθείας πάνω στην άνω τιμονόπλακα. Μία νέα τάση των σημερινών supersport. Παρά τον σαφέστατα σπορ προσανατολισμό της, η θέση οδήγησης τελικά σου αφήνει παραθυράκι, για την οδήγηση στο δρόμο. Το οποίο ανακαλύπτεις, επί το έργο και όχι εν στάσει: Όταν θα εκτιμήσεις, πόσο καλά δένεις με την μοτοσυκλέτα.

Σαφέστατα, ακόμη καλύτερα θα έδενες, αν υπήρχαν αυτοκόλλητα πρόσφυσης για το ρεζερβουάρ – τα γνωστά μας και ως stomp grip. Λείπουν από όλες τις μοτοσυκλέτες της κατηγορίας, αλλά οι αναβάτες που θα ασχοληθούν σοβαρά με την πίστα, τα βάζουν ούτως ή άλλως με το καλημέρα σας. Αλλιώς, στα απανωτά δυνατά φρεναρίσματα, είτε... απογειώνεσαι, είτε φορτίζεις πολύ τα χέρια σου. Αμφότερα λάθος.  

Η out of the box ρυθμισιμότητα της μοτοσυκλέτας, αρκετή, αλλά αφήνει περιθώρια να ζητήσεις κι άλλα, καθώς πλέον υπάρχει σοβαρός ανταγωνιστής στην φάση (καταγωγής Αυστρίας), που προσφέρει αρκετά περισσότερα στην διάθεση σου, στο κομμάτι αυτό, και σε λιγότερα χρήματα. Για παράδειγμα; Θέση μαρσπιέ, που είναι μόνο μία, τα «κλειδωμένα» κλιπ-ον (αν και φαίνεται ότι η Ducati έχει κάνει πιθανότατα πρόβλεψη για χώρο και για aftermarket λύσεις) και, για τους ακόμη πιο γκρινιάρηδες, η «απλή» εμπρός τρόμπα και όχι κάποια RCS ή MCS, πάντα από την Brembo. Στον αντίποδα, οι αναρτήσεις-κοσμήματα της Ohlins, είναι πλήρως ρυθμιζόμενες εμπρός και πίσω, με την ανάγκη μόνο κάποιων βασικών εργαλείων, ενώ το πιρούνι έχει και περιθώριο ρύθμισης καθ’ ύψος.

Η σέλα, σε συνθήκες πίστας, δεν θα σε απασχολήσει σχεδόν καθόλου. Όμως, το κάλυμμα και η κατασκευή της, εδώ, σε βοηθούν στην στήριξη σου και τελικά, δεν θα κουραστείς οδηγώντας προς την πίστα – εντάξει, αν αυτή απέχει καμιά ώρα από την πόλη, όπως τα Μέγαρα.

Εκεί που εξαργυρώνει τα λεφτά της

Με την Panigale V2 S συμβίωσα ένα καυτό Σαββατοκύριακο και όχι παραπάνω, μίας και η δοκιμή στο δρόμο είχε ήδη καλυφθεί. Αυτό όμως το Σαββατοκύριακο εξελίχθηκε σε μία εμπειρία που σου αφήνει την δική της γεύση, για μήνες, μπορεί και χρόνια μετά, καθώς η Panigale V2 S μπορεί να σε εντυπωσιάσει, με την άκρως κυριολεκτική έννοια της λέξης, να αφήσει την «εντύπωση» της πάνω σου, το αποτύπωμα της.

Ήδη οδηγώντας για την πίστα, αισθανόμουν την ποιότητα λειτουργίας της Panigale ως σύνολο. Και όχι ως επιμέρους τμήματα. Στα χρήματα που κοστίζουν οι Ducati, οι υποψήφιοι αγοραστές αναζητούν (και δικαίως) τι είναι αυτό το κάτι παραπάνω, που έχουν, σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες. Αυτή η συνθήκη δεν θα έλεγα ότι ικανοποιείται πάντα... αλλά για την Panigale V2 S, φαίνεται ότι όλα κούμπωσαν όπως έπρεπε. Από την πρώτη ματιά σε αυτό το απίστευτα καλογυμνασμένο κόκκινο κορμί, από την πρώτη επαφή με την σπορ εργονομία της, στην πρώτη εκκίνηση του κινητήρα, στον ήχο και την εντύπωση των δονήσεων στα χέρια και το σώμα σου, και μετά στο πώς οδηγείται η μοτοσυκλέτα αυτή εκτός του πεδίου βολής της. Έχει μία ποιότητα, σε όλα: Στην αφή, στο δούλεμα του σασμάν, στην επέμβαση των ηλεκτρονικών, στο «γέμισμα» της ισχύος και στην αλλαγή των ταχυτήτων, ακόμη και στο φρενάρισμα. Εκλεπτυσμένοι τρόποι... που δεν περνάνε απαρατήρητοι. Ρε λες, εκεί να έγκειται η διαφορά της με τους άλλους; Σε μεγάλο βαθμό, έχοντας οδηγήσει και ανταγωνιστικές μοτοσυκλέτες της Pani V2, ναι. Και προσέξτε: Εκλεπτυσμένοι, αλλά όχι αποστειρωμένοι. ΕΚΕΙ είναι η διαφορά. Με ένα βαθύ άνοιγμα του γκαζιού στην Εθνική, η Panigale V2 S θα σου θυμίσει τι μπορεί να κάνει και θα σου δώσει το ιδανικό προοίμιο, για αθλητική οδήγηση διαρκείας. 

