Κείμενο - φωτογραφίες: Απόστολος Μιστιλόγλου
Η εκδρομή αυτή την φορά είχε όχι απλά πλάνο, χάρτες, διαδρομή, προγραμματισμένες στάσεις, είχε και όνομα. «Βωξίτες 2026». Μία εκδρομή διοργανωμένη από τους Adventure Junkies και την ομάδα τους, η οποία τον τελευταίο χρόνο δραστηριοποιείται έντονα στην διοργάνωση θεματικών εκδρομών: Δηλαδή, εξορμήσεων με συγκεκριμένη θεματολογία από την ιστορία της Ελλάδας, άρα και συγκεκριμένη διαδρομή, ανοικτές προς όλους τους μοτοσυκλετιστές.
Οι «Βωξίτες 2026» θα με πήγαιναν σε διαδρομές που πάντα ήθελα να διασχίσω, αλλά δεν είχα την ευκαιρία μέχρι τώρα. Με έναν καλό μου φίλο να μου κάνει στενό μαρκάρισμα, να επισκεφτώ κάποια στιγμή τα μέρη του, τον Προυσό, το Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας, τις γύρω περιοχές, η ανακοίνωση της διαδρομής του ταξιδιού ήταν καταλύτης. Και έκατσε διάνα, με το timing της δοκιμής μας στο SYM TTLBT.
Το μοντέλο το είχαμε ήδη γνωρίσει στην Σαρδηνία, στην πρώτη του παρουσίαση. Μπορεί τότε να πήραμε μία αρκετά χορταστική γεύση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το δοκιμάσαμε ως εργαλείο κάλυψης ταξιδιωτικών αποστάσεων. Σε μία τέτοια χρήση, οι προσδοκίες πληθαίνουν, ως προς την άνεση, την χωρητικότητα σε αντικείμενα, την συμπεριφορά στις μεγαλύτερες ταχύτητες και, σημαντικό πλέον, την κατανάλωση. Η απόφαση να ακολουθήσω και εγώ στο ταξίδι ήταν ήδη ειλημμένη και, αφού κατάφερα να πείσω και την συμβία και να γίνουμε δύο, περάσαμε στην επόμενη φάση αξιολόγησης του TTLBT. Πόσα πράγματα χωρούν οι πλαϊνές βαλίτσες του νέου scooter; Μπορούμε να γλιτώσουμε τα... backpack;
Είναι στενές, αλλά... χωράνε πράμα!
Οι βαλίτσες του TTLBT με άφησαν με την απορία στην Σαρδηνία: Πόσο πρακτικές θα ήταν στην πράξη, από την στιγμή που ήταν αρκετά στενές, προφανώς για να μην διογκώσουν υπερβολικά το πίσω μέρος του scooter; Συνολικά, η χωρητικότητα τους φτάνει στα 28 λίτρα (14,4 αριστερά, 13,6 δεξιά), πιο πολύ βοηθητικές θα τις έλεγες, σε πρώτη ματιά. Κάτω από την σέλα, έχεις άλλα 37 λίτρα, που είναι πολύ πιο εύκολα στο απλώς να... πετάξεις πράγματα μέσα. Όμως οι βαλίτσες δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη... Θέλει λίγο μελέτη για να τις φορτώσεις και, με την συμβία, πραγματικά τις... συμπυκνώσαμε σε βαθμό, που τελικά φιλοξενήσαμε πράγματα δύο ατόμων, για ένα διήμερο ταξίδι, στις βαλίτσες και κάτω από την σέλα – με λίγο ακόμη χώρο να μένει! Τεράστιο είναι, δε, το ατου της αφαίρεσης των βαλιτσών, πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα. Απλά, παίρνεις τα πράγματα σου στο δωμάτιο – έτσι κάναμε και εμείς. Για ένα business ταξίδι – express, ας πούμε, τα αντικείμενα ενός ατόμου χωρούν εύκολα παρά τo μικρό των βαλιτσών. Οφείλω, δε, να πω ότι εν μέρει «εξιλεώνονται» που δεν έχουν κάποιο ηλεκτρονικό σύστημα κλειδαριάς, στην ταξιδιωτική πράξη: Είναι έτσι πιο απλές, πάντα ασφαλώς κλειδωμένες και, όποτε επιθυμείς, τις ανοίγεις με το μηχανικό κλειδί, που κρύβεται επιμελώς στον key fob.
