«Λοιπόν, αυτή είναι η καλύτερη Ducati Streetfighter που υπήρξε ποτέ.» Με αυτά τα λόγια, ο εκπρόσωπος τύπου της Ducati ολοκληρώνει την ομιλία του προτού κατευθυνθούμε προς τα παραταγμένα Streetfighters. Κάτι που ανέβασε τον πήχη των προσδοκιών, διακηρύσσοντας ότι αυτό είναι το καλύτερο. Κάτι επίσης επικίνδυνο, επειδή η υπερηφάνεια προηγείται της πτώσης και αυτό κάθε άλλο παρά διαφορετικό είναι στους κύκλους της μοτοσυκλέτας...

Τουλάχιστον φαίνεται όμορφο και υποκειμενικά ομορφότερο από το V4, καθώς είναι λίγο πιο λεπτό. Η πρόθεση είναι να τοποθετηθεί ο τρέχων V2 λίγο πιο μακριά από τον V4 στην αγορά και αυτό λειτουργεί και οπτικά. Εξακολουθώ να βρίσκω την οπτική επίδραση του πρώτου 1098 Streetfighter, το οποίο ανακάλυψα συμπτωματικά για πρώτη φορά εδώ στην Ισπανία πριν από 15 χρόνια, την πιο εντυπωσιακή. Υπήρχε κάτι επικίνδυνο σε αυτό και θα ήθελα να δω διαφορετικά τη διπλή εξάτμιση του V2 κάτω από το πίσω μέρος. Αλλά παραμένει αναμφισβήτητα ένα Streetfighter. Το ίδιο ισχύει και για τη θέση οδήγησης. Όλα φαίνονται λίγο... λιγότερο σπορ από το αρχικό Streetfighter της εποχής, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Μπροστά μου έχω μια οθόνη TFT 5 ιντσών. Εκεί μπορείτε να επιλέξετε τρεις επιλογές εμφάνισης με τις πιο σχετικές πληροφορίες. Μπορώ να διαβάσω τις στροφές και την ταχύτητα και κατά τη γνώμη μου αυτά είναι αρκετά, οπότε αφήνω τις άλλες επιλογές. Μπορείτε επίσης να επιλέξετε τέσσερις λειτουργίες οδήγησης (Race, Sport, Road, Wet). Και εκεί που βλέπω τη λέξη «Sport», θεωρώ ότι αυτή είναι η μόνη σωστή. Η Λειτουργία Ισχύος έχει επίσης ρυθμιστεί σε Μεσαία διάβασα, και δεν επιλέγω Υψηλή ή Χαμηλή. Γιατί πριν το καταλάβεις, θα έχεις τρελαθεί με τις 3.456 – ναι – επιλογές ρύθμισης. Επειδή μπορείτε επίσης να ρυθμίσετε το ABS με τον αισθητήρα κλίσης, το ρυθμιζόμενο «slide control», το traction control και το quickshifter.

