Και όταν λέω βρεθήκαμε εννοώ ο Κώστας ( οδηγός ) , η Ειρήνη ( συνεπιβάτης ) και η Ντόλι ένα R100GS που αισίως έκλεισε τα 35 .
Στις προηγούμενες χώρες έχουν βρεθεί αρκετοί Έλληνες ταξιδευτές και υπάρχουν πληροφορίες . Η Κίνα όμως και το Θιβέτ είναι μέρη που έχουν πάει ελάχιστοι Έλληνες με το δικό τους όχημα αφού ένα τέτοιο εγχείρημα μέχρι πρόσφατα ήταν σχεδόν αδύνατο .
Τι άλλαξε ;
Πλέον μπορείς να πας στην Κίνα με προϋποθέσεις .
Αρχικά πρέπει κάποιο γραφείο διεκπεραίωσης να έχει κάνει αίτημα ώστε να επιτραπεί η είσοδος στη μοτοσυκλέτα . Πρέπει να στείλεις άδεια αλλά και φωτογραφίες του αριθμού πλαισίου , του αριθμού κινητήρα και πρόσφατου ΚΤΕΟ . Το ίδιο γραφείο θα αναλάβει και το κινέζικο δίπλωμα (το Διεθνές δεν έχει καμία αξία ) αλλά και την έκδοση της κινέζικης πινακίδας .
Στη συνέχεια πρέπει να δηλώσεις δρομολόγιο . Υπάρχουν περιοχές που μπορείς να ταξιδέψεις χωρίς συνοδό αν έχεις πάρει έγκριση και περιοχές όπως το Ξιγιάνγκ και το Θιβέτ όπου ο συνοδός είναι απαραίτητος .
Και γυρίζουμε στα δικά μας . 8 Σεπτεμβρίου είμαστε στην συνοριακή πόλη Zarkent στα σύνορα Καζακστάν – Κίνας . Η διαδρομή που θα κάνουμε διασχίζει το Ξιγιάνγκ και το Θιβέτ και καταλήγει στο Νεπάλ .
Πως θα γίνει αυτό ; Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις εταιρίες που αναλαμβάνουν να συνοδεύσουν ταξιδευτές που διασχίζουν τη χώρα με το δικό τους όχημα . Το πιο γνωστό γραφείο είναι το RIDE CHINA . Μόνο για μοτοσυκλέτες και φουλ οργανωμένο με ξενοδοχεία και αξιοθέατα .
Εμείς προτιμήσαμε το ημί – οργανωμένο και αρκετά οικονομικότερο Drive China . Αυτό το γραφείο ανοίγει κάποιες ημερομηνίες διάσχισης της χώρας στο site του .Αρχικά δηλώνεις συμμετοχή για να κρατήσεις θέση . Το γκρουπ μπορεί να έχει μέχρι 12 οχήματα ( ο μέγιστος αριθμός για ένα συνοδό ). Η τιμή εξαρτάται από τον αριθμό των οχημάτων . Όσο πιο πολλά δηλώσουν τόσο πέφτει το κόστος . Στέλνεις μία μικρή προκαταβολή και αν μέχρι 30 ημέρες πριν το ταξίδι δεν έχουν μαζευτεί αρκετά οχήματα και το κόστος δεν έχει πέσει μπορείς να ακυρώσεις . Βέβαια με την φρενίτιδα που υπάρχει με την Κίνα αυτόν τον καιρό οι θέσεις κλείνουν πριν καλά - καλά ανοίξουν . Το γραφείο στέλνει το δρομολόγιο και τις πόλεις που θα γίνουν οι διανυκτερεύσεις . Στέλνει και μια λίστα με προτεινόμενα ξενοδοχεία αλλά μπορείς μέσω του trip.com να κλείσεις όπου θέλεις . Δωμάτιο και αξιοθέατα τα πληρώνει ο καθένας μόνος του . Ο συνοδός μπαίνει σε κάποιο αυτοκίνητο του γκρουπ και δεν υπάρχει όχημα συνοδείας ή τρέιλερ σε περίπτωση βλάβης. Αν κάτι συμβεί σε κάποιον η την μοτοσυκλέτα του το υπόλοιπο γκρουπ συνεχίζει κανονικά και δεν περιμένει . Για την επικοινωνία όλων συνδεόμαστε σαν ομάδα στο we chat ( το κινέζικο Whats up , για το οποίο χρειάζεσαι πρόσκληση από κάποιον Κινέζο πολίτη ή τραπεζικό λογαριασμό σε κινέζικη τράπεζα ). Το γραφείο μας προτείνει VPN για πρόσβαση στα δυτικά social και τρόπο να κατεβάσουμε το Ali pay ( άυλη κάρτα του Alibaba ) αφού στα μέρη που θα ταξιδέψουμε δεν λειτουργεί η VISA και η Mastercard .