Γεμίζουμε και φύγαμε
Τις ημέρες της εκδρομής είχε ήδη ξεκινήσει ο τρέχων γύρος ανατιμήσεων των καυσίμων, θυμίζοντας κάτι από... 2022. Κάθε γέμισμα και... αναστεναγμός, οπότε έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία η κατανάλωση, συνολικά, σε ένα ταξίδι. Ξεκινάμε με γεμάτο τεπόζιτο από Αθήνα, για το πρώτο σκέλος του ταξιδιού που την πρώτη του μέρα μόνο, προέβλεπε πάνω από 400 χιλιόμετρα, μόνο από επαρχιακό δρόμο!
Στα πρώτα «γνώριμα» της παλαιάς Εθνικής Αθηνών-Θηβών, απολαμβάνεις το «στρίβειν», όχι διά του αρραβώνος, αλλά ζωηρή οδήγηση δρόμου με κάτι από μοτοσυκλέτα, τι και αν οδηγούσα «scooter». Εντός εισαγωγικών, διότι κάτω από τα πλαστικά του, ουσιαστικά το TTLBT είναι μία χαμηλή μοτοσυκλέτα. Έχει τον κινητήρα στο κέντρο, την πίσω ανάρτηση ανεξάρτητη, όλο το πακέτο – και συμπεριφέρεται αναλόγως και προβλέψιμα. Η συμβία είναι σκληρό καρύδι (το απέδειξε στην εκδρομή πολλάκις!) και δεν γκρίνιαξε καθώς εγώ οδηγούσα με ροή, με εναλλαγές κλίσεων και με μπόλικο γκάζι όπου το σήκωνε η κατάσταση. Περνώντας απέναντι τον δρόμο Θήβας-Παραλίας Σαράντη και ανεβαίνοντας προς το οροπέδιο της Αρβανίτσας και το Κυριάκι, στους στενότερους επαρχιακούς βοήθησε η λίγη παραπάνω ευελιξία, από τους τροχούς 15 ιντσών του TTLBT.
Ιδανική αποδείχθηκε η λειτουργία του κινητήρα, έως και απολαυστική θα έλεγα, αν βάλεις στην εξίσωση την ισχύ του. Απέχει από το ιδανικό, ωστόσο, η σέλα, πολύ περισσότερο σε αυτή την τόσο μεγάλη ταξιδιωτική αποστολή. Την σκληρότητα της, την είχα σχολιάσει και στην Σαρδηνία, δυστυχώς στην συγκεκριμένη εκδρομή το ζήτημα έγινε «φως φανάρι», αναγκάζοντας σε σε στάση κάθε δύο ώρες το πολύ. Το θέμα σκληρότητας της σέλας απασχόλησε πολύ και την ελαφριά συνοδό μου, οπότε αν έχετε βλέψεις για τουρισμό με το TTLBT, καλύτερα να ψαχτείτε σχετικά. Την κατάσταση δεν βοηθά πολύ το μαξιλαράκι υποστήριξης μέσης για τον αναβάτη, παρά το ότι ρυθμίζεται σε 3 θέσεις.
Από την άλλη, το ότι δεν κουβαλούσαμε τσάντες πλάτης και άλλα... επί των σωμάτων μας κρεμάμενα λόγω του αποθηκευτικού χώρου, έσωσε τα σώματα μας από περαιτέρω κούραση. Και αυτό διότι, εργονομικά, το TTLBT δεν έχει πρόβλημα, όσο δεν αποκλίνεις σημαντικά από τον μέσο όρο σωματομετρίας – και προς τα πάνω, αλλά και προς τα κάτω.
