Ακυρώθηκε τελικά ο μεγάλος διαγωνισμός για την εγκατάσταση περίπου 1.000 καμερών ελέγχου κυκλοφορίας στους ελληνικούς δρόμους, ένα έργο που είχε παρουσιαστεί ως βασικό εργαλείο για τον εντοπισμό παραβάσεων όπως η υπερβολική ταχύτητα, η παραβίαση κόκκινου σηματοδότη και η κίνηση σε λεωφορειολωρίδες.
Το έργο, με τίτλο «Ενιαίο Εθνικό Σύστημα Ψηφιακής Καταγραφής & Διαχείρισης Ελέγχων & Προστίμων Τροχαίας – Ελληνικής Αστυνομίας», είχε προϋπολογισμό που μπορούσε να φτάσει έως και τα 88 εκατ. ευρώ και ακυρώθηκε έπειτα από σειρά προσφυγών που κατατέθηκαν στην ΕΑΔΗΣΥ, την Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων.
Σύμφωνα με τις προσφυγές, η προκήρυξη του διαγωνισμού περιείχε “φωτογραφικούς” όρους και τεχνικές προδιαγραφές που φέρονται να παρέπεμπαν σε συγκεκριμένο κατασκευαστή καμερών. Μεταξύ άλλων, αναφέρονταν μέχρι και ακριβή όρια βάρους και κατανάλωσης ρεύματος για τις κάμερες, κάτι που σύμφωνα με τις εταιρείες δεν είχε ουσιαστικό τεχνικό λόγο και ουσιαστικά περιόριζε τον ανταγωνισμό.
Οι ενστάσεις έκαναν επίσης λόγο για απαιτήσεις που αντιστοιχούσαν σε εξειδικευμένα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης συγκεκριμένης εταιρείας, όπως ανίχνευση χρήσης κινητού τηλεφώνου ή μη χρήσης ζώνης ασφαλείας από τις κάμερες.
Πέρα από τις κάμερες, προβλήματα εντοπίστηκαν και στις προδιαγραφές των στύλων στήριξης, όπου ο διαγωνισμός όριζε πολύ συγκεκριμένες διαστάσεις, υλικά και χαρακτηριστικά, κάτι που σύμφωνα με τις προσφυγές θα έπρεπε να καθορίζεται μόνο αφού επιλεγούν οι κάμερες και γίνουν οι απαραίτητες μελέτες εγκατάστασης.
Ένα ακόμη σημείο που προκάλεσε αντιδράσεις ήταν η απαίτηση για live demo των συστημάτων μόλις 7-10 ημέρες μετά την ειδοποίηση των συμμετεχόντων, με τη διαδικασία αυτή να επηρεάζει μάλιστα το 25% της τελικής βαθμολογίας, χωρίς να υπάρχουν σαφή και αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης.
Σοβαρές ενστάσεις υπήρξαν και για τις ασάφειες του ίδιου του έργου, καθώς δεν αναφερόταν καν πού ακριβώς θα τοποθετηθούν οι 1.000 κάμερες, ενώ χρησιμοποιούνταν διαφορετικοί όροι όπως «κάμερες», «συσκευές», «σταθερές συσκευές» και «φορητές συσκευές», χωρίς ξεκάθαρο διαχωρισμό. Σύμφωνα με τις εταιρείες, αυτοί οι όροι δεν είναι το ίδιο από τεχνικής άποψης και καθορίζουν διαφορετικά στοιχεία.
Ιδιαίτερη συζήτηση προκάλεσε και το μοντέλο χρηματοδότησης του έργου. Σύμφωνα με τη διακήρυξη, η αποπληρωμή του αναδόχου θα γινόταν από τα ίδια τα πρόστιμα που θα βεβαιώνονταν μέσω των καμερών. Αυτό σημαίνει πως οι πληρωμές δεν θα ήταν εγγυημένες, αλλά θα εξαρτώνταν από τα έσοδα που θα συγκεντρώνονταν από τις παραβάσεις.
Τελικά, ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρης Παπαστεργίου προχώρησε στην ακύρωση του διαγωνισμού, επικαλούμενος τις προβλέψεις του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων για σφάλματα και παραλείψεις στη διαδικασία.
Η υπόθεση πάντως δείχνει πως το θέμα των καμερών ελέγχου κυκλοφορίας παραμένει ανοιχτό, καθώς στόχος του έργου ήταν η δημιουργία ενός εκτεταμένου συστήματος ηλεκτρονικής καταγραφής παραβάσεων στους ελληνικούς δρόμους. Από ότι φαίνεται όμως η προχειρότητα στην οργάνωση του διαγωνισμού θα αποτελέσει τροχοπέδη παρατείνοντας την υλοποίηση του σχεδίου.
