Τη Τζο τη γνωρίζουμε στον κόσμο της μοτοσυκλέτας από την αγωνιστική της δράση, που ξεκίνησε το 2001 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ταχύτητας, όταν μόλις είχε τελειώσει το σχολείο. Τη γνωρίζουμε, όμως κι από τη δημοσιογραφική της ιδιότητα στον ειδικό τύπο, όπου ήταν συντάκτης περιοδικού μοτοσυκλέτας και, φυσικά, δική μας συνεργάτης. 24 χρόνια μετά την πρώτη της εκκίνηση στο αεροδρόμιο της Τρίπολης, η Τζο κλείνει την αγωνιστική της καριέρα στο παγκοσμίου επιπέδου αυτοκινητοδρόμιο Grobnik, στη Rijeka της Κροατίας, έχοντας «στην πλάτη» της δυο πρωταθλήματα (ένα στο Supermoto κι ένα στα Supersport 300), αμέτρητους αγώνες σε ελληνικό έδαφος και βαθμούς σε τρεις αγώνες του Ευρωπαικού Πρωταθλήματος Γυναικών.
BikeIt: Τζο, πες μας πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν για σένα να φτάσεις από τις ελληνικές πίστες σε αυτές που γνωρίζουμε από τα Superbike, τα MotoGP και τη Formula1, δηλαδή το Brno, την Imola και το Grobnik.
Τζο: Η κάθε πρώτη επαφή με αυτές τις πίστες ήταν για μένα ένα «σημείο μηδέν», μια εμπειρία έως και τρομακτική καθώς οι πίστες αυτές είναι προφανώς σε άλλο επίπεδο. Υπάρχουν υψομετρικές διαφορές, τυφλά σημεία αλλά και φανταστικός τάπητας, μεγάλο πλάτος και μήκος διαδρομής. Έχοντας οδηγήσει για πολλά χρόνια στις ελληνικές μόνο πίστες έχουν γραφτεί στο «σκληρό δίσκο» δεδομένα που δύσκολα μετά από τόσα χρόνια ξεπερνιούνται, όπως παραδείγματος χάριν το γεγονός ότι μπορείς να πατήσεις τα βιράζ χωρίς να φέρεις δέκα τούμπες. Μαθαίνεις πράγματα για τη μοτοσυκλέτα σου και για εσένα ως οδηγό τα οποία αγνοούσες. Για παράδειγμα, ένα «μάσημα» του γκαζιού από κούραση ή από φόβο σε μια τυφλή ανηφορική στροφή μπορεί να σου κοστίσει άμεσα μία και δύο θέσεις στον αγώνα. Και μαθαίνεις να ξεπερνάς τα όριά σου, κάτι που σε ανεβάζει επίπεδο ως οδηγό.
BikeIt: Πώς αποφάσισες στο τέλος της καριέρας σου να κάνεις το βήμα για την Ευρώπη; Γιατί δεν το έκανες νωρίτερα;
Τζο: Την πρώτη περίοδο της καριέρας μου, όταν έτρεχα στα 125 Racing και παράλληλα στον 6ωρο των Σερρών και το Supermoto, τα σαββατοκύριακά μας ήταν γεμάτα αγώνες. 8 γύροι στην ταχύτητα, άλλοι τόσοι στο Supermoto, πολλές συμμετοχές και γεμάτα paddocks. Το πρόγραμμα ήταν τόσο γεμάτο που έμεναν ελάχιστα σαββατοκύριακα για προπόνηση. Ήμασταν εμείς, μεταξύ μας, ποιος θα περάσει ποιον. Ο νους μας δεν πήγαινε παραπέρα και όσοι βγήκαν έξω τότε ήταν αξιοθαύμαστοι. Σκεπτόμενη εκείνη την εποχή, τα έλεγα και με τη Τζέην (Σαμπανίκου) τις προάλλες αυτά, λέω πόσο κρίμα που δε βρέθηκε ένας άνθρωπος να πει τότε «Να σου πω, καλά τα πας εσύ. Θέλεις να δοκιμάσουμε τι θα κάνεις έξω;». Πιστεύω θα είχα κάνει μεγάλα πράγματα τότε, καθώς στην ηλικία των 20 δεν υπάρχει η έννοια του φόβου, η αδρεναλίνη ρέει και το σώμα είναι στην ακμή του. Είχα την ευκαιρία να τρέξω στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Supermoto τη χρονιά που πήρα και το πρωτάθλημα, όμως η τότε αρχή του σπορ, η ΕΛΠΑ μου στέρησε την ευκαιρία αποκρύπτοντάς μου την πρόσκληση της FIM και στέλνοντας την οδηγό της προτίμησής τους.
