Το μέτρο απευθύνεται σε νέους κάτω των 30 ετών που ζουν στη χώρα για τουλάχιστον επτά χρόνια και διαθέτουν δίπλωμα οδήγησης κατηγορίας Β που έχει εκδοθεί σε κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα παραδίδουν την άδεια οδήγησής τους και λαμβάνουν το ποσό σε πέντε ετήσιες δόσεις των 5.000 ευρώ, ενώ παράλληλα έχουν δωρεάν πρόσβαση στα δημόσια λεωφορεία για όλο το διάστημα.
Μετά την ολοκλήρωση της πενταετίας, όσοι θελήσουν να ξαναπάρουν το δίπλωμά τους θα πρέπει να παρακολουθήσουν 15 ώρες μαθημάτων οδήγησης σε πιστοποιημένη σχολή. Σε περίπτωση παραβίασης των όρων του προγράμματος, προβλέπεται πρόστιμο 5.000 ευρώ καθώς και επιστροφή μέρους της επιδότησης που έχει ήδη καταβληθεί.
Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης δεν είναι τυχαία. Η Μάλτα αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια έντονη κυκλοφοριακή συμφόρηση, παρά το μικρό της μέγεθος. Σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής Αρχής της χώρας, στα τέλη του 2025 κυκλοφορούσαν περισσότερα από 457.000 οχήματα, σε έναν πληθυσμό γύρω στους 570.000 κατοίκους.
Μάλιστα, μόνο στο τελευταίο τρίμηνο του 2025 ταξινομήθηκαν 3.265 νέα οχήματα, γεγονός που μεταφράζεται σε περίπου 35 νέα οχήματα την ημέρα στους δρόμους του νησιού.
Μέχρι στιγμής, περισσότεροι από 100 νέοι έχουν καταθέσει το δίπλωμά τους για να επωφεληθούν από το πρόγραμμα, ενώ σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Μεταφορών της χώρας οι αιτήσεις έχουν ήδη καλύψει πάνω από το 50% του διαθέσιμου προϋπολογισμού των 5 εκατομμυρίων ευρώ.
Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του μέτρου αμφισβητείται. Σε δημοσιεύματα τοπικών μέσων ενημέρωσης, αρκετοί νέοι φέρεται να δηλώνουν ότι κατέθεσαν το δίπλωμά τους χωρίς να οδηγούν συχνά έτσι κι αλλιώς. Ορισμένοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι δεν είχαν οδηγήσει ποτέ, ενώ άλλοι ότι χρησιμοποιούσαν αυτοκίνητο ελάχιστες φορές μέσα στον χρόνο.
Το παράδειγμα της Μάλτας ανοίγει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση και για άλλες ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν κυκλοφοριακά προβλήματα. Στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στην Αθήνα, η συμφόρηση στους δρόμους αποτελεί τεράστιο πρόβλημα χωρίς ξεκάθαρη λύση.
Δυστυχώς, ένα μέτρο όπως αυτό της Μάλτας θα ήταν δύσκολο να εφαρμοστεί σε ελληνικές πόλεις. Η εξάρτηση πολλών πολιτών από το αυτοκίνητο είναι μεγάλη, κυρίως λόγω της ανεπαρκούς κάλυψης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς σε αρκετές περιοχές και των μεγάλων αποστάσεων στις αστικές ζώνες.
Επιπλέον, σε αντίθεση με τη Μάλτα, μια μικρή νησιωτική χώρα, η Ελλάδα διαθέτει πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση και πληθυσμό, γεγονός που καθιστά τέτοιες λύσεις πιο περίπλοκες σε επίπεδο εφαρμογής και κόστους.
Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο πείραμα δείχνει ότι ορισμένες κυβερνήσεις είναι πλέον διατεθειμένες να δοκιμάσουν ανορθόδοξες πολιτικές για να περιορίσουν την κυκλοφορία και να ενθαρρύνουν τη χρήση εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης. Το αν το μέτρο της Μάλτας θα αποδειχθεί πραγματικά αποτελεσματικό, μένει να φανεί τα επόμενα χρόνια.