Μαζί λοιπόν με ένα 1300 GS , τρία 1200 GS, ένα 1150 GS , δύο Tenere , 1 Kawasaki Versys 1 Triumph 900 και ένα τζιπ Lexus βρεθήκαμε να περιμένουμε στα σύνορα τον συνοδό μας τον Dorjee.10 μοτοσυκλέτες και ένα τζιπ , 14 άγνωστοι άνθρωποι θα ζούσαμε μαζί τις επόμενες 20 μέρες κάποιες εμπειρίες που νομίζω ότι θα μας μείνουν χαραγμένες για μια ζωή .
Η διαδικασία εισόδου πήρε 5 ώρες περίπου. Τόσο χρειάστηκε για να μας ψάξουν τις αποσκευές , τα οχήματα , να μας κάνουν τεστ για διάφορες ιώσεις , να βγάλουν οι οδηγοί τα νέα διπλώματα και τις προσωρινές πινακίδες . Οι οδηγίες που μας είχαν δοθεί ήταν αυστηρές . Απαγορεύεται να μεταφέρουμε καύσιμα , μαχαίρια και το σημαντικότερο να μην έχουμε κάποιο χάρτη που να αναφέρει το Θιβέτ ή κάποια εικόνα με τον Δαλάι Λάμα . Όλα τα παραπάνω ήταν λόγος για να μας αρνηθούν την είσοδο στη χώρα .
Μπαίνοντας στην επαρχία του Xijang καταλάβαμε τι θα πει απόλυτος έλεγχος . Κάμερες παντού καταγράφουν κάθε κίνηση . Καύσιμο μπορείς να βάλεις μόνο με ειδική κάρτα και αφού σκανάρεις το πρόσωπό σου ! Εμείς γεμίζουμε με άδεια της αστυνομίας και με τη συνδρομή του συνοδού . Αν και αισθανόμαστε πρωταγωνιστές του Big Brother ξέρουμε ότι στόχος του ελέγχου δεν είμαστε εμείς αλλά τα 9 εκατομμύρια Ουιγούρων και Ουζμπέκων που οι Κινέζοι θέλουν να κρατήσουν σε καταστολή . Φανταστείτε ότι για 9 εκ. πληθυσμού υπάρχει 1 εκατομμύριο στρατός . Οι πρώτες μέρες είχαν διαδρομές άλλοτε εντυπωσιακές και άλλοτε βαρετές . Κάνουμε 500 χλμ την ημέρα , περνώντας 2-3 μπλόκα καθημερινά όπου έπρεπε να δείξουμε τα ίδια έγγραφα και να απαντήσουμε τις ίδιες ερωτήσεις . Διανυκτερεύσεις κάνουμε σε μικρές πόλεις που έχουν κάποιο αξιοπρεπές ξενοδοχείο και μια νυχτερινή αγορά για φαγητό . Ύπνος και φαγητό είναι πάμφθηνα . 20 ευρώ για δίκλινο με πρωινό και 5-10 ευρώ το δείπνο. Ενδιάμεσα κάνουμε στάσεις σε αλμυρές λίμνες , σε αρχαίες πόλεις και σε βουδιστικούς ναούς .
Μια υπέροχη διαδρομή στην έρημο Τακλαμακάν , την περιοχή με την υψηλότερη θερμοκρασία στην Κίνα , μας οδηγεί στην «ελεύθερη» Κίνα και στο Donhuang .
Τις επόμενες τρεις μέρες πηγαίνουμε σε αμμόλοφους και σε τεράστιους ναούς , διασκεδάζουμε σε μέρη γεμάτα κόσμο και βάζουμε καύσιμα μόνοι μας . Στους ελέγχους δείχνουμε μόνο το διαβατήριο και την άδεια ταξιδιού . Χιλιάδες εγχώριοι τουρίστες γεμίζουν τις χρωματιστές αγορές . Μία ατμόσφαιρα τόσο διαφορετική από του Ξιγιανγκ .