Στην «παιδική χαρά» της Δεσφίνας, έστριβα με σιγουριά και απόλαυση, με τα ελαστικά του TTLBT ζεστά και την αίσθηση κυρίως από το πιρούνι ικανοποιητική. Το setup σου δίνει πάτημα να το πιέσεις αρκετά, όμως αν είσαι φορτωμένος να θυμάσαι ότι το διπλό σταντ, θα βρει κάτω αρκετά εύκολα. Στάση στην Ιτέα και ένα πέρασμα στα γρήγορα από την μποτιλιαρισμένη Ναύπακτο, για να ξεκινήσουμε την άνοδο στην ορεινή Ναυπακτία, προς Προυσό και Καρπενήσι.
Σε μέρη μαγευτικής ομορφιάς
Μετά από έναν ανακουφιστικό καφέ στην Ιτέα, πήρα την ανάσα που έπρεπε για να συνεχίσουμε. Ξανά σε επαρχιακούς και μάλιστα αμφισβητούμενης, στην καλύτερη περίπτωση, ποιότητας σε διάφορα από τα μέρη που περνούσαμε. Με... τρύπες, τάφρους, πεσμένη άσφαλτο, νεροφαγώματα. Συνέχεια αλλαγή των συνθηκών. Από άποψης αναρτήσεων, το TTLBT σου δίνει την εντύπωση σχετικά μαλακών ελατηρίων, με σχετικά σφικτές υδραυλικές αποσβέσεις. Οι τελευταίες, αν ήταν λίγο πιο μαλακές, θα έδιναν περισσότερο αέρα στα καλά ελατήρια, να βγάλουν μία ακόμη πιο «άνετη» λειτουργία. Στο εργοστασιακό setup, όλα καλά από άποψης διαχωρισμού αναρτώμενης μάζας (το scooter) και μη αναρτώμενης (τροχοί και αναρτήσεις), ικανοποιεί το φιλτράρισμά «τυπικών» κακοτεχνιών και ειδικά από πίσω, αποφεύγεται το δυσάρεστο κοπάνημα του κλασικού scooter. Αντιλαμβάνεσαι περισσότερα όταν ξεκινούν διαδοχικές κακοτεχνίες, όπου εκεί βλέπεις την κλειστή απόσβεση επαναφοράς και τα αποτελέσματα της. Πάντως ένα περιθώριο βελτίωσης, ειδικά σε υψίσυχνους κραδασμούς σε τραχύ οδόστρωμα, υπάρχει.
Μεταξύ όσων εξελίχθηκαν αίσια, στο ταξίδι αυτό, ήταν ο καιρός και δεν είχα αφορμή να δοκιμάσω τα θερμαινόμενα γκριπ του TTLBT. «Έπαιζα» με την ζελατίνα, βλέποντας την διαφορά κάλυψης στα διάφορα ύψη και είναι πραγματικά θεαματική. Στην πιο ψηλή θέση, είναι σαν να είσαι σε κάμπριο αυτοκίνητο: Μπροστά σου και στον θώρακα, δεν δέχεσαι καθόλου αέρα, κάτι που μπορείς να αλλάξεις γρήγορα με την ζελατίνα στην χαμηλή θέση, και να δέχεσαι όλο τον αέρα στο κράνος σου. Αυτό βέβαια, ανάλογα με το ύψος σου, και εγώ στα 1,75, τελικά αποφάσισα στην ψηλότερη θέση, που με θωράκιζε πλήρως στον κορμό, το λαιμό και το κεφάλι.