Ώρα για προπόνηση – έχουμε φτάσει στην πίστα και τα sessions ξεκινούν. Έχω επιλέξει το Race πρόγραμμα με την χαρτογράφηση ισχύος στο δυνατότερο, για να απολαύσω όλο το ξέσπασμα του νέου V2. Δυναμομετρημένος στους 103 ίππους στον τροχό, ο κινητήρας σαφώς δεν εστιάζει στην μέγιστη απόδοση. Αλλά το γέμισμα που μπορεί να κάνει, από τις χαμηλές μέχρι τις ψηλές, είναι καταιγιστικό και είναι, με απλά λόγια, αυτό που έλειπε επί 30 χρόνια, από τα 4κύλινδρα 600άρια. Τα οποία όμως δυναμομετρούνται, στα ίδια άλογα ή και ελαφρώς καλύτερα – αλλά τα πετυχαίνουν στις 14.000 στροφές, πεδίο στο οποίο ο V2 ούτε που πλησιάζει. Ο ορισμός του «θεωρία VS πράξη» και η πράξη, σχεδόν πάντα, νικά.

Τα Μέγαρα είναι μία πίστα stop n’ go – και αυτή η καταιγιστική απόδοση ροπής, χωρίς αιφνίδια ξεσπάσματα, σε αφήνει να ανοίγεις βαθιά το γκάζι, βγαίνοντας από την K1 και μαζεύοντας πολλά, πολλά χιλιόμετρα στο κοντέρ. Έρχεσαι στην K3 και φρενάρεις, για να βγεις και πάλι με γκάζι μεταξύ Κ4 και Κ5, για να ανοίξεις τέρμα στην πίσω ευθεία. Ο κινητήρας δεν γεμίζει απλώς με καταιγιστικό ρυθμό, αλλά ταυτόχρονα και με μία ποιοτική λειτουργία: δεν βροντάει, δεν κροταλίζει, δεν τρίζει, απλώς αποδίδει, παράγοντας ταυτόχρονα τον βαθύ ικανοποιητικό ήχο που περιμένεις από μία Ducati. Η κλιμάκωση του κιβωτίου είναι τέτοια που σου επιτρέπει να κάνεις τον γύρο με 2^α και 3^η, φτάνοντας στην 4^η στην ευθεία. Όχι πολύ μακρύ, ούτε κοντό, δηλαδή, και η απόδοση του μοτέρ συμμαχεί σε αυτό. Εντάξει, στην πίσω ευθεία, καταλαβαίνεις το όριο της απόδοσης της, αν έχεις μέτρα και σταθμά και από πιο δυνατές μοτοσυκλέτες. Τα 103 άλογα έρχονται γρήγορα. Στα χέρια ενός πιο «περιστασιακού» αναβάτη ή λιγότερο έμπειρου, δεν είναι πρόβλημα, γιατί θα σε έχει ήδη ερεθίσει η ροπή... αλλά στους πιο έμπειρους φαίνεται η κορύφωση. 

Ακρίβεια διαβήτη, ευελιξία... ενόργανης!

Και έρχεται η K6, όπου και βουτάς στα φρένα – τα οποία, δεν σου αφήνουν το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης για την απόδοση τους. Ισχύς που σε πετάει πάνω από την μοτοσυκλέτα, που γονατίζει το πιρούνι της Ohlins κάνοντας σαφές, ότι το ελατήριο θέλει άμεσα, περισσότερη προφόρτιση, κατ’ ελάχιστον. Καταπληκτικά φρένα με αίσθηση από τον Όλυμπο και χωρίς να μας δώσουν το παραμικρό σημάδι εξασθένησης, καθ’ όλη την διάρκεια των sessions.

Η ευελιξία και η αβάσταχτη ελαφρότητα του ζυγίσματος της Panigale V2 S, την κάνουν να αλλάζει κατεύθυνση με τηνχάρη χορευτή των Μπολσόι, αλλά και την ακρίβεια χειρουργού. Πραγματικά, κοιτάς και... στέλνεις, και το turn-in της είναι άμεσο, γρήγορο, το «κλείδωμα» της στην γραμμή στην μέση της στροφής σαφές, αλλά και ελαφρύ. Το σώμα σου, στημένο ήδη σπορ αλλά όχι σε ακραίο βαθμό, εμπλέκεται εύκολα και απαραίτητα στον χορό, είτε είσαι του παλιότερου είτε του μοντέρνου στυλ, αν και τα κλιπ-ον επαφίενται περισσότερο στο πιο μοντέρνο. Εύκολα σκύβεις τελείως πάνω στο ρεζερβουάρ στις ευθείες (εκεί το μαμά ζελατινάκι ίσως σου φανεί μικρό), ενώ τα πόδια σου είναι αρκετά ψηλά και κλειστά, ώστε να έχεις γενναία περιθώρια κλίσης, πριν την επαφή με το οδόστρωμα. 

