Του Απόστολου Μιστιλόγλου

Φωτογραφίες: Aprilia Team

Η διασταύρωση scooter και adventure μοτοσυκλετών πέτυχε τόσο, που παρέσυρε στην δίνη της και άλλους κατασκευαστές, εντός και εκτός Κίνας. Κύριος παράγοντας επιτυχίας; Ένα μεσαίο ADV Scooter, απαγορεύεται να είναι απλώς ένα ξαναντυμένο μεσαίο scooter δρόμου. Πρέπει να διαφέρει και εμφανισιακά, και κυρίως τεχνικά. Όσοι το κατάλαβαν, πέτυχαν – σε συνδυασμό και με σωστές τιμολογήσεις. Και η Aprilia, από ότι φαίνεται, δεν κάθισε με σταυρωμένα τα χέρια.

Λίγο παρασκήνιο

Η γέννηση της κατηγορίας έχει συντελεστεί εδώ και 11 χρόνια, ενώ η έλευση προτάσεων στα μεσαία scooters 300-400 κ.εκ., έγινε το 2021-2022, σαφώς με προεξέχουσα περίπτωση το Honda ADV 350. Την ίδια περίοδο, το Piaggio Group παρουσίαζε τα νέα Beverly 300 και 400, και με τον κινητήρα του τελευταίου έχει σαφή σύνδεση και το Aprilia SR GT.

Όμως μπορεί στο Piaggio Group να λειτουργούν ως όμιλος στις αποφάσεις μεγάλης κλίμακας, αλλά διαχωρίζουν ακόμη με σαφήνεια, τις μάρκες τους και τις ταυτότητες αυτών. Η συζήτηση για ένα μεσαίο crossover/adventure scooter είχε ξεκινήσει αρκετά χρόνια πριν, όπως μας είπαν χαρακτηριστικά οι Ιταλοί, καταλήγοντας στο ότι το τελικό μοντέλο θα είναι «ένα σπορ, μεσαίο crossover». Και σπορ, σημαίνει Aprilia. Για αυτό και το SR GT 400, δεν παρουσιάστηκε σε κάποια μορφή, ως... Piaggio. Διότι Piaggio σημαίνει premium/urban/corporate εικόνα, και δεν ήταν αυτό το ζητούμενο εδώ.

«Διάνα» έκατσε και στους Apriliaνούς, η ανάπτυξη της Tuareg και οι αγωνιστικές επιτυχίες της, στα χέρια του Jacopo Cerutti και σε διεθνείς Rally αγώνες μεγάλου κύρους. Η απόφαση, με όλους αυτούς τους παράγοντες, φαίνεται προδιαγεγραμμένη. Και, οδηγώντας το SR GT 400, όπως θα συζητήσουμε και παρακάτω, δικαιολογούμε τον προσανατολισμό που επέλεξε η Piaggio. Διότι ο χαρακτήρας του, είναι αρκετά έντονα «μοτοσυκλετιστικός» και το SR GT 400 ξεφεύγει, στην συμπεριφορά, από ένα τυπικό scooter. Άσχετα αν, στην εμφάνιση και στην πρακτικότητα, προσφέρει ευκολίες των τελευταίων και μάλιστα αξιοσημείωτες.

Made in Italy και όχι μόνο στα χαρτιά

Λίγο πριν την παρουσίαση στην αίθουσα, το βλέπουμε από κοντά στον εξωτερικό χώρο του ξενοδοχείου και η πρώτη εντύπωση, είναι ότι το SR GT 400 είναι ένα ιδιαίτερα μεγάλο scooter. Ογκώδες. Αθλητικό. Εντυπωσιακό. Πολύ μαζεμένο ως προς τον διάκοσμο, ακόμη και στην έκδοση Replica με τα μοναδικά της γραφικά – σε αντίθεση με άλλα μοντέλα της κατηγορίας, κυρίως εκ Κίνας, που βασίζονται σε άλλου είδους εντυπωσιασμό. Η σχεδίαση του είναι χαρακτηριστικά ιταλική και Aprilia.