Από χωριό σε χωριό και τοποθεσία σε τοποθεσία, αυτό που μου άρεσε πιο πολύ στο TTLBT παρέμεινε ο τρόπος που πατάει κάτω, και το πώς είναι ρυθμισμένη η μετάδοση του, ώστε να μην κολώνει στο γκάζι, ακόμη και με δύο άτομα και βάρος. Πολύ καλή λειτουργία και εναλλαγή κλιμάκωσης από το εσωτερικό CVT, που εκμεταλλεύτηκε τους ίππους του κινητήρα μέχρι τελευταίας ρανίδος. Το TTLBT είναι ξεκάθαρα πιο «οδηγοκεντρικό» παρά «ανετοκεντρικό» και, ενίοτε, αυτό μου αρέσει.
Διέλευση από την γέφυρα Μπανιά, τύπου Bailey, μία από τις πολλές αντίστοιχες της Ελλάδας, διέλευση μέσα από Σιταράλωνα και Πετροχώρι, ώστε να φτάσουμε πάνω από την μεγαλύτερη λίμνη της Ελλάδας, την Τριχωνίδα. Η απαραίτητη φωτογραφία, το «ξέπιασμα» και ξεκινάμε σβέλτα για την Ευρυτανία και τον Προυσό.
Η διαδρομή είναι πραγματικά μία εμπειρία ζωής. Δεν μπορείς να περιγράψεις, την ιερή αύρα του Προυσού, γύρω από το μοναστήρι το οποίο βρίσκεται σε μία απόκοσμη πλαγιά, κρυμμένο από τα «αδιάκριτα» μάτια. Δύσκολο να χωρέσουν σε λέξεις το δέος που θα νιώσεις στην θέση «Κλειδί», μία πολυφωτογραφημένη τοποθεσία με τον βράχο που αγκαλιάζει το δρόμο, την χαράδρα με το ποτάμι και τους βράχους τριγύρω σου, το πέρασμα του δρόμου μέσα από άγριο δάσος και τις κοιλάδες του ποταμού Καρπενησιώτη. Η ημέρα ολοκληρώθηκε στο Καρπενήσι, για διανυκτέρευση.
Όπως είπα παραπάνω, παρκάρεις και απλά αφαιρείς τις βαλίτσες από το scooter, παίρνοντας τις μαζί σου. Το πλάγιο σταντ, ενεργοποιεί φρένο στάθμευσης στον πίσω τροχό του TTLBT, αφήνοντας σε να το παρκάρεις με το κεφάλι σου ήσυχο πρακτικά οπουδήποτε. Το Καρπενήσι είναι λίγο... σπαζοκεφαλιά και, αν έρχεσαι πρώτη φορά με αυτοκίνητο, μπορεί και να... βλαστημήσεις. Ευτυχώς, με την ευελιξία του δικύκλου, αυτό δεν είναι πρόβλημα. Ανάσα στο ξενοδοχείο, καλό φαγητό και ύπνος, για το πρωινό ξεκίνημα.
Βουνίσιος αέρας
Ξεκινάμε σχεδόν αξημέρωτα, με πρώτο στόχο ένα... οποιοδήποτε βενζινάδικο. Την προηγούμενη μέρα, έχω κάνει ήδη ένα γέμισμα, και μετά πήρα... λίγο θάρρος. Φεύγουμε από το Καρπενήσι με κατεύθυνση προς Τυμφρηστό και, αφού έχω διανύσει αρκετά μαγικά χιλιόμετρα σε διαδρομές-κρυφά διαμάντια, φτάνουμε σε πρατήριο.
Επαναλαμβάνω, και βεβαιώνω την μέτρηση μέσης κατανάλωσης: 4,6 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα, με διάθεση ελαφράς απόκλισης προς τα κάτω στην Εθνική και με χαλαρή οδήγηση, λίγο και προς τα πάνω άμα... βγάζεις γούστα. Άρα, αυτονομία περίπου 300-330 χιλιόμετρα με ένα γέμισμα, χωρίς να το «στραγγίξεις» κιόλας, αρκετά αποδεκτή τιμή από ένα τουριστικό scooter και καλύτερη επίδοση από αρκετές μοτοσυκλέτες.