BikeIt: Η επιστροφή σου στο άθλημα έγινε για τη διάδοση του μηνύματος της πρόληψης του καρκίνου του μαστού, το 2020. Τι χρειάστηκε για να επιστρέψεις και τι σε κράτησε αυτά τα 5 χρόνια;
Τζο: Η επιστροφή μου, όπως έχω ξαναπεί, ήταν μια απόφαση στιγμής. Δε χρειάστηκε να το σκεφτώ και πολύ καθώς η φλόγα έκαιγε ακόμα μέσα μου. Ήξερα πως δεν έχω τελειώσει. Ευτυχώς ο Σόλων Κοντός με μια σύντομη κουβέντα μου διέθεσε μοτοσυκλέτα για το πρωτάθλημα και ο στόχος μου πήρε την προβολή που του έπρεπε και είχε αποτέλεσμα. Πολύς κόσμος ενημερώθηκε και πολλές γυναίκες εξετάστηκαν για τον καρκίνο του μαστού με έναυσμα τη δική μου υπενθύμιση.
Η γνωριμία μου με την ARP Racing ήταν αυτή που πήγε την οδήγησή μου σε άλλο επίπεδο. Ο Χρήστος Φράγκος, από τους πιο έμπειρους μηχανικούς στο χώρο της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας, με περγαμηνές παγκοσμίου και ο προπονητής μου Δημοσθένης Μαυρόπουλος ευθύνονται για την ουσιαστική επαναφορά μου σε αγωνιστικό επίπεδο. Με την πίστη τους σε μένα και τις δυνατότητές μου, με πολλή και σκληρή δουλειά, σταδιακά φτάσαμε και τις 4 και 5 προπονήσεις την εβδομάδα και μπόρεσα να ξεπεράσω τα οδηγικά μου κωλύματα και να ανταπεξέρχομαι σε οδηγικές προκλήσεις. Δε μπορείς να κατεβαίνεις με σκασμένη 6η και να πατήσεις το μπροστινό φρένο δυνατά αν δεν το έχεις δοκιμάσει με το minibike 100 φορές, όπου εκεί θα πέσεις τις 99 αλλά λόγω μικρών ταχυτήτων δεν θα τραυματιστείς. Δε μπορείς να χωνέψεις τη γρήγορη αλλαγή στα σφιχτά εσάκια της Imola αν δε σε βάλει ο προπονητής να κάνεις συνεχόμενα εσάκια, ξανά και ξανά, να «τρως ξύλο» στην προπόνηση. Δε μπορεί το μάτι σου να συνηθίσει την τυφλή στροφή έτσι ξαφνικά, στον αγώνα.