Στην παρουσίαση, έπεσαν οι δύσκολες ερωτήσεις με το «καλησπέρα» σας. Που κατασκευάζεται; Είναι ένα Beverly 400 ντυμένο αλλιώς; Ποιοι είναι οι προμηθευτές σας; Γιατί είναι Aprilia και όχι Piaggio; Την τελευταία ερώτηση την απαντήσαμε ήδη, παραπάνω. Περί Beverly 400 και αν το πλαίσιο του νέου SR GT 400 είναι όντως νέο, ρωτήσαμε εμείς, αυτό που δεν ρώτησε κανένας στην αίθουσα. Η απάντηση διά στόματος Fabio, ήρθε άμεσα: «Όχι, δεν είναι ένα ξαναντυμένο Beverly, το πλαίσιο είναι τελείως νέο, ειδικά σχεδιασμένο από την Aprilia για αυτό τον χαρακτήρα μοντέλου». Και επειδή προφανώς είναι αδύνατον να μας απαντήσουν αναλυτικά, για τους προμηθευτές τους, οι Apriliaνοί μας επιβεβαίωσαν ότι το SR GT 400 φτιάχνεται στην Ιταλία, στο Noale.

Τεράστια νέα! Αδύνατον, θα πεις αν είσαι δύσπιστος. Στην τιμή των 6.750 ευρώ εναρκτήρια, που πέτυχε η ελληνική αντιπροσωπεία, θα πεις «ε εντάξει, φτιάχνεται Βιετνάμ, σαν τα 125 και 200». Όχι! Κατασκευή στην Ιταλία, σε τιμές... Κίνας; Χαμός αναμένεται στην αγορά, κυρίες και κύριοι, και από τις εντυπώσεις που λαμβάνουμε από τα κοινωνικά δίκτυα, το SR GT 400 πάει για καλές πωλήσεις...

Εντύπωση «θηρίου», βάρος κατηγορίας «φτερού», εξαιρετική ποιότητα

Πριν ανέβω στην θέση οδήγησης του SR GT 400, το κατέβασα από το σταντ για να δω αίσθηση ζυγίσματος και βάρους. Δέκα, με τόνο! 186 κιλά το σύνολο μέ τα καύσιμα και, με το ύψος στο οποίο βρίσκεται το τιμόνι και το πλάτος του, δεν τα νιώθεις καθόλου. Πρώτη εξαιρετική εντύπωση. Η δεύτερη, ήρθε με την αξιολόγηση της απτής και ορατής ποιότητας κατασκευής, η οποία είναι πολύ καλή. Προφανώς, το Piaggio Group έλαβε υπόψη της την κριτική των προηγούμενων ετών, με κύριο αποδέκτη τα Beverly 300/400 και βελτιώθηκε. Όλο αυτό το περίτεχνο κοστούμι πλαστικών, κουμπώνει και αρμόζει στην εντέλεια, με εξαιρετικό φινίρισμα. Διακόπτες και χειριστήρια, στα ίδια, η δουλειά στα μεταλλικά τμήματα επίσης. Το θηριώδες τιμόνι, μεταβλητής διατομής και έξω από τα πλαστικά, κάνει ακόμη πιο ισχυρή την σύνδεση με μοτοσυκλέτα.

Η εργονομία της θέσης οδήγησης γενικά άψογη και με πρόβλεψη για αρκετά ψηλότερους χρήστες, από το 1,75 μου. Η σέλα, ωστόσο, αποδείχθηκε πιο σκληρή από το ιδανικό στην περίπου 3ωρη βόλτα που κάναμε και μία στάση για ξεκούραση ίσως απαιτηθεί σε συνθήκες ταξιδιού. Ακόμα, παρά το ότι έχεις λίγο χώρο στην ποδιά, ουσιαστικά δεν μπορείς να βάλεις τα πόδια σου «μπροστά-ξαπλωτά» - αλλά κατακόρυφα σε «κλειδωμένη» θέση.

