Του Απόστολου Μιστιλόγλου

Φωτογραφίες: Βασίλης Κωστάκος 

Ducati Streetfighter V2S 2025 Τιμή: 20.300 ευρώ  

Φήμες λένε ότι η Ducati έχει θέσει ένα συγκεκριμένο πήχη, όταν παρουσιάζει νέα μοντέλα: Πάντα, το επόμενο μοντέλο να είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Σε όλα. Όταν η μπολονέζικη φίρμα παρουσίασε τα νέα Panigale και Streetfighter V2 πέρσι το φθινόπωρο, με σαφώς λιγότερη ισχύ από τους προκάτοχους, ένα πλήρως νέο μοτέρ και ηχηρή την απουσία Desmo και μονόμπρατσου ψαλιδιού, το Internet έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα να κάνει: Να κράζει. Γιατί έχει πιαστεί από το παρελθόν, από μία σειρά τεχνικών επιλογών που «ντε και καλά» ταυτίζονται με την Ducati, επί τη εμφανίσει.

Τα πάντα ρει, όμως, και η Ducati δεν μπορεί να μείνει προσκολλημένη σε τεχνικές επιλογές, που έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να είναι υποδεέστερες και όχι πανάκεια. Ταυτόχρονα, κουβαλά μία γοητεία την οποία διαρκώς ενισχύει και η οποία μπορεί να θολώσει τα νερά, των πρώτων ή/και των επιφανειακών εντυπώσεων. Και νιώθω τυχερός που ένα ακόμη Ducati μοντέλο έρχεται στα χέρια μου και μου δίνει την ευκαιρία, να ανακαλύψω τι πραγματικά συμβαίνει με τις καλλονές από το Borgo Panigale, και να το μοιραστώ μαζί σας. Τι εστί, στην πράξη, Streetfighter V2 S;

Αν μη τι άλλο, καλλονή

Εμφανισιακά έχουμε να κάνουμε με μία ακόμη άσκηση σχεδιαστικής τελειότητας, από το αρμόδιο τμήμα της Ducati. Με προαπαιτούμενη την εργασία πάνω σε νέα μηχανολογική πλατφόρμα, οι σχεδιαστές των «κόκκινων» έδωσαν ρέστα και δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο. Χαρακτηριστικά μυώδης μορφή, με στοιχεία που την διαφοροποιούν τόσο από την προηγούμενη, όσο και από ανταγωνιστικά μοντέλα που προσπάθησαν να «εμπνευστούν» από αυτή. Τα ειδικότερα σχόλια, πάντα τα αφήνω σε εσάς, αλλά οφείλω να πω ότι τρελαίνομαι με την σχεδίαση της εξάτμισης με τα δύο τελικά και τον ενδιάμεσο σωλήνα που τα συνδέει, δεν έχω πρόβλημα με το νέο ψαλίδι και μου αρέσει η εμφάνιση της πίσω ανάρτησης, με το αμορτισέρ σε κοινή θέα αριστερά. Το Streetfighter V2S 2025 εκπέμπει την απαραίτητη... κακία, τον απαραίτητο δυναμισμό, ξεχωρίζει εύκολα στο μάτι και προσκαλεί τα βλέμματα και τις ερωτήσεις.

H ποιοτική εικόνα για μία Ducati είναι εξίσου σημαντική, αν όχι σημαντικότερη, στην κατηγορία τιμής που παίζουμε και εδώ. Είναι φανερό, ότι το Streetfighter V2S της δοκιμής μας δίνει μία ακόμη καλύτερη εικόνα από το «ξαδελφάκι» Multistrada V2S που δοκιμάσαμε πριν κάποιους μήνες, σε βαθμό που προκαλεί ευκολότερα την premium εντύπωση. Έχουμε πολύ προσεγμένο φινίρισμα και συναρμολόγηση, όπως και ευπρόσδεκτες λεπτομέρειες μοναδικότητας. Και πάλι στέκομαι επιγραμματικά σε λεπτομέρειες όπως το χειριστήριο-σταυρός στο αριστερό ακροτίμονο, που είναι κατώτερο των περιστάσεων και ένα ξέφτισμα που παρατηρήσαμε, στο γκριπ του γκαζιού, που μας χάλασε λίγο παραπάνω – αν και πιθανότατα μιλάμε για μεμονωμένη περίπτωση. 

