Στη νέα ανταπόκριση, ο Έλληνας αναβάτης καταγράφει τις τυχαίες συναντήσεις του δρόμου, τις ακραίες θερμοκρασίες, τις μεγάλες αποστάσεις, την εικόνα της λίμνης Αράλης και την επίσκεψη στο ιστορικό Κοσμοδρόμιο Baikonur, συνεχίζοντας με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο το ταξίδι προς τη Σαγκάη.
«Εσύ δεν είσαι ο Μητσάκης που ταξιδεύεις με τη μοτοσυκλέτα για Κίνα; Ποιος θα το πίστευε πως θα συναντιόμασταν εδώ στα σύνορα Ρωσίας – Καζακστάν! Πόσο μικρός είναι τελικά ο κόσμος…». Ο Γιώργος και η Κλειώ, ταξιδεύοντας με το αυτοκίνητό τους με προορισμό την Κεντρική Ασία, περίμεναν καρτερικά να ανοίξει η συνοριακή μπάρα για να περάσουν στο Καζακστάν – εκεί τους βρήκα! Ούτε ραντεβού να είχαμε δώσει! Κι όπως ήταν αναμενόμενο, αμέσως ξεκίνησε ένα θερμό “σμίξιμο” με αυθόρμητα γέλια, ελληνικές φωνές, διάπλατα χαμόγελα και απανωτές ερωτήσεις. Η τυχαία συνάντηση με άλλους ταξιδευτές είναι αναμφίβολα από τις πιο όμορφες στιγμές ενός ταξιδιού…
Με τη Ρωσία να αποτελεί παρελθόν, οι συνοριακές διαδικασίες εισόδου στο Καζακστάν ήταν ανέλπιστα σύντομες. Πρώτες μου ενέργειες: η έκδοση ασφαλιστικής κάλυψης της μοτοσυκλέτας, η αγορά συναλλάγματος και ο ανεφοδιασμός σε καύσιμα (τιμή 0,50 ευρώ/λίτρο), καθώς είχα σχεδόν “στεγνώσει”! Κι όσον αφορά την μικρή ταξιδιωτική μας παρέα, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το ίδιο απόγευμα στην κοντινή πόλη Atyrau, όπου (συμπωματικά) θα διανυκτερεύαμε στο ίδιο hostel… Προσεγγίζοντας το Καζακστάν (την πύλη εισόδου μου στην Κεντρική Ασία), το κοντέρ της μαύρης Zontes 703F είχε καταγράψει 3.000 χλμ. από την αρχή του ταξιδιού. Κανένα τεχνικό πρόβλημα δεν είχε παρουσιαστεί στην αειθαλή μοτοσυκλέτα, ενώ η κατοπινή διαδρομή μου στο έδαφος της κεντροασιατικής χώρας (Atyrau – Aktobe – Aral – Turkistan – Shymkent – Almaty) υπολογιζόταν σε περίπου 3.500 χλμ. Αθροιστικά, η συνολική απόσταση που είχα να διανύσω από την Ελλάδα ως τα σύνορα της Κίνας ήταν 6.500 χλμ…
Οι δύο πρώτες διανυκτερεύσεις στο Καζακστάν έγιναν στις πόλεις Atyrau και Aktobe, δύο αστικά κέντρα που δεν με εντυπωσίασαν διόλου και γρήγορα σβήστηκαν από τα κύτταρα της μνήμης μου. Το ίδιο αδιάφοροι και άχρωμοι παρουσιάζονταν όμως και οι οικισμοί της ερήμου που συναντούσα καθοδόν. Δίχως να διαθέτουν κάποιο έντονο παραδοσιακό στοιχείο, τα χωριά της ερήμου έμοιαζαν περισσότερο με μια άτακτη συνάθροιση ξύλινων σπιτιών πάνω στην καυτή άμμο. Με τον Γιώργο και την Κλειώ ανταμώσαμε ξανά στην πόλη Atyrau. Αφού περάσαμε ένα αξέχαστο απόγευμα, κανονίσαμε η επόμενη συνάντησή μας να γίνει στην Ελλάδα και το πρωί της επομένης καθένας “ακολούθησε” τις δικές του γεωγραφικές συντεταγμένες…
Οδηγώντας στις επίπεδες στέπες της ερήμου του νότιου Καζακστάν, βρέθηκα να ταξιδεύω μέσα στο απόλυτο κενό του χάρτη. Ατέρμονες ευθείες, τρομερή μοναξιά, απελπισμένα συναισθήματα, αφόρητη ζέστη (48°C), βασανιστική σιωπή, ελάχιστοι οικισμοί. Ευτυχώς που υπήρχαν οι καμήλες κι έδιναν το δικό τους “στίγμα” στο τοπίο, σπάζοντας έτσι την καταραμένη μονοτονία της ευθύγραμμης διαδρομής. Σε μία περίπτωση, μάλιστα, λόγω έλλειψης πρατηρίου, έβαλα βενζίνη από μπιτόνια. Στην κωμόπολη Aral όπου διανυκτέρευσα, ο ευγενέστατος ιδιοκτήτης του μικρού ξενώνα μού επιβεβαίωσε αυτά που είχα διαβάσει σχετικά με την ανεπανόρθωτη περιβαλλοντική καταστροφή που υπέστη η κεντροασιατική λίμνη Αράλη. Οι Σοβιετικοί, θέλοντας να καταστήσουν το Ουζμπεκιστάν μια από τις μεγαλύτερες βαμβακοπαραγωγικές περιοχές του κόσμου, κατασκεύασαν τη δεκαετία του 1960 τεράστια αρδευτικά κανάλια και άρχισαν να μεταφέρουν το νερό της λίμνης Αράλη στο Ουζμπεκιστάν. Και μπορεί τελικά το μεγαλόπνοο σχέδιο των Σοβιετικών να πέτυχε, όμως, το κόστος για την Αράλη αποδείχθηκε τεράστιο αφού σήμερα μόνο το 10% της αρχικής έκτασής της έχει πλέον απομείνει…
Κι από την άνυδρη πλέον Αράλη, πορεία κατόπιν για το κοντινό Κοσμοδρόμιο Baikonur (Βαϊκονούρ), τη μεγαλύτερη λειτουργική εγκατάσταση εκτόξευσης στο διάστημα. Από το Κοσμοδρόμιο Baikonur (κατασκευάστηκε το 1955) εκτοξεύτηκε ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος του κόσμου (Sputnik 1) και έγινε η πρώτη επανδρωμένη διαστημική αποστολή με τον Γιούρι Γκαγκάριν – αμφότερα αποτελούν ιστορικά ορόσημα στην εξερεύνηση του διαστήματος…
Κι επειδή η NASA είχε αρνηθεί να με προσλάβει και να αξιοποιήσει τις γνώσεις μου, σκέφτηκα να απευθυνθώ στο “αντίπαλο στρατόπεδο” για να προσφέρω τις υπηρεσίες μου! Τελικά, μόνο μπροστά στην πύλη εισόδου του Κοσμοδρομίου Baikonur μού επιτράπηκε να πλησιάσω και να φωτογραφίσω τη δίτροχη παρουσία μου. Τι κρίμα, κι εγώ που ήθελα να με στείλουν στον πλανήτη Zontes με τη μοτοσυκλέτα μου…