Και εδώ έρχεται άλλο ένα σχόλιο. Για όσους τυχόν θέλουν να κάνουν off-road, καλύτερα να οδηγήσουν καθιστοί/ες, ή να ανοίξουν τα μαρσπιέ συνεπιβάτη για να σταθούν όρθιοι/ες – τα οποία είναι απλές επιφάνειες χωρίς «δοντάκια». Λεπτομέρειες σαν αυτή, μαζί με την επιλογή της Aprilia να χρησιμοποιήσει χυτές ζάντες, μαρτυρούν τον κύριο προσανατολισμό του SR GT 400 – άσφαλτος, αλλά με δυνατότητες να κάνεις και χαλαρές διελεύσεις από κομμάτια εκτός δρόμου. Άλλωστε, και για την οδηγική παρουσίαση, δεν προβλεπόταν καθόλου χώμα. Όμως... σε ερώτηση μας, γιατί δεν επιλέχθηκαν ακτινωτές ζάντες, η απάντηση ήταν: «Το σκεφτόμαστε να τις προσφέρουμε ως αξεσουάρ»! Οπότε δεν χάνεται κάθε ελπίδα... Ίσως και με έξτρα οδοντωτά μαρσπιέ, παρακαλούμε!

Η οθόνη TFT 5 ιντσών μου φάνηκε κάπως μικρή, για να δεδομένα της εποχής. Σίγουρα, επίσης, θα ήθελα ρυθμιζόμενες μανέτες φρένων. Στον αντίποδα: Η ζελατίνα ρυθμίζεται εύκολα στις 5 θέσεις της και κλειδώνει πολύ στιβαρά. Οι χούφτες είναι στον βασικό εξοπλισμό. Το ντουλαπάκι, που κρύβεται αριστερά του ρεζερβουάρ, χωρά ένα τυπικό κινητό και προσφέρει θύρα φόρτισης. Και κάτω από την σέλα, μπορεί να μπει ένα Adventure κράνος, γάντια, αδιάβροχα και ίσως και τσαντάκι, όλα μαζί – ένας κύριος χώρος αποθήκευσης, αντάξιος της κατηγορίας. Στα ευπρόσδεκτα, επίσης, το κεντρικό σταντ που είναι βασικός εξοπλισμός.

«Πάμε να οδηγήσουμε, και αν βρέξει... θα τα πλύνουμε κιόλας!»

Η καιρική πρόβλεψη για το Σάββατο 14 Μαρτίου στην Liguria, δεν ήταν απλώς κακή. Ήταν καταστροφική. Με ένα «μάτι» καταιγίδας που θα μας ερχόταν περίπου στις 12 το μεσημέρι και... δεν θα μας άφηνε, μέχρι την αναχώρηση μας. Τα προηγούμενα γκρουπ αντιμετώπισαν ήδη προβλήματα στο πρόγραμμα τους με την διαδρομή να κόβεται στα μισά. Όμως οι άνθρωποι της Piaggio ήταν οργανωμένοι και οι αποφάσεις πάρθηκαν γρήγορα. «Ξεκινάμε με φωτό και βίντεο και μετά, αν οι συνθήκες είναι ασφαλείς, θα κάνουμε την βόλτα μας και το πρόγραμμα μας». Όπερ και εγένετο τελικά, με την τύχη να μας ευνοεί: Την... φάγαμε την βροχή, αλλά όχι σε επίπεδα θεομηνίας! Ημασταν κατάλληλα ντυμένοι και τελικά, εγώ τουλάχιστον βρέθηκα να απολαμβάνω την τοποθεσία, τα μουντά χρώματα της Λιγουριανής εξοχής και την απίστευτη διαδρομή που περνούσε από κοιλάδες, στενά ορεινά περάσματα και μοναδικής ομορφιάς οικισμούς, με άριστη ποιότητα ασφάλτου παντού!