Για να μην αναφέρω τον στάνταρ περιοριστή ταχύτητας στα pit lane (τον έχει χρησιμοποιήσει ποτέ κανείς;) και τον έλεγχο εκκίνησης στην S. Δεν είναι ότι η αισιοδοξία των ανθρώπων της Ducati με έχει κάνει ιδιαίτερα επικριτικό, αλλά έχω χορτάσει όλες τις επιλογές ρύθμισης σε όλες τις μοτοσυκλέτες. Είμαι περισσότερο ένας απλός άνθρωπος της ουσίας και όσον αφορά την πραγματική ουσία, πρέπει πρώτα να μιλήσουμε για το νέο κινητήρα V2 των 890 κ.εκ. Γνωρίζουμε επίσης αυτός ο κινητήρας είναι κοινός με το Panigale V2 και το Multistrada V2. Και ίσως και σε ένα νέο Monster και ούτω καθεξής. Με βάρος 54,4 κιλά, είναι 9 κιλά ελαφρύτερος από τον προηγούμενο «Superquadro». Παραμένει επίσης L-Twin διάταξης, αν και κλίνει περισσότερο προς το V-Twin, επειδή ο μπροστινός κύλινδρος είναι 20 μοίρες λιγότερο οριζόντιος από πριν. Στα πιο τεχνικά, οι βαλβίδες κλείνουν τώρα με τρόπο που να μην ταιριάζει στην προγονο μοτοσυκλέτα, με ένα ελατήριο αντί του δεσμοδρομικού συστήματος αλλά τι να κάνουμε, η πρόοδος δεν σταματά για κανέναν. Αν και τίθεται το ερώτημα: Είναι πρόοδος; Ο V2 του Streetfighter αποδίδει τη μέγιστη ισχύ των 120 ίππων στις 10.750 σ.α.λ. Και αυτό είναι πολύ λιγότερο, 33 για την ακρίβεια, από τον προκάτοχό του. Η διαφορά με τον V4 έχει πράγματι γίνει πολύ μεγαλύτερη. Αλλά η Ducati καυχιέται ότι το ελαφρύτερο βάρος της τρέχουσας μοτοσυκλέτας, των 175 κιλών χωρίς καύσιμο, αντισταθμίζει με το παραπάνω αυτή την απώλεια ισχύος. Όσοι έχουν επίσης την επιθυμία να αντισταθμίσουν την κατανάλωση μπορούν επίσης να εγκαταστήσουν μια πλήρως αγωνιστική εξάτμιση της Akrapovic για επιπλέον 6 ίππους.

Το συμπαγές μπλοκ του κινητήρα αποτελεί επίσης μέρος του πλαισίου, επειδή το μονοκόμματο πλαίσιο είναι άκρως... μινιμαλιστικό. Είμαι στην S και αυτό παραδοσιακά σημαίνει πλήρως ρυθμιζόμενες Öhlins μπροστά και πίσω, ενώ η βασική έκδοση είναι με Marzocchi και Kayaba. Το κοίλο αλουμινένιο ψαλίδι σίγουρα μου αρέσει, όπως και το οπτικά «παχύ» Pirelli Diablo Rosso IV των 190 χιλιοστών στο πίσω μέρος, έστω και αν είναι ίσως λίγο υπερβολικό. Μπορείτε επίσης να αναγνωρίσετε καθαρά το S από το μονόσελο (προαιρετικά υπάρχει κάθισμα συνεπιβάτη) και ελαφρώς λιγότερο καθαρά από την ελαφριά μπαταρία ιόντων λιθίου, ενώ το στάνταρ Streetfighter εξακολουθεί να χρησιμοποιεί μόλυβδο για να παράγει την τάση του για να ενεργοποιήσει τη μίζα.Έχοντας ήδη διανύσει περίπου είκοσι χιλιόμετρα, η πρώτη εντύπωση είναι αυτή μιας πολύ πολιτισμένης μοτοσυκλέτας. Οδηγείται απίστευτα ομαλά. Και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον κινητήρα. Στρίβει ωραία, ανταποκρίνεται πάντα καλά στο γκάζι και οι όποιες ατασθαλίες στις καμπύλες απόδοσης έχουν πλέον ξεπεραστεί εντελώς.

Πολιτισμένος και χαρισματικός κρίνεται ο κινητήρας, γιατί δεν μπορώ να πω ότι μου έχουν λείψει πουθενά αυτοί οι 33 λιγότεροι ίπποι. Οι 120 ίπποι και τα 9,3 κιλά ροπής καλύπτουν - και με το παραπάνω - τις απαιτήσεις μου. Όποιος πιστεύει ότι αυτοί οι 120 ίπποι είναι πολύ λίγοι για τα σημερινά δεδομένα, πιθανότατα δεν έχει δίκιο. Το quickshifter απαιτεί κάποια προσπάθεια, αλλά έτσι το θέλουν οι Ιταλοί. Ο πλέον θρυλικός αναβάτης δοκιμών, Alessandro Valia, προφανώς απεχθάνεται την σπογγώδη αίσθηση ενός quickshifter, γι' αυτό και η Ducati έχει καταργήσει το ελατήριο που συνήθως βοηθά στη λειτουργία ενός quickshifter. Έτσι, αποκτάτε μια πιο μηχανική αίσθηση της αλλαγής ταχύτητας.

