Του Ηλία Τσανικλίδη
Μεγάλωσα με έναν πατέρα λάτρη των μηχανοκίνητων. Έχω την τύχη να έχω δει από κοντά θρύλους του μηχανοκινήτου αθλητισμού, όπως τον Senna και τον Schumacher,τον Ari Vatanen και τον Colin McRae και φυσικά τον Valentino Rossi, τον Marquez, τον Τάκη Μανιάτη(χεχε) κτλ.
Όπως είναι φυσικό, μεγάλωσα με το όνειρο να τρέξω σε αγώνες κάτι όμως που η εξέλιξη της ζωής μου δεν μου επέτρεψε να συμβεί. Μέχρι πέρσι.
Στα 45 μου το σώμα μου έστελνε σήματα SOS.Τα παραπάνω κιλά που κουβαλούσα μια ζωή και η έλλειψη άσκησης, το είχαν φέρει στα όρια του.
Το αριστερό χέρι δούλευε στο 50%,περίπου για μια πενταετία λόγω μιας τενοντίτιδας, την οποία αγνοούσα επιδεικτικά, και ο κορμός μου είχε χάσει την ελαστικότητα του. Αποτέλεσμα ήταν να ζω με πόνους και καθημερινές κράμπες στην πλάτη.
Έψαχνα στο μυαλό μου μια λύση για να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση. Δεν μπορούσα έτσι απλά να πάω γυμναστήριο και να προσέξω τη διατροφή μου. Δεν θα ήμουν εγώ. Ήθελα κίνητρο.
Και εκεί στο Πευκί, στο Hellas Rally 2025,οδηγώντας στην παραλία το Voge 300 Rally του Πέτρου Πισσαρίδη για λογαριασμό του περιοδικού, βρήκα το κίνητρό μου.
Μια ερώτηση στον Τάκη αν μπορούμε να τρέξουμε αυτό το project για το περιοδικό, μια καταφατική απάντηση,και το όνειρο ξεκίνησε.
Οι θεατές ενός αγώνα βλέπουν μόνο το τελευταίο στάδιο του.Κάτι σαν να βλέπουν μόνο τον τελικό μιας διοργάνωσης.Ο αγώνας όμως ξεκινάει πολύ πριν,στα προκριματικά.
Εκεί που ξεκινάς στο μυαλό σου να χτίζεις τις υποχρεώσεις που απέκτησες. Διατροφή και συμπληρώματα ,άσκηση ,οδήγηση και στην περίπτωση μου και αποκατάσταση.
Ο αγώνας λοιπόν για εμένα άρχισε από τον Σεπτέμβριο του 2025. Πέρασα το καλοκαίρι έχοντας τους αγώνες και την προετοιμασία στο μυαλό μου.Και το Σεπτέμβριο άρχισα το περπάτημα και αρχικά την αποκατάσταση του ώμου. Το περπάτημα εξελίχθηκε γρήγορα σε καθημερινή συνήθεια και έφτασα να καλύπτω 70-80 χλμ την εβδομάδα. Ο φυσικοθεραπευτής μου και προπονητής ταυτόχρονα, ο Μιχάλης Πουλόπουλος έκανε θαύματα και μέχρι τα Χριστούγεννα τα αποτελέσματα ήταν πολύ ενθαρρυντικά! Το σώμα έδειχνε να ακούει ακόμα.
H Mototrend μας άκουσε προσεκτικά και αμέσως δέχθηκε να μας παραχωρήσει μία 300 Rally, η οποία θα γινόταν η αγωνιστική μοτοσυκλέτα μου. Το μηχανάκι το παρέλαβα κάπου στον Οκτώβριο και ακολούθησε το στρώσιμο και η διαδικασία της προετοιμασίας του για τους αγώνες.Λέω αγώνες γιατί κάπου εκεί έσκασαν εμβόλιμες οι συμμετοχές μου σε 2 μονοήμερα(Baja και trail ride) και 1 rally ακόμα (Olympia Rally).Την προετοιμασία και την υποστήριξη για τους αγώνες ανέλαβε o Χρήστος Βλάμης του Αces parts.