Με το που κυλίσουν οι τροχοί του SR GT 400 διαπιστώνεις το «μέγεθος» του, και εν κινήσει, που βγάζει μία στιβαρή συμπεριφορά, αλλά αμεσότητα απόκρισης σε κάθε εντολή που του δίνεις. Βγαίνοντας από τα στενά της Santa Margherita και προσπερνώντας την κίνηση, τερμάτιζα το τιμόνι με το θηριώδες κόψιμο που προσφέρει, σαφές ατού για την καθημερινότητα. Μου άρεσε επίσης πολύ τόσο ο ήχος, όσο και η λειτουργία του κινητήρα στις αστικές συνθήκες: Ομαλή σύμπλεξη από τον πολύδισκο υγρό συμπλέκτη και πολύ, πολύ γεμάτη απόδοση ροπής στις χαμηλές και μεσαίες. Με το απαραίτητο μπάσο «πράου» στα ξερόγκαζα και προθυμία να σπάσει πρόσφυση του πίσω μέρους με το καλημέρα, αν το ζητήσεις – και αν έχεις απενεργοποιήσει το TCS.

Στα πρώτα χιλιόμετρα η διαδρομή ήταν αργή και αστική. Εργονομικά «εντάξει» και ακόμη ξεκούραστος, εκτιμώ την πολύ καλή αίσθηση κύλισης και την απολύτως αποδεκτή λειτουργία των αναρτήσεων, κυρίως του εμπρός μέρους, στα όποια σαμαράκια και κακοτεχνίες. Παράλληλα, τα φρένα, από την Bybre, λειτουργούσαν πολύ καλά ως προς την δύναμη, αν και ήταν ακόμη «άστρωτα» χάνοντας σε αίσθηση στις μανέτες – κάτι που όμως είναι αναμενόμενο στα φρέσκα υλικά τριβής και φτιάχνει γρήγορα. Ήδη, στην δεύτερη και τρίτη ώρα της διαδρομής, έχουν βελτιωθεί και τα ευχαριστιέμαι περισσότερο, φρενάροντας πολύ έντονα και με το μπροστινό σε αθλητικούς ρυθμούς.

Μόλις πιάσαμε τα βουνά, ξεκίνησε και το SR GT να μας δείχνει το άλλο του πρόσωπο. «Αυτό είναι μοτοσυκλέτα φίλε, δεν είναι scooter», μονολογούσα μόλις ξεκίνησαν οι στροφές. Αυτό σου κάνει ένα νέο πλαίσιο αλλά και ένα ολόκληρο εμπρός σύστημα πιρουνιού – τιμονοπλακών. Στους πιο ζωηρούς ρυθμούς το SR GT 400 παρέμεινε ακλόνητο, ενώ ο ισχυρότατος μονοκύλινδρος κινητήρας μας χάριζε υποδειγματικές ρεπρίζ και εξόδους με το άνοιγμα του γκαζιού – τηρουμένων πάντα των αναλογιών, ότι έχεις ένα «scooter». Ο κινητήρας «υποχωρεί» στις ψηλότερες στροφές κάνοντας σαφή την ρύθμιση του υπέρ της ελαστικότητας και όχι της μέγιστης απόδοσης. Πολύ εύκολα θα φτάσεις στην επαφή κεντρικού σταντ με οδόστρωμα, ενώ η αίσθηση που λαμβάνεις από τους τροχούς σου, κρίνεται ικανοποιητική για ένα τέτοιο δίκυκλο. 

Πηγαίνοντας λοιπόν... να σου και ανοίξαν οι ουρανοί, και για τα καλά μάλιστα. Και είμαστε στα μισά της διαδρομής μας! Ζελατίνα στο ψηλότερο σκαλάκι, αδιάβροχα και... υπομονή. Περι ανεμοκάλυψης, η ζελατίνα και η «κορδωμένη» σιλουέτα του SR GT 400 εμπρός, συμβάλλουν στο να καλύπτεσαι καλά στον κορμό και στο κεφάλι. Εν κινήσει, η βροχή δεν με απασχόλησε στο κράνος μου, οι χούφτες έσωσαν τα χέρια μου, ενώ όσον αφορά τα πόδια, η αεροδυναμική «φούσκα» προστασίας είναι καλή, αλλά όχι τέλεια. Το ίδιο, και η περιοχή ψηλά και γύρω από τους ώμους, που υφίσταται μερικούς στροβιλισμούς με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνεσαι αέρα.