Minibike, Σέρρες και Μέγαρα, ξανά και ξανά. Προπόνηση στο Grobnik δυο μήνες πριν, ναι. Και βάρη, και pilates και ποδήλατο και τρέξιμο ανάβαση στον Υμηττό. Συνέχεια. ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Αν δε μπορεί το σώμα ν’ ακολουθήσει ποιος ο λόγος να πετάς πεντοχίλιαρα στους αγώνες; Για τις φωτογραφίες;
Κι είναι πράγματι θαυμαστό το τι μπορεί να κάνει το σώμα αν το φροντίσεις κατάλληλα. Το 2007, όταν βγήκα από το νοσοκομείο χρειαζόταν να με υποβαστάζουν δύο άτομα για να περπατήσω δέκα λεπτά. Όμως δεν το δέχτηκα αυτό για μένα και, σταδιακά και με την καθοδήγηση της αδερφής μου Φοίβης μπόρεσα να περπατήσω μόνη μου. Μπόρεσα να τρέξω. Μπόρεσα να γυμνασθώ με βάρη, μικρά στην αρχή. Έκανα πολύ pilates που με βοήθησε με όλους τους τραυματισμούς μου, που είναι πολλοί. Πήρε χρόνο, ΧΡΟΝΙΑ αλλά κοίτα πού έφτασα: στη σχάρα εκκίνησης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Δεν άξιζε; Σ΄ ένα ανήσυχο βράδυ πριν φύγω για Κροατία κατάλαβα τι έχω κάνει και πού έχω φτάσει αυτά τα χρόνια κι έτσι αποφάσισα να βάλω στη μοτοσυκλέτα μου το μυθικό Φοίνικα με το ρητό «Εκ της τέφρας μου αναγεννώμαι». Γιατί αυτό έγινε.
BikeIt: Στις φωτογραφίες βλέπουμε το νούμερο 7 στο number plate σου, ενώ το «νούμερό σου» είναι το 77. Πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή;
Τζο: Καμμιά φορά λες «κοίτα πώς τα φέρνει η μοίρα». Το 77, που είναι το νούμερό μου, προέκυψε όταν για δύο συνεχόμενες χρονιές τερμάτισα 7η στη βαθμολογία του πρωταθλήματος των 125 Racing και το είχα φορέσει με υπερηφάνεια. Μετά το δεύτερη χρονιά είπα να συνδυάσω την «τύχη» του Lucky Seven που κέρδισα δύο συνεχόμενες χρονιές και προέκυψε το 77, που έκτοτε έγινε το χαρακτηριστικό μου νούμερο.
Κατά τη δήλωσή μου για τον αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στη Rijeka με ενημέρωσαν από τη γραμματεία πως το 77 το έχει μια μόνιμη οδηγός, όπως και πέρυσι. Ζήτησα διάφορους συνδυασμούς και το 7 ήταν διαθέσιμο. Και τότε το συνειδητοποίησα: θα μπορούσα να κλείσω με επιστροφή στις ρίζες και ένα γλυκό tribute σε εκείνον που μ’ έβαλε στο χώρο της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας, τον Άλκη Συνιώρη, που κι εκείνος «φορούσε» το Τυχερό Επτά στη μοτοσυκλέτα του. Ήταν για να γίνει.
BikeIt: Μετά από μια τόσο μεγάλη πορεία, στα 42 σου πλέον χρόνια, ποιοι ήταν οι στόχοι σου όταν έφτασες στη Rijeka;
Τζο: Στην προετοιμασία στην ίδια πίστα δυο μήνες νωρίτερα είχα φτάσει στο χρόνο του 1:53 μέχρι το Σάββατο το πρωί. Στους αγώνες του Σαββάτου και της Κυριακής δεν είχα μπει, καθώς έβρεχε και δεν ήθελα να ρισκάρω μία πτώση αλλά και να πάω πίσω στην πρόοδο που είχα κάνει ως τότε. Στο μυαλό μου είχα πού βρίσκεται «κρυμμένος» ο χρόνος και πάντα σύμφωνα με τις δυνατότητές μου, έθεσα πολύ συγκεκριμένους στόχους. Πήγα με σκοπό να πιάσω το χρόνο αυτό την πρώτη κιόλας ημέρα, στις ελεύθερες δοκιμές της Πέμπτης, το οποίο κι έγινε ως αποτέλεσμα των στοχευμένων προπονήσεων στην ARP. Την Παρασκευή στόχευα στα 2” κάτω και το πέτυχα. Το Σάββατο «έπρεπε» να πιάσω το 1:50, το οποίο έγινε στις χρονομετρημένες δοκιμές και παρά τη μεγάλη δυσκολία του αγώνα. Βλέπεις, η εκκίνηση του Σαββάτου ήταν στις 17:30 και με την πολλή ζέστη είχα πια εξαντληθεί. Ο αγώνας σαν αγώνας δε με άφησε ευχαριστημένη, ενώ είχα μάχες στους πρώτους γύρους κουράστηκα πολύ και μετά τη μέση του αγώνα δε μπορούσα να πιέσω. Βγήκα εξαντλημένη κι έκανα από μακριά νοήματα στο Χρήστο ότι «τέλος».