Το Voge 300 Rally μου ήταν ήδη γνώριμο από ένα φανταστικό διήμερο δοκιμής για το περιοδικό,στον Όλυμπο. Με είχε ανέβασει απολαυστικά μέχρι το καταφύγιο Χρηστάκη και μου είχε μείνει από τότε στο μυαλό αυτή η φιλικότητα του συνόλου του.Ακόμα και σε γρήγορους ρυθμούς θα προσπαθήσει να κρατήσει την φιλικότητα του ακόμα κι αν οι αναρτήσεις του φτάσουν και ξεπεράσουν τα όρια τους.
Την οδήγηση λοιπόν την είχαμε.Την πλοήγηση;Δεν ήξερα να διαβάζω roadbook και αυτό με γέμιζε με άγχος.Πώς θα το έκανα ταυτόχρονα με την οδήγηση;;
Για πολύ καλή μου τύχη έγινε το σεμινάριο για την πλοήγηση με roadbook με βασικό ομιλητή τον Βασίλη Μπούδρο.Εκεί έφυγε ένα μεγάλο μέρος του άγχους καθώς ο Βασίλης εξήγησε πολύ ωραία τα σύμβολα των σημειώσεων (τουλίπες) και τον τρόπο που τα διαβάζουμε. Το υπόλοιπο άγχος έφυγε τον Ιανουάριο στην πρώτη προπόνηση με roadbook.Εκεί κατάλαβα ότι την ταχύτητα σου την καθορίζει το πόσο συγκεντρωμένος είσαι στο διάβασμα του roadbook: Όποτε συγκεντρωνόμουν στην οδήγηση για να πάω στα όρια μου,έχανα την τουλίπα αρα και χρόνο.
Και κάπου στο Μάρτιο μπήκαμε σε αγωνιστικούς πλέον ρυθμούς.Στις 15 Μαρτίου έτρεξα το Baja στο Λουτράκι.Ήταν ένας αγώνας για να δοκιμάσω τα πάντα.Όλα ήταν καινούργια! Όλος ο εξοπλισμός ήταν ολοκαίνουργιος (ευχαριστώ Moto Market!) και το μηχανάκι είχε καινούργια πράγματα που έπρεπε να δοκιμάσω.Δεν ξεκίνησα καλά την ήμερα πριν τον αγώνα,καθώς οι μπότες δεν μου έδιναν καθόλου αίσθηση και πήγαινα πατώντας πίσω φρένο και κατεβάζοντας κατά λάθος ταχύτητες.Σε ένα από αυτά τα κατεβάσματα είχα και μια καλή πτώση,ευτυχώς χωρίς πολλές συνέπειες πέρα από την τσαλακωμένη μου ψυχολογία.Αποφάσισα να τρέξω τον αγώνα πατώντας μόνο μπροστινό και αυτό απέδωσε.Παρόλο που μετά τον τρίτο γύρο έμπαινα μέσα στην πίστα με παγάκια μέσα στα μανίκια,έκανα έναν καλό αγώνα και έφερα για πρώτη φορά το εαυτό μου και το μηχανάκι στα όρια μας.Το trail ride στην Μάνδρα από την άλλη με προπόνησε πολύ ωραία στο διάβασμα καθώς και στις παγίδες που μπορείς να συναντήσεις μέσα σε έναν αγώνα.
Όλα τα είχα κάνει.Το μηχανάκι έτοιμο,το σώμα έτοιμο,τα γραφειοκρατικά έτοιμα.Το μυαλό;
Και έφτασε η ώρα για το πρώτο πολυήμερο rally.To Olympia rally στην αρχαία Ολυμπία! Ένα εξαήμερο rally αρκετά απαιτητικό για τα δεδομένα μου.Το ξεκίνησα αρκετά μαγκωμένος αλλά μετά την τρίτη μέρα είχα αποκτήσει αυτοπεποίθηση με το διάβασμα κι ας έκανα κάποιες βλακείες. Πήγαινα καλά! Το σώμα ακολουθούσε σχεδόν χωρίς παράπονο και η συγκέντρωση μου ήταν σε πολύ καλό επίπεδο!