Έχω βάλει το TCS στο MAX, καλού κακού – η Aprilia μας το έχει κάνει εύκολο, με 2 επίπεδα μόνο (MIN, MAX) και OFF, για το χώμα. Μπορείς επίσης, να απενεργοποιήσεις το πίσω ABS για το χώμα, μαζί με το TCS, δυνατότητες καλοδεχούμενες. Αν χρειαστεί να επέμβει, το TCS το κάνει αντιληπτά αλλά όχι επιθετικά ή απότομα. Λόγω της κατασκευής του, το SR GT 400 είναι αισθητά «πισώβαρο», άρα αν μη τι άλλο, ο κινητήριος τροχός πατάει 100%  κάτω, σε όλες τις συνθήκες και αυτό βοηθάει. Τα Mitas Enduro Trail ADV 2 ελαστικά πρώτης τοποθέτησης δεν μας πρόδωσαν πουθενά – και δεν θα την έλεγες και ήρεμη, την βόλτα μας και στην βροχή, είχε ακόμη και δυνατά φρεναρίσματα στα οποία δεν ενεργοποιήσαμε καν το ABS. Σε αρκετές κακοτεχνίες των επαρχιακών, το πιρούνι – που προέρχεται απευθείας από το RS 457- λειτούργησε αξιοπρεπέστατα, το σύστημα με τα 2 αμορτισέρ πίσω αρκετά καλά. Με όρια ως προς την απόσβεση κακοτεχνιών, αλλά χωρίς κοπανήματα. Συνολικά, πάντως, σου επιτρέπουν να στρογγυλοκάθεσαι όσο οδηγάς και να μην σε απασχολούν λακούβες, τουλάχιστον σε δεδομένα Ιταλίας και όχι Ελλάδας. Οι ώρες όμως πέρασαν τάχιστα και τα μαλακά μου μόρια άρχισαν να παραπονιούνται ελαφρώς πάνω στην σέλα, οπότε η στάση για Lunch το μεσημέρι, λίγο μετά τις 12, ήταν just on time.

Στο εστιατόριο ανταλλάσσω κουβέντες με την Francesca, υπεύθυνη του Marketing για το SR GT 400 που είναι πρόθυμη να με ακούσει, όπως βέβαια και τους άλλους συναδέλφους. Μου εξηγεί πόσο σημαντικό είναι το feedback των πελατών και, κρίνοντας από ότι είδα στο SR GT 400, γίνεται δουλίτσα. Της δήλωσα, ευθαρσώς, ότι εξεπλάγην ευχάριστα από το μοντέλο χωρίς απαραίτητα να το περιμένω... όμως η Francesca γέλασε, γιατί η Francesca ξέρει. 

Έρχεται όμορφο, «φορτωμένο» και ικανότατο

Ουάου. Αυτή ήταν μία εμπειρία «espresso», γύρω και πάνω στο Aprilia SR GT 400 – το σημαντικότερο ίσως μοντέλο της μάρκας του Noale για φέτος. Η Aprilia θέλει να διεκδικήσει κομμάτι της πίτας και, προς τιμήν της, το κάνει με ένα μοντέλο που εμφανίζεται καθόλα έτοιμο, με έντονη δική του προσωπικότητα και συμπεριφορά κορυφής, με χαρακτηριστική σπορ νότα. Όχι κάτι που ετοιμάστηκε «άρπα κόλλα», για να μην χαθούν ευρώ και μερίδια αγοράς. Ελπίζουμε αυτό να εκτιμηθεί δεόντως, και από τους τελικούς χρήστες. Μία απόλυτα αξιόλογη πρόταση, ένα τέλειο πάντρεμα μοτοσυκλέτας και μεσαίου scooter.    

Εξοπλισμός αναβάτη 

Κράνος: Axor XCross Dual (Whale Greece)

Τζάκετ: Nordcode Viper (Moto Market)

Παντελόνι: Nordcode Dias (Moto Market)

Μποτάκια: Nordcode Boulevard (Moto Market)