Μεγάλος μου στόχος του ήταν την Κυριακή να «σπάσω» το 1:50 και να κάνω έστω 1:49.999. Στο πρωινό ζέσταμα στις 08:00 έκανα το χρόνο του αγώνα του Σαββάτου κι ο Χρήστος τότε κατάλαβε πως θα το καταφέρω. «Είμαι πρωινός τύπος» του έχω πει και παρόλο που δε μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς, τότε είναι που έχω καλύτερη απόδοση.
Στο grid της Κυριακής ο χρόνος σα να σταμάτησε. Είχα φτιάξει μια επιγραφή πάνω στο σχεδιάγραμμα της πίστας που έγραφε «ο τελευταίος χορός – ευχαριστώ για το όνειρο ARP Racing» κι ενώ στήθηκα στην εκκίνηση πολύ ήρεμη, όταν κάποιοι από τη διοργάνωση με ρώτησαν τι σημαίνει αυτό τότε συγκινήθηκα κι έκλαψα, όπως και στη συνέντευξη προ της εκκίνησης. Ο Χρήστος με συνέφερε μιλώντας μου αυστηρά για να συγκεντρωθώ και του είπα «Μια στιγμή να σκουπίσω τα δάκρυα. Θα την τσαμπουκαλέψω πρώτα (δείχνοντας την Εσθονή οδηγό στη μπροστινή σειρά εκκίνησης) και μετά θα την αφήσω να περάσει». Μπήκα άμεσα σε race mode και με μια φανταστική εκκίνηση (τι δάσκαλος το δίχρονο!) πέρασα όλη τη μπροστινή σειρά οδηγών. Είχαμε δυνατές μάχες σε όλο τον αγώνα οι 5 οδηγοί, εναλλαγές θέσεων σε διάφορα σημεία της πίστας. Στον τελευταίο γύρο πια ένα μικρό λάθος επέτρεψε στην Εσθονή να περάσει μπροστά μου όμως είχα ήδη ξεπεράσει το στόχο μου, γυρίζοντας σε χρόνο 1:48. Και κάπως έτσι πήρα την τελευταία μου καρώ σημαία, μπροστά από δύο οδηγούς. Κάποιοι στην Ελλάδα δεν το θεώρησαν και κάτι σημαντικό και σε αυτούς θα έλεγα πως τα λόγια τα πολλά λέγονται εύκολα από την άνεση του καναπέ τους, οπότε είμαι ήδη μίλια μπροστά τους.
BikeIt: Τέλος εποχής. Στ’ αλήθεια ή επιφυλάσσει κάτι το μέλλον;
Τζο: Κοίτα, το σαράκι των αγώνων δε φεύγει ποτέ. Τη «φαναριά» δεν την ξεπερνάει τίποτα. Όμως είναι η ώρα. Όταν μελαγχολώ σκέφτομαι «…κι ο Rossi στα 42 σταμάτησε» (γέλιο). Είμαι ευγνώμων που επανήλθα, αναγεννήθηκα και κατάφερα πράγματα που ονειρευόμουν στην εφηβεία μου. Έτρεξα στο Ευρωπαϊκό. Είμαι η πρώτη που το κατάφερε αυτό. Το κράνος μου πλέον κοσμούν τα σχεδιαγράμματα από τις τρεις αυτές μυθικές πίστες που κατάφερα να τρέξω αγώνες. Είμαι περήφανη για τον εαυτό μου.
Το μέλλον παραμένει στο πλαίσιο των αγώνων αλλά από διαφορετικό πόστο. Σε συνεργασία με την ARP Racing μπορώ να είμαι εκεί, με άλλο ρόλο. Δεν πρόκειται να σταματήσω τη μοτοσυκλέτα, ήδη έχουμε ετοιμάσει το επόμενο βήμα. Οδηγός αγώνων θα είμαι πάντα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
