Στη νέα ανταπόκριση, ο Έλληνας αναβάτης περιγράφει τη διαδρομή από τη Hami προς τη Dunhuang και τη Jiayuguan, τις σπηλιές βουδιστών μοναχών στο Mogao, τους αμμόλοφους του Mingshashan, τη λίμνη Crescent Moon Lake και το δυτικό άκρο του Σινικού Τείχους, σε ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο της πορείας προς τη Σαγκάη.
«Αποχαιρετώντας την Hami με κατεύθυνση την πόλη Dunhuang (420 χλμ. ανατολικά), η ματιά μου καλωσόρισε και πάλι τις απέραντες διαστάσεις της ερήμου Τακλαμακάν και οι σκέψεις μου εγκλωβίστηκαν στην απεραντοσύνη της υπομονής και στη σιωπή της μοναξιάς. Για ακόμη μία μέρα, κρατώντας στιβαρά το τιμόνι της μαύρης ZONTES 703F, διέσχιζα τη μεγαλύτερη έρημο της ασιατικής ηπείρου – και δεύτερη μεγαλύτερη του κόσμου μετά τη Σαχάρα. Η έρημος Τακλαμακάν αποτελούσε για αιώνες, μαζί με την οροσειρά των Ιμαλαΐων στα νότια και την έρημο Γκόμπι στα βόρεια, τη φυσική ασπίδα προστασίας των Κινέζων Χαν από τις ενοχλητικές επισκέψεις του “έξω κόσμου”…
Τη διήμερη παραμονή μου στη Dunhuang, ένα σημαντικό σταυροδρόμι του Δρόμου του Μεταξιού, την επέβαλλαν δύο λόγοι. Ο πρώτος ήταν οι 492 σπηλιές βουδιστών μοναχών που βρίσκονταν λαξευμένες στην κάθετη πλευρά ενός ασβεστολιθικού υψώματος στην τοποθεσία Mogao – χρονολογούνται από το 365 μ.Χ. Τα ποικιλόμορφα αγάλματα του Βούδα και οι καλοδιατηρημένες θρησκευτικές τοιχογραφίες που κοσμούσαν τα τοιχώματα των μοναστικών κελιών αντιπροσωπεύουν μοναδικά δείγματα βουδιστικής καλλιτεχνικής έκφρασης…
Ο δεύτερος λόγος ήταν το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των τεράστιων αμμόλοφων που περικύκλωναν ασφυκτικά τη Dunhuang. Στο Εθνικό Πάρκο Mingshashan αγνάντεψα σαγηνευμένος γιγάντιες κιτρινόμαυρες θίνες που συνιστούσαν τις εξωπραγματικές παραστάσεις της τοπικής ερήμου. Κάτω από την καυτή απληστία του ήλιου σκαρφάλωσα εξουθενωμένος στην κορυφή του ψηλότερου αμμόλοφου της Κίνας, περπάτησα δίπλα στην ειδυλλιακή λίμνη Crescent Moon Lake, αλλά βόλτα με βακτριανή καμήλα δεν έκανα τελικά…
Dunhuang–Jiayuguan, 410 χλμ. Η επόμενη διαδρομή του ZONTES ATHENS 2 SHANGHAI 2026 μέσα στην Κίνα. Με την τιμή της βενζίνης να κυμαίνεται γύρω στο 1,00 ευρώ/λίτρο και τη διέλευση των διοδίων να είναι τυπικά ελεύθερη για τις μοτοσυκλέτες, η τσέπη μου έκανε πάρτι. Παρεμπιπτόντως, όλες οι χρηματικές συναλλαγές μου στην Κίνα γίνονταν αποκλειστικά μέσω της εφαρμογής Alipay, ενώ για τη σωστότερη πλοήγησή μου είχα αντικαταστήσει το Google Maps με το app AMAP…
Η πόλη Jiayuguan είναι απόλυτα ταυτισμένη με το τέλος του Σινικού Τείχους προς δυσμάς. Έχοντας διανύσει μια πορεία χιλιάδων χιλιομέτρων πάνω στο ποικιλόμορφο ανάγλυφο της κινέζικης γης, στη Jiayuguan τελειώνει το Σινικό Τείχος, οριοθετώντας σε αλλοτινές εποχές το δυτικότερο άκρο της κινέζικης αυτοκρατορίας. Την αποστολή του Τείχους, που προστάτευε τις γόνιμες εκτάσεις και τους υπηκόους της Ουράνιας Αυτοκρατορίας από τις ληστρικές επιδρομές των γειτονικών φυλών του Βορρά, αναλάμβανε να συνεχίσει πλέον η έρημος Τακλαμακάν – που στην τοπική διάλεκτο σημαίνει «Έρημος χωρίς επιστροφή»…
Στις μεταξένιες εποχές η Jiayuguan αποτελούσε ένα κομβικό σημείο άφιξης των εμπορικών καραβανιών, που έρχονταν φορτωμένα με αγαθά από την αρχαία κινέζικη πρωτεύουσα Xi’an. Στην πολύβουη υπαίθρια αγορά της Jiayuguan, ντόπιοι μεταπράτες αγόραζαν τα εμπορεύματα και στη συνέχεια ξεκινούσαν με τις καμήλες τους την παράτολμη διάσχιση της ερήμου Τακλαμακάν, με προορισμό την πόλη Kashgar. Γι’ αυτούς τους τολμηρούς εμπόρους, η Jiayuguan λογιζόταν ως η «Πύλη της Κόλασης», μια πύλη που οδηγούσε κατευθείαν στο αμμώδες βασίλειο της αδυσώπητης κινέζικης ερήμου. Σοκαριστική λεπτομέρεια: κατά το παρελθόν, αμέτρητοι μελλοθάνατοι εγκληματίες εκδιώκονταν από τη Jiayuguan, προκειμένου η έρημος Τακλαμακάν να εκτελέσει τη θανατική τους ποινή…
Ύψιστο σημείο αναφοράς της Jiayuguan αποτελεί ένα μνημειώδες στρατιωτικό κάστρο που ολοκληρώθηκε το 1352. Διατηρημένο σε άριστη κατάσταση, η περιήγηση στους χώρους του ήταν αναμφίβολα μια συναρπαστική εμπειρία, ενώ αρκετά τμήματα του Σινικού Τείχους είχαν αναπαλαιωθεί με εξαιρετικό τρόπο. Και καθώς περπατούσα αργόσυρτα πάνω στις επάλξεις και στους εσωτερικούς χώρους του κάστρου, με τα μάτια της φαντασίας μου αντίκρισα σαστισμένος μυριάδες Κινέζους στρατιώτες να δίνουν τον ύστατο αγώνα για την προάσπιση της κραταιάς κινέζικης αυτοκρατορίας. Άθελά μου, εδώ, στη δυτική εσχατιά της Ουράνιας Αυτοκρατορίας, είχα γίνει αυτόπτης μάρτυρας άλλης μιας σελίδας Ιστορίας, γραμμένης με αίμα και ιδρώτα πάνω στην καυτή άμμο της ερήμου Τακλαμακάν…»