Μια από αυτές τις βλακείες όμως, μου κόστισαν μισή ώρα ποινής και την κατάρρευση της ψυχολογίας μου.Ήθελα να κρατήσω την πρωτιά στους rookie και με έτσουξε πάρα πολύ που την έχασα από λάθος μου.Η τελευταία μέρα πέρασε με πολύ θολωμένο μυαλό και παραλίγο η ψυχολογία αυτή να με κάνει να μην χαρώ καθόλου το επίτευγμα του τερματισμού σε ένα τόσο απαιτητικό ράλι. Ευτυχώς ύστερα από μια πολύ ωραία κουβέντα με τον Κώστα Χατζημιχάλη (σε ευχαριστώ πολύ ρε Μπεμπέκο!) βρέθηκα πάλι πίσω στην πραγματικότητα!
Και πριν το σώμα και το μυαλό προλάβει να συνέλθει από την υπερπροσπάθεια του Olympia Rally ήρθε το Hellas Rally Raid.Πάλι τρέξιμο με την προετοιμασία και τα γραφειοκρατικά.Το μηχανάκι βελτιώθηκε καθώς του τοποθέτησα αναρτήσεις Gubellini εμπρός και πίσω. Ουσιαστικά άλλαξε προς το καλύτερο όλο το στήσιμο της μοτοσυκλέτας! Η δοκιμή θα γινόταν στο Πευκί στο shakedown του ράλι.Έφτασα στο bivouac και όντας πλέον μέρος του και όχι επισκέπτης,με έπιασε μια ευφορία που σίγουρα μου κόστισε σε συγκέντρωση.Αλλά νιώθω τυχερός που την έζησα!
Και ξεκινάμε.Πρώτη μέρα πολύ χαλαρή!Μου φάνηκε σαν να ήρθα με κεκτημένη από το Olympia. Γύρισα πίσω χαρούμενος,σίγουρος ότι όλα θα πάνε τέλεια! Περιφερόμουν στο bivouac αφού έκανα το μπανάκι μου στη θάλασσα και ήμουν χαλαρός σαν τουρίστας όπως έλεγε ο Γιάννης ο Τρίγκας!
Και η χαρά κράτησε ακριβώς μια μέρα.Η δεύτερη μέρα ήρθε σαν οδοστρωτήρας.
330χλμ ατελείωτου διαβάσματος σε τερέν που σου άφηνε λίγα περιθώρια χαλάρωσης έφεραν το σώμα μου αλλά κυρίως το μυαλό μου πολύ πέρα από το comfort zone του.Σε αυτό συνέβαλαν εκτός από το τερέν και διάφορες καταστάσεις που συνέβησαν μέσα στην ημέρα.Καταστάσεις που άρχισαν να δημιουργούν ερωτήσεις στο μυαλό μου.Ερωτήσεις του στυλ,τι σκατά κάνω εγώ εδώ τώρα;
Το μάζεμα ενός άλλου συναθλητή Γερμανού καθώς είχε τελειώσει πνευματικά και σωματικά (έκοψα τον ρυθμό μου και του είπα να με ακολουθήσει μέχρι τον τερματισμό) καθώς και η προσπέραση του ασθενοφόρου με συναθλητή ξαπλωμένο μέσα,με έκαναν να θολώσω και 2 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό να πέσω τελείως χαζά και να χτυπήσω τον δεξιό μου τετρακέφαλο.Επιπρόσθετα έσπασα και το δεξιό ψυγείο του Voge.