Προσωπικά, θα ήθελα λίγο πιο σφικτή λειτουργία από τις αναρτήσεις, συνολικά. Δεν το λέω για κακό: Η Ducati επέλεξε μία πιο ενδοτική ρύθμιση τους, για την φιλικότητα σε δρόμο. Πριν μπω στην πίστα, όμως, έσφιξα υδραυλικά κλείνοντας μάλιστα την απόσβεση συμπίεσης πίσω, στο τέρμα. Με απλά λόγια; Λίγο ψάξιμο, με γνώσεις ή καλό μηχανικό, και θα το βρεις. Σε αυτήν όμως την περιοχή λειτουργίας τους, πιρούνι και αμορτισέρ της Ohlins και πάλι απέπνεαν έναν αέρα ποιότητας, πληροφορώντας σε για τα πάντα όσο πρέπει και λειτουργώντας άριστα κάτω από την αναρτώμενη μάζα των 187 κιλών με όλα τα υγρά, συν τα όποια δικά σου (κιλά).

Τα ηλεκτρονικά συστήματα, αρκετά εκτεταμένα, θα έλεγα ότι κάνουν άριστα την δουλειά τους, αφήνοντας σε να εξερευνήσεις τα όρια της μοτοσυκλέτας στην πίστα, σε όσο βαθμό νιώθεις εσύ εντάξει. Ο χειρισμός τους και η αρχική τους ρύθμιση γίνεται πολύ εύκολα μέσα από το περιβάλλον της οθόνης TFT της Pani, ενώ η επεμβατικότητας τους πολιτισμένη και όχι απότομη. Επέλεξα να τα έχω ενεργά καθ’ όλη την διάρκεια του τεστ και θα υποθέσω βάσιμα ότι, όποιος επιλέξει να τα απενεργοποιήσει, θα γνωρίσει μία αρκετά πιο... απελευθερωμένη Pani V2, που παραδίδει το σώμα της στις ικανότητες σου και απαιτεί τα δέοντα.

Για τα δικά μου χέρια, για τις συνθήκες Μεγάρων, για τις συνθήκες εν γένει της «ελληνικής» supersport προπόνησης, η Panigale V2 S υστερεί μονον, στο όριο της απόδοσης της, το οποίο ειναι κυρίως θεωρητικό (και, με χρόνο και χρήμα για βελτίωση, δεν είναι καν θέμα!). Επ’ ουδενί, στην συμπεριφορά και στην εφαρμόσιμη απόδοση της. Τουναντίον, σου δημιουργεί συναισθήματα, κάνοντας σε να την νιώθεις κάτι παραπάνω από απλώς μία μοτοσυκλέτα προπόνησης, αλλά σαν μία «προσωπικότητα» από αλουμίνιο και υλικά υψηλής τεχνολογίας.

Αυτή την μοτοσυκλέτα που τελικά χαίρεσαι να την κοιτάς όσο περιμένεις για το επόμενο session, στα paddocks, ρε παιδί μου! 

Εφαρμοσμένα... μαθηματικά;

Μαζεύοντας πράγματα και βάζοντας ξανά πιέσεις δρόμου στα ελαστικά της Panigale V2 S, αναλογιζόμουν το σύνολο, και την τιμή του. Οπωσδήποτε, έχεις κάτι το ιδιαίτερο ανάμεσα στα πόδια σου, σε κάθε μα κάθε περίπτωση. Η εμφάνιση, η εν γένει ποιότητα που εδώ είναι κραυγαλέα και μπράβο στην Ducati για αυτό... οι μυρωδιές της, ο τρόπος απόδοσης της, αλλά και η συμπεριφορά της στην διαδρομή επιστροφής, που σου πιάνει το χέρι και σου λέει «καλά ξεδώσαμε, τώρα δεν θα σε κουράσω, πάμε σπίτι». Το ποσό των 22.300 ευρώ εναρκτήριας τιμής για την V2 δεν είναι καθόλου μικρό και δεν πρέπει να περιμένεις, να το βγάλεις από τα «κουκιά», αλλά από την όλη εμπειρία χρήσης και συμβίωσης με την μοτοσυκλέτα. Είναι ένα μοντέλο που απευθύνεται στους... «μερακλήδες», αν μου επιτρέπετε την έκφραση, της φάσης: Που γουστάρουν το Borgo Panigale και την μάρκα του, που θέλουν ένα ικανότατο και ταυτόχρονα «premium» μηχανάκι προπόνησης, αλλά δεν θέλουν απαραίτητα να θυσιάσουν και τις casual βόλτες τους. Εκπληκτική μοτοσυκλέτα. Bravo, Ducati.

Εξοπλισμός αναβάτη (Motomarket)

Κράνος: Airoh Matryx

Φόρμα: Spidi

Γάντια: Five RFX3

Μπότες: Gaerne G-RT   

Τεχνικά Χαρακτηριστικά