Στο μεταξύ, έχουμε φτάσει στους ορεινούς δρόμους. Χθες είχε ακόμα μισό μέτρο χιόνι εδώ. Τώρα το μόνο που απομένει είναι η άφθονη, αλατισμένη άσφαλτος. Επομένως, η πρόσφυση είναι αντίστοιχα καλή. Μερικές φορές νιώθω το πίσω ελαστικό να λαχανιάζει για πρόσφυση, κάτι που δεν χρειάζεται να θεωρηθεί... καταστροφή δεδομένης της πληθώρας ηλεκτρονικών, αλλά εξακολουθεί να σημαίνει ότι πλησιάζω στις στροφές με κάποια προσοχή και διατηρώ τις γωνίες κλίσης σε συντηρητικά επίπεδα. Ειδικά επειδή το V2 δεν είναι πάντα πολύ σταθερό, ειδικά σε ανώμαλους δρόμους. Δεν είμαι μηχανικός, πόσο μάλλον ο Alessandro Valia, αλλά παρατηρώ την πολύ μικρή διαδρομή της ανάρτησης στο πίσω μέρος ως πιθανή εξήγηση. Όλο αυτό μπορεί να προσαρμοστεί, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι πάντα διστάζω λίγο να προσεγγίσω τους ανθρώπους της Ducati και να πετάξω παρατηρήσεις και σχόλια για διορθώσεις μετά από 100 χιλιόμετρα οδήγησης. Αλλά αν ποτέ αγοράσετε ένα V2, παρακαλώ θυμηθείτε το σχόλιό μου...

Και πέραν του κινητήρα όμως, το Streetfighter V2, δίνει την αίσθηση ότι είναι πολύ φιλικό και εύκολο. Τα φρένα κάνουν άριστα τη δουλειά τους και η συνολική αίσθηση θα μπορούσε ίσως να ήταν ακόμα καλύτερο με περισσότερη πρόσφυση στους δρόμους, επειδή ολόκληρη η διαδρομή γίνεται λίγο με το φρενο ανάλαφρο. Εξαιτίας αυτού, ποτέ δεν μπ'ηκα πραγματικά στη ροή όπου φαίνεται να γίνεσαι ένα με τη μοτοσυκλέτα και αυτό είναι λίγο κρίμα, γιατί είμαι σίγουρος ότι η V2 Streetfighter είναι απόλυτα ικανή για αυτό. Και σχεδόν σίγουρα καλύτερα από το V2 που αντικαθιστά. Είναι, λοιπόν, αυτό το καλύτερο Streetfighter όλων των εποχών;

Όχι. Οδήγησα επίσης την V4 S την επόμενη μέρα και αυτό είναι σε εντελώς διαφορετική κατηγορία. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το πλεόνασμα δύναμης, αλλά ίσως με την αίσθηση ότι όλα είναι ακόμη πιο εύκολα. Είναι η V2 Streetfighter μια καλή μοτοσυκλέτα; Ναι, και σε δημόσιους δρόμους η καλύτερη επιλογή, ακριβώς λόγω της χαμηλότερης μέγιστης ισχύος, επειδή είναι διαχειρίσιμη και εύχρηστη. Κάτι που τονίζει περαιτέρω τον απίστευτα όμορφο χαρακτήρα του νέου κινητήρα. Όπου θα ήθελα μόνο να ρυθμίσω την πίσω ανάρτηση για ακόμα μεγαλύτερη σιγουριά και στη συνέχεια να πιέσω λίγο παραπάνω τα Pirelli που προσφέρουν πρόσφυση. Μάλλον δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό...

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