Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Δεν ξέρω καν πως να το παρουσιάσω. Υποθέτω πως όλοι που έχουμε το μικρόβιο της μοτοσυκλέτας, όποια και αν έχουμε οδηγήσει, όσο καλή και να είναι, πάντα θα βρίσκουμε κάτι να αλλάξουμε. Υποκειμενικότητα τη λένε και κάνει καλό. Κάπως έτσι, πριν από 8 (!) -ήμουνα νιος και γέρασα- χρόνια, άρχισα τα πρώτα σχέδια που έφερναν στην εικόνα παραπάνω. Η σκέψη ήταν σχετικά απλή. Μια sport μοτοσυκλέτα που σίγουρα το τελευταίο που θα έκανε θα ήταν να βάλει φωτιά στην άσφαλτο ή να σπάσει κάποιο χρονόμετρο. Θα είχε όμως τη βασική αρετή να σε κάνει να γυρίσεις να τη κοιτάξεις μετά τη βόλτα, αλλά και να στοχεύει στις αισθήσεις σου όσο την οδηγείς.
Στα της εικόνας τα πράγματα επηρεάστηκαν σαφώς από την ιταλική σχολή αλλά και τον κόσμο των αγώνων, με τα αεροδυναμικά στοιχεία να αντιστρέφουν τη λογική του «form follows function». Πότε άλλωστε είχε πραγματική «λογική» η μοτοσυκλέτα σαν έννοια για να έχει τώρα; Έτσι, το σύνολο έχει οπτικά μεγάλες επιφάνειες που καλύπτουν σημεία όπως ο κινητήρας και οι τροχοί, σαν εκείνα τα παλιά, τα πρώτα αγωνιστικά του ’60 αλλά και πτερύγια που σίγουρα δεν θα φέρουν την κάθετη δύναμη που πρεσβεύει η λογική του MotoGP. Δεν πειράζει όμως, δίνουν επιθετική τροφή στο μάτι και μπορείς να βάλεις και… φλας πάνω τους. Πέρα από την όραση, την τιμητική της θα έχει και η ακοή. Στη θέση του ρεζερβουάρ ένα κενό αφήνει το παράθυρο ανοικτό για της εισαγωγές αέρα. Κάθε άνοιγμα του γκαζιού ανεξαρτήτως ταχύτητας πρέπει να σε κάνει να καταλαβαίνεις τον αέρα που τραβάει η μοτοσυκλέτα, κάνοντας το οξυγόνο του κομμάτι της φωτιάς εντός των κυλίνδρων. Από κοντά μα όχι ενοχλητικά θα συνδράμει και ο ήχος της -κοντής- εξάτμισης. Καλά δεν ξεκινάμε;
Καλές οι θεωρίες μα πραγματικά δεν αξίζουν τίποτα μπροστά σε ένα γραμμάριο πράξης. Μια πράξη που πέρασε από τα χαρτιά στη μακέτα σε μέγεθος 1:1 εν μέσω lockdown, με το πρώτο.. πρωτότυπο εν πολλοίς από οικοδομικά υλικά να παίρνει μορφή. Θα έμενε «μακέτο τούτο το έργο» όμως αν δεν υπήρχε και μια μοτοσυκλέτα-δότης πάνω στην οποία θα έμπαινε το ιδιαίτερο αυτό κουστούμι που είχε αρχίσει να «ράβεται».
Κινητήρας διάταξης V2, αλουμινένιο άκαμπτο πλαίσιο αγωνιστικών προδιαγραφών και μονόμπρατσο ψαλίδι. Πως είπατε; Πήρα Ducati; Σοβαρευτείτε, το budget είναι low και πάλι όμως τα παραπάνω θα υπάρχουν. Να είναι καλά οι γενιές μοτοσυκλετών που ήταν μπροστά από την εποχή τους, τότε που οι εταιρείες οπωσδήποτε τολμούσαν παραπάνω. Ας είναι καλά και το Honda Bros που θα γίνει άθελα του καμβάς μετά από 30 χρόνια ζωής. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, λίγα εισαγωγικά έχω βάλει στη λέξη «superbike» στον τίτλο.
Το Project όμως πολλές φορές σε διαλέγει, δεν το διαλέγεις, έτσι έχει αρχίσει ήδη να παίρνει μορφή με τα πρώτα ψηφιακά μοντέλα να διαδέχονται οι τρισδιάστατες εκτυπώσεις τους και τη μακέτα του.. κορονοϊού να γίνεται πραγματικότητα με τη μορφή κομματιών fairing και όχι μόνο δια χειρός Κώστα Σφακιανάκη. Στα σύνθετα υλικά όπως οι πολυεστέρες θα σταθώ σίγουρα στην πορεία του Project, μιας και υπάρχουν πολλά μαγικά υλικά εκεί έξω που μπορούν να δώσουν μορφή στη φαντασία.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ αναλογεί εδώ στην Alfakem, ελληνική εταιρεία που υποστηρίζει την κατασκευή με όλα τα απαραίτητα υλικά, έχοντας στον κατάλογο της πραγματικά περισσότερα από όσα μπορείτε να φανταστείτε. Προφανώς το όλο εγχείρημα είναι μαραθώνιος και όχι… sprint, με πολλά να μένουν ακόμα… μυστικά. Μείνετε λοιπόν συντονισμένοι για τη συνέχεια της κατασκευής όπως αυτή θα μοιραζόμαστε μέσω του Bikeit.gr .