Πολεμικές προδιαγραφές

Αρχικά, μιλάμε για την S έκδοση εδώ. Δηλαδή, αναρτήσεις Ohlins εμπρός και πίσω, μπαταρία λιθίου στάνταρ για να γλιτώσεις λίγα ακόμη γραμμάρια, αλλά και μονοθέσια διαμόρφωση εξαρχής -αν θέλετε συνεπιβάτη στην SF V2S σας, πρώτον θα πρέπει να αποκτήσετε το κιτ συνεπιβάτη (σέλα, μαρσπιέ) ξεχωριστά και, δεύτερον: Γιατί;

Η θέση οδήγησης δεν συμβιβάζεται: Είναι επιθετική από την πρώτη επαφή, έχει απαιτήσεις από το πώς θα βάλεις το σώμα σου στην μοτοσυκλέτα, σε ανταμείβει ανάλογα. Κάθεσαι στην αρκετά σκληρή (αλλά όχι τάβλα) σέλα και το τιμόνι σε βάζει να σκύψεις προς τα εμπρός, για να έχεις τα χέρια σου αρκετά χαλαρά. Ίσως όχι στον ίδιο βαθμό με μία καθαρόαιμη supersport, αλλά το μεγαλύτερο φάρδος του τιμονιού από ένα τυπικό ζεύγος κλιπ-ον, κάνει μία διαφορά. Το ίδιο το τιμόνι, δεν είναι εντελώς ίσιο αλλά έχει μικρές καμπυλώσεις, ενώ το ύψος των καβαλέτων είναι μικρό, αμφότερα σημεία υπέρ της αμεσότητας χειρισμού. Έχεις και την δυνατότητα, να ρυθμίσεις το τιμόνι ως προς την γωνία του, κάτι απολύτως ευπρόσδεκτο.  

Το κάτω μισό του σώματος σου, είναι αξιοπρόσεκτα πιο άνετο, με τα μαρσπιέ χαμηλότερα από ότι ίσως περιμένεις -που σίγουρα «λασκάρει» την εργονομία, αλλά οι απαιτητικότεροι σπορτιφ θα τα ήθελαν και λίγο ψηλότερα. Το καπάκι που παίρνει την θέση της πίσω σέλας, είναι χρήσιμο ως υποστήριξη της μέσης και την πισινών σου, όταν οι ρυθμοί ανεβαίνουν και εσύ κάθεσαι πιο πίσω. 

Η σέλα, όπως ανέφερα παραπάνω, δεν είναι «τάβλα» - ίσα ίσα, που εξασφαλίζει μία σεβαστή άνεση, για μία κυριακάτικη καταδρομική χωρίς να μουδιάσεις. Η επφάνεια επαφή για τα πόδια σου είναι επίσης άπλετη, έχεις και τα απαραίτητα κρατήματα για το φρενάρισμα – και θα τα χρειαστείς, γιατί εδώ μιλάμε για ένα από τα καλύτερα εμπρός φρένα in the business…

Αποπλάνηση ενηλίκου

Ο κινητήρας, λοιπόν, στο επίκεντρο – Αυτός ο ολοκαίνουργιος κινητήρας που έχει προς το παρόν δώσει τα καλύτερα δυνατά δείγματα γραφής. Στο Streetfighter V2S έχουμε την πιο δυνατή του βερσιόν, με 120 ονομαστικούς ίππους και 9,3 kgm ροπής, από 890 κυβικά και με μία σαφώς πιο συντηρητική σχέση διαμέτρου/διαδρομής των εμβόλων του V2, που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του. Για να θυμηθούμε, ο αμέσως προηγούμενος Superquadro που είχε φτάσει το επίπεδο των 150 ίππων είχε διάμετρο-διαδρομή στα 100 x 60,8 χιλιοστά, ο νέος V2 έχει 96 x 61,5 χιλιοστά. Μικρή μείωση διαμέτρου και μικρή αύξηση διαδρομής, άρα και βελτίωση των χαρακτηριστικών ροπής ειδικά στις χαμηλές και μεσαίες στροφές.

