Ο κόσμος των αγώνων μοτοσυκλέτας έχασε μία από τις κορυφαίες μορφές της πιο ρομαντικής και επικίνδυνης εποχής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ταχύτητας. Ο λόγος για τον Ginger Molloy, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα όνομα άρρηκτα συνδεδεμένο με την Bultaco, την Kawasaki και τους αγώνες των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Την είδηση ​​του θανάτου του ανακοίνωσε ο Andy Farrer, διευθυντής της εξειδικευμένης ομάδας «Historic Motorcycle Road Racing». 

Γεννημένος στη Νέα Ζηλανδία στις 25 Δεκεμβρίου 1937, ο Molloy καταγόταν από την πόλη Huntly της περιοχής Waikato. Πριν αφοσιωθεί πλήρως στις μοτοσυκλέτες, είχε ασχοληθεί με το ράγκμπι, παίζοντας στο πλευρό του Hugh Anderson – ενός άλλου Νεοζηλανδού αναβάτη που έμελλε να αναδειχθεί τέσσερις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Ginger άρχισε να ξεχωρίζει σε σημαντικές εθνικές διοργανώσεις. Το 1962, τερμάτισε δεύτερος στο New Zealand Senior TT, ακριβώς πίσω από τον Anderson. Έναν χρόνο αργότερα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα του και να μεταβεί στην Ευρώπη για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Από το 1965 έως το 1969, ο Molloy αγωνίστηκε κυρίως με μοτοσυκλέτες της Bultaco, αντιμετωπίζοντας τις εξελιγμένες εργοστασιακές μηχανές των Honda, Yamaha, Suzuki και Kawasaki. Οι μικρές ισπανικές μοτοσυκλέτες με τους μονοκύλινδρους κινητήρες δεν διέθεταν τα ίδια τεχνικά μέσα με εκείνα των μεγάλων ιαπωνικών κατασκευαστών, ωστόσο ο Molloy κατάφερνε σταθερά να τις φέρνει στις πρώτες θέσεις της κατάταξης.

Η σημαντικότερη επιτυχία του ήρθε στο Grand Prix του Ulster το 1966, όταν πέτυχε τη μοναδική του νίκη σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, κερδίζοντας τον αγώνα της κατηγορίας των 250 κ.εκ.. Δύο χρόνια αργότερα, κατέλαβε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα των 125 κ.εκ. και την πέμπτη θέση τόσο στην κατηγορία των 250 κ.εκ. όσο και σε εκείνη των 350 κ.εκ., επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη ικανότητα προσαρμογής σε διαφορετικούς κυβισμούς κινητήρων.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, οδήγησε επίσης βρετανικές μοτοσυκλέτες με μονοκύλινδρους κινητήρες, δικύλινδρες Yamaha και μια εργοστασιακή MZ 350, ωστόσο το όνομά του παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με την Bultaco και την Kawasaki. Η σεζόν που εδραίωσε τη θέση του στην ιστορία ήταν το 1970. Ο Molloy αποχώρησε από την Bultaco και μεταπήδησε στη σέλα της νέας τότε Kawasaki H1-R 500μ  μιας πανίσχυρης, τρικύλινδρης, δίχρονης μοτοσυκλέτας, η οποία ήταν αναμφίβολα δύσκολη στην οδήγηση. Η Kawasaki υστερούσε σε ισορροπία και φινέτσα σε σχέση με την MV Agusta του Giacomo Agostini, ο οποίος κυριαρχούσε απόλυτα στην κορυφαία κατηγορία. Ωστόσο, ο Molloy κατάφερε να αξιοποιήσει στο έπακρο τα χαρακτηριστικά της, εξασφαλίζοντας τέσσερις τερματισμούς στη δεύτερη θέση σε σύνολο έντεκα αγώνων. Στο τέλος της σεζόν, κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των 500 κ.εκ. πίσω από τον Agostini, γινόμενος ο πρώτος αναβάτης από τη Νέα Ζηλανδία που πέτυχε κάτι τέτοιο στην κορυφαία κατηγορία. Τα επόμενα χρόνια, το ίδιο κατόρθωμα πέτυχαν επίσης οι Keith Turner, Kim Newcombe και Graeme Crosby, αλλά ο Molloy ήταν εκείνος που άνοιξε τον δρόμο.

Το επίτευγμα αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς τον εξοπλισμό και τις συνθήκες της εποχής, καθώς οι αναβάτες αγωνίζονταν σε εξαιρετικά επικίνδυνες οδικές διαδρομές και συχνά αναγκάζονταν να επιμελούνται οι ίδιοι την προετοιμασία των μοτοσυκλετών τους. Μετά την παρουσία του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ο Molloy δεν εγκατέλειψε τους αγώνες. Συνέχισε να αγωνίζεται καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ασία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, διατηρώντας στενή σχέση με την Kawasaki. Ήταν επίσης ένας από τους πρώτους αναβάτες εκτός Ιαπωνίας που οδήγησαν την εργοστασιακή Kawasaki 750 H2-R. Στη διάρκεια της μακράς καριέρας του, αγωνίστηκε επίσης με τη Yamaha, ακόμη και με μια Harley-Davidson προδιαγραφών Grand Prix, ενώ παράλληλα ίδρυσε τη δική του επιχείρηση μοτοσυκλετών στην περιοχή μεταξύ Hamilton και Huntly.

Οι αγώνες παρέμειναν κεντρικό κομμάτι της ζωής του, ακόμη και στα μετέπειτα χρόνια του. Αφού κατασκεύασε και εξέλιξε προσωπικά αρκετές ιστορικές μοτοσυκλέτες της Bultaco, ο Molloy επέστρεψε στις πίστες για να συμμετάσχει σε αγώνες κλασικών μοτοσυκλετών.

Το 2009, είχε ένα σοβαρό ατύχημα στο σπίτι του και υπέστη βαρύ τραυματισμό στο κεφάλι. Η κατάστασή του φαινόταν αρχικά κρίσιμη, αλλά ο Νεοζηλανδός κατάφερε σταδιακά να αναρρώσει. Λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα, βρισκόταν και πάλι στη σέλα των Bultaco του, αγωνιζόμενος στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία σε ηλικία 74 ετών. Το 2014, το όνομά του συμπεριλήφθηκε στο Hall of Fame της ομοσπονδίας Motorcycling New Zealand: μια τιμή απολύτως άξια για έναν αναβάτη που εκπροσώπησε τη νεοζηλανδική μοτοσυκλετιστική σκηνή στο υψηλότερο διεθνές επίπεδο.

Ο Ginger Molloy ανήκε σε μια γενιά όπου το ταλέντο, το θάρρος και η μηχανολογική ικανότητα αποτελούσαν αδιαχώριστα στοιχεία. Ήταν ένας αναβάτης που αναμετρήθηκε με τον Agostini και την MV Agusta οδηγώντας μια Kawasaki, η οποία ήταν εξίσου ισχυρή και δύσκολη στον χειρισμό, χωρίς ποτέ να χάσει το πάθος του για τους αγώνες.

Ένα πάθος που τον συνόδευε σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της ζωής του.