Μετά τον Τυμφρηστό, στάση για φωτογραφία στην ιστορική γέφυρα του Γοργοποτάμου και κάθοδος προς το επίσης ιστορικό Χάνι της Γραβιάς, μέσω της πασίγνωστης διαδρομής του «Μπράλου». Ακόμη ένας ναός για τους απανταχού «στρίφτες», πιο πολύ της παλαιάς σχολής, όταν το κόστος της βενζίνης, αλλά και του χρήματος γενικά, ήταν πολύ μικρότερο. Τότε, λέει, πήγαινες Επίδαυρο για καφέ, το να πας Βίλια ή Ερυθρές παίζει να ήταν και... ντροπή! Στο δια ταύτα, πάντως, αυτό το κομμάτι του Μπράλου είναι γεμάτο με παρατεταμένες, ταχύτατες στροφές, με πολύ καλό κράτημα στο δρόμο. Και εκεί το TTLBT μου ψιθυρίζει για πρώτη φορά ότι αυτό ακριβώς είναι το πεδίο συντονισμού του: Παρατεταμένες καμπές, αρκετά ψηλά τα χλμ/ώρα, το γκάζι βαθιά ανοικτό και λόγω της ανηφόρας. Εκεί διαπιστώνω ότι και με φορτίο, και σε ανηφόρα, και στις στροφές, τα 110-120 έρχονται με την σκέψη και η τελική απέχει ακόμη αρκετά... την ώρα που το TTLBT στρίβει εθιστικά κυνηγώντας ένα βαυαρικό boxer και ένα Transalp και με τον κινητήρα να έχει ανάσα στα ψηλά! «Τρένο» το TTLBT… μπορεί στα σημεία να πονάει, αλλά μόλις ανοίξει ο δρόμος, μένουν όλα πίσω.
Και τα φρένα του... πάρα πολύ καλά, ξεκάθαρα «δρομίσια». Λίγο ξύλινα στις μανέτες, όχι στον βαθμό που θα σε προβληματίσουν, πολύ δυνατά όμως και ιδίως το εμπρός, με τους δύο δίσκους. Το πίσω φρένο, λόγω κατανομής βάρους και με φορτίο, παίζει τον δικό του ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Με αποφασιστική χρήση και των δύο μανετών, το TTLBT βουτάει σκεδάζοντας κινητική ενέργεια σαν ικανή μοτοσυκλέτα ταξιδιού ή δρόμου.
Καφές στην Γραβιά, με θέα το ιστορικό Χάνι που έχει αναστηλωθεί και σου προκαλεί το δικό του δέος, αν σκεφτείς ότι εκεί γράφτηκαν σελίδες της ελληνικής επανάστασης πριν από 200 χρόνια. Επόμενη στάση Επτάλοφος, γνωστός και ως Αγόριανη...
Βρες τους καταρράκτες!
Το τελευταίο φωτογραφικό σημείο για το παιχνίδι ήταν οι καταρράκτες της Αγόριανης, ένα χωριό που με εντυπωσίασε με το πόσο... χωρίο είναι! Αν είσαι έτοιμος να εισέλθεις, πρέπει να ξέρεις ότι έχεις να αντιμετωπίσεις σοκάκια, και έναν κεντρικό δρόμο που σε πάει μέχρι ένα σημείο. Με το GPS να μπερδεύεται , η αναζήτηση των καταρρακτών ήταν τελικά μία σπαζοκεφαλιά στα στενά του χωριού, ανηφορικά και κατά περιπτώσεις τσιμεντένια. Χρειάστηκε ουκ ολίγες φορές, να κάνω επιτόπια αναστροφή, με το scooter στο χέρι. Στα 241 κιλά, δεν το λες ελαφρύ στην ζυγαριά, όλα αυτά τα κιλά όμως είναι χαμηλά και πολύ ευκολότερα διαχειρίσιμα. Είναι μία ακόμη αρετή τύπου... «αυτοκινήτου», μαζί με την ανεμοκάλυψη και την κύλιση... σιδηροτροχιάς, που απολαμβάνεις από το TTLBT.