Αυτά για μία δόση θεωρίας. Γιατί στην πράξη, οι λέξεις χωλαίνουν και ο χαρακτήρας του μοτέρ σου φοράει παρωπίδες σε χρώμα τρικολόρ! Οφείλουμε να «το δώσουμε» στην Ducati, που ακόμη και τα νεότερα μοτέρ τους δεν έχασαν αυτό τον σφιχτό, τραχύ, απαιτητικό χαρακτήρα λειτουργίας τους, έτσι και στο νέο SF V2, αν και έχεις χάσει αρκετά άλογα σε σχέση με τον προκάτοχο, δεν έχεις χάσει αυτή την χαρακτηριστική αίσθηση. Ούτε και την απόλαυση από τον ήχο – βροντερός, γεμάτος, απειλητικός, ζωώδης, όχι extreme παράνοια όπως οι V4 στις ψηλές στροφές, αλλά σίγουρα αυτό το ανεπανάληπτο soundtrack που έχει οδηγήσει σχεδόν όλους τους δικύλινδρους εν σειρά, να φορέσουν στροφαλοφόρο 270 μοιρών! 

Και πώς αποδίδει αυτό το μοτέρ! Χαρακτήρας εκρηκτικός! Ναι, έχουμε «μόνο» 120 ίππους ή, καλύτερα, 102,5 πραγματικούς στον πίσω τροχό, αλλά έχεις την αίσθηση ότι είναι ΟΛΟΙ διαθέσιμοι, ανά πάσα στιγμή! Δεν ξεμένεις ποτέ από άλογα και το σύστημα μεταβλητού χρονισμού βαλβίδων, παίζει τον ρόλο του εδώ. Γροθιά ροπής στις χαμηλές και μεσαίες στροφές που σε κάνουν να διακτινίζεσαι στο άνοιγμα του γκαζιού, αλλά και πριονοκορδέλα στις ψηλές στροφές με τον ήχο να αγριεύει κι άλλο και την απόδοση να θυμίζει 4κύλινδρα σύνολα. Όποια σχέση και να έχεις στο κιβώτιο, έχεις άμεση επιτάχυνση στην χειρότερη... «όλα στενεύουν» γύρω σου, στην καλύτερη. Το κιβώτιο έχει πολύ καλή αίσθηση και η λειτουργία του Quickshifter είναι υποδειγματική. Αλήθεια σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν αυτό μπορεί να κινηθεί έτσι, «πώς στα κομμάτια κινείται το V4 S;!;!» Επίκεντρο του χαρακτήρα της μοτοσυκλέτας, αυτός ο κινητήθας θα σε αρρωστήσει. Αλλά η SF V2S δεν είναι μόνο το μοτέρ της...

Στο πιλοτήριο του αεροσκάφους

Αξίζει εύσημος μνεία στην Ducati, που πέτυχε να δημιουργήσει ένα τόσο επεξηγηματικό και εύχρηστο περιβάλλον χρήσης, στα μενού ρύθμισης της μοτοσυκλέτας, τόσο που δεν χρειάζεται να ανοίξεις το manual: Το περιβάλλον σου εξηγεί τι αλλάζεις και τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό, επακριβώς. Δεν θα δυσκολευτείς να ρυθμίσεις την μοτό σου για πρώτη φορά, όπως και να εξερευνήσεις τις διάφορες modes, τα ηλεκτρονικά και το τι κάνουν οι ρυθμίσεις. Ενδεικτικά, για τον κινητήρα έχεις την δυνατότητα της «Low» χαρτογράφησης, που μειώνει την απόδοση του στους 94 ίππους και εξομαλύνει την απόκριση του γκαζιού (81,8 ίπποι πραγματικοί, στον πίσω τροχό, σε αυτή την χαρτογράφηση). Οι Riding Modes περιλαμβάνουν και την Race, μίας και εδώ έχεις την S έκδοση και παραμετροποιούνται πλήρως. Από ηλεκτρονικά βοηθήματα, έχεις: Cornering ABS και Traction Control, σύστημα περιορισμού σούζας DWC, ρυθμιζόμενο φρένο κινητήρα, Quickshifter για ανεβάσματα-κατεβάσματα, όπως και Launch Control για εκρηκτικές εκκινήσεις με 3 επίπεδα ρύθμισης (!), όπως και pit limiter που περιορίζει την ταχύτητα σου στα paddocks της πίστας. Μόνο και μόνο που υπάρχουν, σου δίνουν την αίσθηση ότι οδηγείς κάτι εξωτικό... 

