Πριν από λίγα 24ωρα, το πανεπιστήμιο του Monash στην Αυστραλία ανακοίνωσε πρόοδο στην δημιουργία ενός νέου «υπερ-κράματος» μετάλλων, που αναφέρεται ως δύο φορές ισχυρότερο από το ατσάλι και 3 φορές ισχυρότερο από το αλουμίνιο, πετυχαίνοντας αντοχή στην συμπίεση της τάξης των 2 GPa. H ομάδα του πανεπιστημίου, δηλώνει ότι το σημαντικό πλεονέκτημα του συγκεκριμένου κράματος, είναι η σύσταση του στο μοριακό επίπεδο – αφού, αντί να βασίζεται σε μία «συμβατική» δομή μορίων που αναμειγνύονται «τυχαία», τα σωματίδια του νέου κράματος οργανώνονται σε 3 φάσεις τέλεια συνδεδεμένες μεταξύ τους.
Το συγκεκριμένο κράμα είναι γνωστό και ως κράμα «υψηλής εντροπίας», και η κουβέντα εκεί ούτως ή άλλως γίνεται αρκετά πιο πολύπλοκη από αυτή που μας απασχολεί, ως περιοδικό μοτοσυκλέτας. Τα συστατικά του είναι τιτάνιο, ζιρκόνιο, άφνιο, νιόβιο και ταντάλιο, σε περίπου ίσες αναλογίες και, προκειμένου να επιτευχθεί το μοναδικό τους πάντρεμα, η ανάμιξη τους γίνεται σε χαμηλότερες θερμοκρασίες και πιο αργή θέρμανση, επιτρέποντας στα μόρια του υλικού να οργανωθούν σε δομές χωρίς αδύνατα σημεία. Παράλληλα, το τελικό μέταλλο, παραμένει όλκιμο και ελατό, χαρακτηριστικά πολύ επιθυμητά στην βιομηχανία.
Η ομάδα του πανεπιστημίου Monash ευελπιστεί ότι η συγκεκριμένη διαδικασία και το αποτέλεσμα της, μπορεί να επηρεάσει την κατασκευή μεταλλικών τμημάτων σε βάθος δεκαετιών. Ο καθηγητής Γιάννης Βεντίκος του πανεπιστημίου Monash, δήωλσε συγκεκριμένα: «Οι επιπτώσεις μπορούν να γίνουν ορατές στις επόμενες δεκαετίες, από την αεροδιαστημική βιομηχανία και τα συστήματα ενέργειας, και τεχνολογίες που δεν φανταζόμαστε ακόμη»
Ναι, αλλά που μπορεί να μας φανεί χρήσιμο στην μοτοσυκλέτα;
Με λίγη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης στην επεξεργασία των «δύσκολων» αριθμών από την αρθρογραφία, αποκαλύπτονται αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία. Αρχικά, το νέο κράμα πιθανότατα δεν είναι ελαφρύτερο από το ατσάλι, σε πυκνότητα, φτάνοντας τα 9,9 κιλά ανά κυβικό δεκατόμετρο, σε σχέση με τα περίπου 7,85 κιλά, του δομικού ατσαλιού. Είναι ένα αρκετά βαρύ, σε θέμα πυκνότητας, υλικό, που όμως λόγω της δομής του, μπορεί να είναι έως και 4 φορές ισχυρότερο ανά κιλό σε σχέση με το ατσάλι, ανάλογα με την εφαρμογή - αλλά και τον τύπο του ατσαλιού, καθώς τα καλύτερα κράματα δεν υστερούν σημαντικά και χάνουν μόνο κατά 6%, σε σχέση με το νέο κράμα.
Σε σύγκριση με το αλουμίνιο, η σύγκριση «σφίγγει» καθώς το νέο κράμα είναι πολύ κοντά στα δεδομένα αντοχής των κορυφαίων κραμάτων 7075 και 7068, αλλά πολύ πιο ισχυρό από το απλούστερο κράμα 6061. Έχει όμως άλλα πλεονεκτήματα: Είναι πιο «ελαστικό» και όλκιμο, αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες και έχει καλή αντοχή στην διάβρωση.
Και στις δύο περιπτώσεις, ένα ισχυρότερο υλικό μπορεί να επιτρέψει χρήση λιγότερης ποσότητας του, για τα ίδια αποτελέσματα αντοχής – άρα και προσδοκώμενη μείωση βάρους. Στις μοτοσυκλέτες, αυτό θα μπορούσε να είναι χρήσιμο σε όλα τα επίπεδα: Πλαίσιο, τροχοί, δομικά και μη τμήματα, αλλά και κελύφη μπαταριών και ηλεκτροκινητήρων στα νέα, ηλεκτρικά μοντέλα. Βέβαια, από την άλλη, είναι και ο παράγοντας κόστους – και το νέο υπερκράμα σίγουρα δεν θα είναι φθηνό, σε πρώτη φάση, περιορίζοντας ίσως την χρήση του σε εξειδικευμένες εφαρμογές και στο περιβάλλον των αγώνων.
Όπως και να έχει, οποιαδήποτε σημαντική εξέλιξη στην μεταλλουργία, είναι πάντα ενδιαφέρουσα, αφού χάρη σε αυτές, έχουμε δει να συντελούνται τα σημερινά κατασκευαστικά «θαύματα» σε μοτοσυκλέτες, αεροσκάφη, αυτοκίνητα κλπ.