Μέρος 2ο ΘΙΒΕΤ
Είμαστε 8 ημέρες στο δρόμο και σιγά-σιγά ανεβαίνουμε υψόμετρο .Οδηγούμε στο οροπέδιο του Θιβέτ . Διανυκτερεύουμε στις πρώτες πόλεις πάνω από τα 4.000 μέτρα . Όλα έχουν αλλάξει . Εδώ δεν βλέπεις εργοστάσια και ανεμογεννήτριες αλλά κτηνοτρόφους να εκτρέφουν γιακ και άλογα . Οι πόλεις εδώ δεν έχουν ουρανοξύστες , μόνο μικρά ξενοδοχεία που κάνουν στάση οι οδηγοί φορτηγών και ελάχιστοι τρελοί τουρίστες .
Η αγωνία μας το πρωί είναι η μοτοσυκλέτα . Με θερμοκρασία κάτω από το μηδέν η Ντόλι ζορίζεται να ξεκινήσει . Ο Peter από τη Νέα Ζηλανδία μας δανείζει την κουκούλα του για να την προστατεύουμε . Όπου υπάρχει πρόσβαση παρκάρουμε μέσα στα πανδοχεία . Λίγο το τσοκ , λίγο το γκάζι τελικά η μηχανή δεν μας πρόδωσε ποτέ , ακόμα και όταν ανεβήκαμε πάνω από 5.000 μέτρα .
Το οξυγόνο και η θερμοκρασία παίρνουν την κατιούσα . Η διάθεση μας το αντίθετο παρά τον μόνιμο πονοκέφαλο .
Στην στέγη του κόσμου η φύση είναι απερίγραπτη . Δεξιά και αριστερά μας ναοί με σημαιάκια προσευχής .
Βροχή , χιόνι ακόμα και χαλάζι δυσκολεύουν την οδήγηση . Αστυνομία και στρατός δυσκολεύουν την καθημερινότητα μας . Οι έλεγχοι είναι αμέτρητοι . Τουλάχιστον 2 μπλόκα την ημέρα με πλήρη έλεγχο μας καθυστερούν απίστευτα . Σε ένα πανδοχείο μας μαζεύει ο στρατός και μας ελέγχει τα κινητά . Μία απόφαση να αλλάξουμε δρόμο από αυτόν που είχε δηλώσει ο συνοδός μας έκανε να κινδυνεύσουμε με απέλαση . Στο Θιβέτ ο στρατός δεν αστειεύεται .
Τίποτα όμως δεν μας πτοεί . Σταματάμε σε χωριά . Τρώμε σούπα με κρέας γιακ , πίνουμε τσάι με γάλα μαζί με ντόπιους . Οι Θιβετιανοί είναι τόσο φιλικοί και χαρούμενοι που είμαστε στον τόπο τους και δεν θέλουν να μας πάρουν λεφτά .
Πηγαίνουμε σε μοναστήρια και σε ναούς , κάνουμε στάση σε λιβάδια γεμάτα γιακ .
Έχουμε φτάσει στον 317 , ένα δρόμο πάνω από τα 5000 μέτρα . Είμαστε μόλις μία ημέρα πριν τη Λάσα και τρεις μέρες πριν τον θρυλικό 318 που θα μας οδηγήσει στο Έβερεστ .
Ξεκινάμε το πρωί με προορισμό τη Λάσα . Απέχουμε μόλις 250 χλμ από την μυθική πρωτεύουσα . Όλοι στην ομάδα ήμασταν ενθουσιασμένοι .
Και εκεί ένα γιακ που βγήκε στη μέση του δρόμου έγινε αιτία να μείνει το ταξίδι μας στη μέση .
Εμείς φτάσαμε στη Λάσα με ασθενοφόρο και η Ντόλι με οδική . Δυστυχώς το ταξίδι δεν ολοκληρώθηκε αφού εμείς είχαμε κάποια σπασίματα και η μοτοσυκλέτα ζημιά αλλά στο Θιβέτ ελπίζω να ξαναγυρίσουμε . Είναι ένα μέρος που δεν περιγράφεται , ένα μέρος που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο .
