Στο Δ΄ Μέρος που ακολουθεί, το οδοιπορικό αφήνει πίσω την Πολωνία και συνεχίζει προς τη Λβιβ και το Κίεβο, σε μια διαδρομή όπου η πραγματικότητα του πολέμου είναι διαρκώς παρούσα. Συνοριακοί έλεγχοι, στρατιωτικά μπλόκα, σειρήνες, νεκροταφεία στρατιωτών και η αγωνία των ρωσικών επιθέσεων διαμορφώνουν ένα σκηνικό έντονης ψυχολογικής πίεσης.
Η KOVE 800X PRO συνεχίζει να συνοδεύει τον Έλληνα αναβάτη σε ένα περιβάλλον αυξημένης επικινδυνότητας, με επόμενο σταθμό την ουκρανική πρωτεύουσα.
Δ΄ ΜΕΡΟΣ
«Δύο μέρες πριν την άφιξή μου στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους. Εκτοξεύοντας περισσότερα από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, η Μόσχα έπληξε την Οδησσό, το Κίεβο και την Λβιβ, με τραγικό απολογισμό 17 νεκρούς και πάνω από 100 τραυματίες. Αν και οι στόχοι των Ρώσων, σύμφωνα πάντα με τις ανακοινώσεις τους, είναι οι ζωτικής σημασίας υποδομές και βασικές υπηρεσίες στις μεγάλες πόλεις, όπως ενεργειακές εγκαταστάσεις, κυβερνητικά κτήρια και εγκαταστάσεις της αμυντικής βιομηχανίας, οι άμαχοι αποτελούν κατά κανόνα τις παράπλευρες απώλειες, πληρώνοντας με τη ζωή τους το τίμημα του πολέμου, ο οποίος εξακολουθεί να μαίνεται για τέταρτη χρονιά…
Παρά το πρόσφατο μπαράζ ρωσικών βομβαρδισμών κατά της ουκρανικής πρωτεύουσας, η παράτολμη απόφασή μου να διασχίσω την εμπόλεμη Ουκρανία δεν άλλαξε. Αποχαιρέτησα την Πολωνία και με ανάμεικτα συναισθήματα οδήγησα την KOVE 800X PRO μπροστά στη συνοριακή μπάρα της Ουκρανίας, που άνοιξε για δεύτερη φορά μετά το 2024. Αν και οι διαδικασίες εισόδου στη χώρα ήταν απλές και γρήγορες (διαβατήριο, άδεια κυκλοφορίας της μοτοσυκλέτας, δίπλωμα οδήγησης, Πράσινη Κάρτα ασφάλισης της μοτοσυκλέτας, προσωπική ασφάλεια πολέμου / War Risks Insurance), αυτό που με καθυστέρησε ήταν η σφραγίδα της Λευκορωσίας στο διαβατήριό μου. Αφού υποβλήθηκα σε μια διακριτική “ανάκριση” από τους Ουκρανούς συνοριοφύλακες, έλαβα εντέλει το πράσινο φως να εισέλθω στη χώρα.
Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ (70 χλμ. ανατολικά των συνόρων), εκεί που τα βήματά μου με οδήγησαν στο πολυσύχναστο κέντρο της πόλης, μπροστά στο εντυπωσιακό μπαρόκ κτίσμα της Εθνικής Όπερας. Περπατώντας αργόσυρτα στις γειτονιές της Λβιβ, οι εικόνες καθημερινότητας που αποτύπωνε η ματιά μου με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά, μέχρι να ηχήσουν ξανά οι σειρήνες του πολέμου και οι ντόπιοι να αναζητήσουν εσπευσμένα ένα ασφαλές καταφύγιο από τις ρωσικές βόμβες.
Με προορισμό το Κίεβο, η κόκκινη γραμμή του Kove - Λευκορωσία/Ουκρανία 2026 ακολούθησε τη διαδρομή Lviv-Rivne-Zitomir-Kiev (545 χλμ.). Η δυτική και βορειοδυτική Ουκρανία που διέτρεχε η KOVE 800X PRO ήταν οι περιοχές με τον λιγότερο κίνδυνο (χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήμουν 100% ασφαλής). Όσο όμως πλησίαζα στην ουκρανική πρωτεύουσα, τόσο μεγάλωνε η αγωνία και η ανασφάλειά μου, αφού τα κτυπήματα που επιχειρούσαν οι Ρώσοι στο Κίεβο ήταν σχεδόν καθημερινά και απρόβλεπτα. Ομολογώ πως η ψυχολογία μου ήταν αρκετά “εύθραυστη”, ενδόμυχα γνώριζα πως αποτελούσα έναν εύκολο στόχο για εξόντωση. Εντέλει, παρά την έντονη ψυχολογική φόρτιση και την πολεμική επικινδυνότητα του χώρου, δεν λιγοψύχησα και συνέχισα για Κίεβο.
Καθοδόν για την ουκρανική πρωτεύουσα χρειάστηκε να σταματήσω σε αρκετά στρατιωτικά μπλόκα για να ελέγξουν το διαβατήριό μου. Η κατάσταση του οδικού δικτύου ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση, ενώ δεν αντιμετώπισα πρόβλημα από τυχόν έλλειψη καυσίμων (τιμή βενζίνης 1,2 Euro/lt). Αυτό που μου έκανε όμως ιδιαίτερη εντύπωση ήταν τα δεκάδες νεκροταφεία Ουκρανών στρατιωτών που αντίκριζα διάσπαρτα σε πόλεις και χωριά της διαδρομής. Το συχνά επαναλαμβανόμενο θέαμα των νεκρικών μνημείων με φωτογραφίες των αποθανόντων στρατιωτών και τις ουκρανικές σημαίες να ανεμίζουν πένθιμα, μαρτυρούσε την σκληρή πραγματικότητα του πολέμου στην Ουκρανία, ο οποίος μετρά ανυπολόγιστες ανθρώπινες απώλειες, εκτεταμένη καταστροφή υποδομών και μια βαθιά ανθρωπιστική κρίση.
Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: «ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού»! Έτσι κι έκανα τελικά…
Την επόμενη μέρα, ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε την δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones…»