Κάτι που δυσανασχετεί να κινείται μέσα στην πόλη και θα στο δείξει. Μπορεί η SF V2S να μην είναι «ντίβα» στο επίπεδο παλαιότερων Ducati υψηλών επιδόσεων, αλλά απεχθάνεται την κίνηση εντός πόλης, δεν έχει φτιαχτεί για αυτό. Ο συμπλέκτης είναι βαρύς, οι πρώτες σχέσεις αρκετά μακριές, ο κινητήρας ζεσταίνεται γρήγορα και το βεντιλατέρ σου λέει «καλησπέρα». Μόνο στα τυπικά και απολύτως απαραίτητα, συνιστάται να κινήσεις την SF V2S στην πόλη – δεν θα βγάλεις το κατάλληλο συμπέρασμα.

Απεναντίας, λάμπει στον επαρχιακό και έχει φτιαχτεί για να κινείται γρήγορα. Το ζύγισμα της είναι εξαιρετικό εξαρχής, οπότε εν κινήσει θέτει τις ανάλογες βάσεις. Κάτι που θα διαπιστώσεις γρήγορα με την SF V2S είναι ότι θέλει έναν χρόνο εξοικείωσης, για να τολμήσεις να πεις ότι «της πήρες τον αέρα». Αισθάνεσαι ότι κάθεσαι αρκετά ψηλά, η μοτοσυκλέτα είναι «σφιχτή» και άμεση στις εντολές που της δίνεις και σηκώνει απίστευτα πολλή φόρα παντού. Αν είσαι σωστά συμμετοχικός με το σώμα σου, θα δεις ότι στρίβεις πλαγιάζοντας λιγότερο, σχεδόν παντού, σε σχέση με άλλες μοτοσυκλέτες. Πολύ καλά μελετημένη «βασική γεωμετρία».

Το πιρούνι NIX 30 της Ohlins είναι αριστουργηματικό. Εξαιρετικό σε αίσθηση και απίστευτα καλά ρυθμισμένο για την περίσταση, συνδυάζει την παροχή αίσθησης και στιβαρότητας, με την απορρόφηση των κακοτεχνιών σε βαθμό που συναντάς σπανιότατα. Και φυσικά, ρυθμίζεται πλήρως και μηχανικά, για τους απαιτητικότερους. Το αμορτισέρ, πιο μαλακό προφανώς στο κυνήγι ενός πιο ενδοτικού πίσω μέρους, για τον δρόμο. Λειτουργεί επίσης πάρα πολύ καλά, για σβέλτες επαρχιακές ίσως θελήσεις να το σκληρύνεις λίγο σε προφόρτιση και συμπίεση, στο εργοστασιακό setup κάνει το Streetfighter V2S απόλυτα οδηγήσιμο, όχι οδηγικά απόλυτο. Και το αμορτισέρ είναι πλήρως, μηχανικά, ρυθμιζόμενο. Εδώ πρέπει να κάνω ένα σχόλιο, για τις οδηγικές κακοτεχνίες και την συμπεριφορά της V2S σε αυτές: Απλούστατα, μία από τις καλύτερες out-of-the-box ρυθμίσεις που έχω δει, ever, σε μοτοσυκλέτα δρόμου και σίγουρα η καλύτερη από όσες δοκίμασα φέτος. 

Στον πολύ γρήγορο ρυθμό, εκτιμάς την συνολική συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας που θυμίζει καθαρόαιμη supersport. Ανταμείβει πραγματικά τους γρηγορότερους και εμπειρότερους που μπορούν να τιθασεύσουν τις εμφανείς τάσεις νευρικότητας, που εμφανίζονται μόλις αρχίσεις να πιέζεις πολύ. Από την άλλη, «αφιονίζει» τους λιγότερο έμπειρους/γρήγορους με το απίστευτο μοτέρ, την στιβαρότητα των Ohlins και των Brembo και τις πολλαπλές δυνατότητες ρύθμισης των ηλεκτρονικών βοηθημάτων. Τα τελευταία, λειτουργούν πολύ καλά αν απαιτηθεί – δύσκολα, με τα περιθώρια πρόσφυσης που έχεις από την μοτοσυκλέτα...