Τελευταία στάση πριν την επιστροφή, Αράχωβα για καφέ. Πορτοκαλί συναγερμός: Η ταβέρνα στην οποία θα τρώγαμε, είναι εκτάκτως κλειστή! Γρήγορη αλλαγή πλάνων με την ομάδα, να καταλήγει στο Ζεμενό και να τρώμε... σαν βασιλιάδες. Ακολουθεί το κατέβασμα από Αράχωβα έως Λιβαδειά, κατά την γνώμη μου ένα από τα καλύτερα κατεβάσματα στην Ελλάδα, ειδικά αν γουστάρεις την ταχύτητα, και άλλη μία ευκαιρία να ανοίξω το γκάζι στο TTLBT λίγο παραπάνω.
Κάπου όμως εκεί, το σώμα μου άρχισε να βαράει alarms – και όπως είπα και παραπάνω, η σκληρή σέλα δεν με βοηθούσε. Είχα πλέον κουραστεί και γρήγορα ελήφθη η απόφαση να μπουμε πλέον στην Εθνική... στην ευθεία. Και να ανοίξουμε το γκάζι ακόμη πιο πολύ, πριν μας πάρει το βράδυ. Το είπα πιο πριν, το TTLBT είναι πραγματικό τρένο στα 100+ και στα ανοικτά κομμάτια. Στο ύψος της Υλίκης κρατά άνετα 130-140 και υπό κλίση. Η τελική ταχύτητα, εθεάθη στα 170 χλμ/ώρα στο κοντέρ, δίνοντας μάλιστα εντύπωση ότι υπάρχει κόφτης. Παραπάνω πάντως, δεν πάει – και ευλόγως, θα πεις, πόσο ακόμη θέλεις να πάει, ως μεσαίο ταξιδιωτικό scooter; Η άφιξη στην Αθήνα, το βραδάκι της Κυριακής, έδωσε τέλος σε ένα ταξίδι που έφτασε αισίως τα 764 χιλιόμετρα.
Τα πιο δυνατά σημεία του TTLBT; Το πάτημα του στο δρόμο και η οδηγική συμπριφορά, η πρακτικότητα του χάρη στις βαλίτσες (αρκεί να τις φορτώσεις κατάλληλα), τα φρένα του και η λογική κατανάλωση. Το πιο αδύναμο σημείο του, για ταξιδιωτικό μηχανάκι, είναι σαφώς η σκληρότητα της σέλας του που σε κουράζει σε τόσο μεγάλες αποστάσεις, αλλά και το ότι οι «σφικτές» αναρτήσεις του, πού και πού θα γίνουν αντιληπτές. Η σούμα; Είναι ένα scooter με γονίδια μοτοσυκλέτας και – ας μην το ξεχνάμε- είναι ίσως το πιο προσιτό στην κατηγορία του, με την τιμή του κάτω από τα 10.000 ευρώ και μπόλικο εξοπλισμό, την στιγμή που ο ανταγωνισμός δεν προσφέρει πλαϊνές βαλίτσες ούτε κατά διάνοια.
Και για να κλείσουμε και με μία αφορμή για συζήτηση; Εμένα μου αρέσει, και εμφανισιακά! Είναι μοντέρνο, είναι «καθαρό» και είναι το πιο εντυπωσιακό μεγάλο SYM. Εντάξει;
Κράνος: Airoh Bandit Horn (Motomarket)
Μποτάκια: Eleveit Discover WP (Motomarket)
Μπουφάν-Παντελόνι: Oxford Rockland (Patmanidis Motoparts)
Γάντια: Oxford Brisbane Air (Patmanidis Motoparts)