Ανταλλακτικό δεν υπήρχε οπότε θα έπρεπε να περιμένω ένα ψυγείο από Αθήνα την άλλη μέρα το απόγευμα (ευχαριστώ πολύ για τα άψογα αντανακλαστικά της Mototrend).Η επιλογή του DNF που μου προτείναν όλοι να ακολουθήσω ήταν τελείως εκτός της θέλησης μου.Θέλοντας και μη οι αγώνες σε βάζουν σε τριπάκι ανταγωνισμού και εγώ είχα βουτήξει βαθιά σε αυτό.
Τη λύση την έδωσε ο Χρήστος ο Βλάμης σε συνεργασία με το Βασίλη Μπούδρο της Enduro Greece.Καταφέρε να κάνει bypass το ψυγείο και να συνδέσει το αριστερό ψυγείο με την τρόμπα νερού χρησιμοποιώντας ένα κομμάτι σωλήνα από τιμόνι!
Χαρούμενος βρέθηκα στην εκκίνηση και οδήγησα συντηρητικά για να μην βράσω τον κινητήρα.Οδήγήσα τα μισά χιλιόμετρα πολύ όμορφα αλλά σε ένα σημείο,το οποίο γλιστρούσε αρκετά άνοιξα λίγο περισσότερο το γκάζι σε μια έξοδο και έριξα κάτω το μηχανάκι.Όταν το σήκωσα δυστυχώς δεν είχα καθόλου ρεύμα.Το μηχανάκι είχε κάψει το στοιχείο της μπαταρίας.
Το πήρα λοιπόν το DNF μου ήθελα δεν ήθελα.
Κι εκεί ξενερωμένος, περιμένοντας να με μαζέψουν, έπρεπε να σκεφτώ τι θα έκανα.Θα ξεκινούσα τελευταίος στο marathon day; Γύρισα πίσω και δεν ήθελα να συνεχίσω.Όλοι πέσαν πάνω μου να με φάνε.Εννοείται θα συνεχίσεις!!
Έγω ήθελα να βρω κίνητρο για να ξυπνήσω στις 3:00 και να οδηγήσω όλη μέρα.Και το κίνητρο το φώτισε πάλι ο Κώστας Χατζημιχάλης (αρε Μπεμπέκο). Θα έτρεχα για αυτό που έπρεπε από την αρχή να τρέχω.Για να ξεπεράσω τον εαυτό μου.
Κι έτσι στις 22:00 είπα στον Χρήστο ότι θα συνεχίσω κι αυτός μέχρι τις 3:00 μου ετοίμασε μια ολοκαίνουργια μηχανή, με καινούριο ψυγείο,μπαταρία,λάστιχα.Όλα τέλεια.
Και ήμουν εκεί.Στις 4:15 ήμουν πάνω στο Voge και πήγαινα στον Αγιόκαμπο μαζί με άλλους 250-300 τρελούς.
Περάσαμε στην Γλύφα και την ώρα που ξημέρωνε φτάσαμε στην εκκίνηση. Καθώς η εκκίνηση μου αργούσε αρκετά έριξα έναν πολύ ωραίο ύπνο σε ένα χωράφι ακριβώς δίπλα. Σηκώθηκα,ήπια τα τζελάκια μου και έφυγα.
Έχτισα ένα καλό ρυθμό από την αρχή και προσπέρασα αρκετούς για να βρεθώ στο σημείο που με έβαζε ο ρυθμός μου.Κατά τη διάρκεια της διαδρομής ένας ήχος που δεν αναγνώριζα (καταραμένο powerbank) καθώς και η είσοδος στη ρεζέρβα (δυστυχώς δεν είχα τη δυνατότητα να γεμίσω πριν τον αγώνα) με έκαναν πολύ νευρικό με αποτέλεσμα η βουτιά να μην αργήσει.Ένα λούκι έστειλε το μπροστινό αλλού και με τίναξε δεξιά σε ένα χωράφι. Χτύπησα πάλι τον δεξιό τετρακέφαλο και αυτή τη φορά ο πόνος ήταν αρκετά οξύς. Κάθισα 1 λεπτό για να ηρεμήσω και μετά σηκώθηκα για να συνεχίσω.Δεν υπήρχε περίπτωση να τα παρατήσω.