Και φτάνοντας στα φρένα, έχεις κυριολεκτικά δύο... άγκυρες στο εμπρός σύστημα, για να εξαφανίσουν την κινητική σου ενέργεια μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Απλά... βούτα στην μανέτα, κρατήσου με τα πόδια σου και η γη θα σταματήσει να κινείται από κάτω σου. Στο τέλος, αν είσαι καλό παιδί, μπορεί να πάρεις δωράκι ένα endo! To πίσω φρένο είναι βοηθητικό όπως αρμόζει για τέτοιες μοτοσυκλέτες. Η λειτουργία Slide Control, που σου επιτρέπει μπασίματα στις στροφές α λα supermoto, χρειάζεται αρκετή συνήθεια και πολλή ταχύτητα, ενώ δεν μου άρεσε που ο δίσκος και τα τακάκια, προκαλούσαν έντονο σφύριγμα, στην ασθενή πέδηση εντός πόλης. 

Τέλος, ας αναφέρουμε και ότι μπορείς, όπως είπα και πιο πάνω, να κάνεις και μεγαλύτερες αποστάσεις με την SF V2S, αν συμβιβαστείς με την πλήρη απουσία ανεμοκάλυψης και την επιθετική θέση οδήγησης. Η Ducati σου προσφέρει και cruise control, ακόμη και την επιλογή... θερμαινόμενων γκριπ! Μας κακομαθαίνεις, Claudio – και για όλα αυτά ζητάς άλλωστε το ανάλογο αντίτιμο...

Αξίζει τα 20.300;

Tricky ερώτηση. Διότι, πέρα από ένα σημείο, η αντικειμενική απάντηση περισσεύει. Στην έκδοση αυτή, το Streetfighter V2S κοστίζει 20.300 ευρώ και τα χρήματα αυτά είναι σημαντικά περισσότερα, από το επίπεδο του ανταγωνισμού της κατηγορίας, ο οποίος περιλαμβάνει και μοντέλα ισχυρότερα του Ducati. Φευ, η Aprilia σου προσφέρει Tuono V4 Factory με λιγότερο από 1.000 ευρώ παραπάνω! Δυσκολεύουν τα πράγματα...

Όμως. Αυτό που έχει το SF V2S, και δεν το έχει κανένα άλλο της κατηγορίας, όμως, είναι αυτός ο πολυθρύλητος, πολυσυζητημένος χαρακτήρας. Αυτό το «μη χειροπιαστό» δεδομένο, που όμως γίνεται απόλυτα αισθητό στην πράξη και πληρώνεται. Όσοι πιστέψατε ότι η Ducati ίσως έριξε νερό στο κρασί της, ειδικά ως προς τα μικρά Streetfighter και Panigale, θα διαψευσθείτε ηχηρά αν οδηγήσετε το Streetfighter V2S. Είναι μία αυθεντική Ducati τουλάχιστον ως προς την εμπειρία οδήγησης. Ναι, οι όποιες ενστάσεις για τα τεχνικά χαρακτηριστικά και το πισωγύρισμα σε απόδοση, είναι δεκτές, η Ducati αποφάσισε να μην επιδείξει την αιχμή της σε αυτό το σημείο. Από την άλλη, έχεις ένα πληρέστατο οπλοστάσιο ηλεκτρονικών με πολλά «καλούδια» που δεν ζητούν όλοι, αλλά όσοι τα θέλουν, θα τα πληρώσουν. Κοινώς; Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία ακόμη special περίπτωση: Μία καθόλα εξαιρετική μοτοσυκλέτα οδηγικά, πιο ιδιαίτερη σε όλα τα άλλα, που σίγουρα δεν θα αποθαρρύνει το φανατικό κοινό των «κόκκινων» από το να βάλουν το χέρι στην τσέπη.

Κράνος αναβάτη: Arai Quantic Space Red (Arai Hellas - MC Motor Import)

Βρείτε τα ελαστικά Mitas που ταιριάζουν στη μοτοσυκλέτα σας εδώ