Έφτασα στο βενζινάδικό με 150ml στο ντεπόζιτο και πόνο στο πόδι και στα πλευρά.Εκεί συνάντησα τον μπεμπέκο κι αυτόν ταλαιπωρημένο. Σφίξαμε και οι δυο τα δόντια και είπαμε ότι το βράδυ θα τρώμε παϊδάκια στη λίμνη Πλαστήρα.
Ξεκίνησα λοιπόν αλλά μετά περίπου 70χλμ κι ενώ είχα περάσει μια βαθιά τρύπα με πολύ νερό και λάσπη πριν από 1 χιλιόμετρο,το μηχανάκι έσβησε την ώρα που περνούσα ένα λασπωμένο σημείο με λούκια.Να βγει από εκεί ήταν αδύνατον.Ξέροντας ότι τα αυτοκίνητα ήταν κοντά πήρα την διοργάνωση για να τους ειδοποιήσει με το stella. Ταυτόχρονα κάθισα πάνω στη στροφή και τους ειδοποιούσα να κόψουν ταχύτητα και να χρησιμοποιήσουν τα 2 λούκια από αριστερά για να περάσουν (το voge είχε κολλήσει στο 3ο λούκι δεξιά).Οι περισσότεροι το σεβάστηκαν εκτός από 4 που ενώ έκοψαν στην στροφή,μόλις είδαν ότι δεν υπάρχει άνθρωπος απλά πάτησαν τέρμα γκάζι και πέρασαν από πάνω.
Αποτέλεσμα ήταν η εγκατάλειψη μου.Πονεμένος είδα το μηχανάκι που μου χάρισε τόσο ωραίες εμπειρίες να έχει χτιστεί με λάσπη.
Ο αγώνας με τον εαυτό μου συνεχίστηκε και κατά το μάζεμα μου. Χρειάστηκε να κάνω πολλή υπομονή για να ανεχτώ την πολύ άσχημη συμπεριφορά του ανθρώπου που του είχε αναθέσει η διοργάνωση να με μαζέψει.Την έκανα την υπομονή και βρέθηκα πάλι μαζί με τους φίλους μου Βασίλη Μπούδρο και Χρήστο Βλάμη στο Πευκί.
Η επόμενες 2 μέρες ήταν μέρες αρκετού πόνου και προετοιμασίας για την επιστροφή στην Αθήνα.
Δεν μπορούσα να δεχθώ αυτό που συνέβη. Ακόμα δεν μπορώ.
Γι’αυτό ίσως πρέπει να επιστρέψω. Όχι με το Voge, με κάτι άλλο. Όχι γιατί δεν είναι καλό μηχανάκι, κάθε άλλο. Έχω βάλει άλλο project στο μυαλό μου! Να έχω κι ένα νέο κίνητρο για να βγάλω τις προπονήσεις του χειμώνα!
Ευχαριστώ το μοτοσυκλετιστικό μου σπίτι, το BIKEIT και τον Τάκη προσωπικά για την ευκαιρία που μου δόθηκε να ζήσω το όνειρό μου.
Ευχαριστώ και όλους όσους στηρίξαν το project,την mototrend,το moto market,τον Χρήστο Βλάμη της Aces parts,την DNA Filters, τον Papagiannis exhausts, την Michelin, τον Tassoulis extra products,το motoκ,τον Παναγιώτη Κουζή,το Olympia rally και τον Doc (Δημήτρη Αθανασουλόπουλο) για την φιλοξενία και φυσικά και το Hellas Rally Raid και τον Μελέτη Σταμάτη για την φιλοξενία του.
ΥΓ: Ποτέ δεν είναι αργά να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα. Ραντεβού στην επόμενη εκκίνηση!
Ηλίας
