Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί ραγδαία, η δημοφιλία της γνωστής αττικής διαδρομής «Ελευσίνα-Μάνδρα-Βίλια», μέσω της παλαιάς Ε.Ο. Αθηνών-Θηβών, στους κόλπους των μοτοσυκλετιστών. Τα Βίλια έχουν εξελιχθεί σε μία νέα «Μέκκα» των μοτοσυκλετιστών της Αττικής και δεν θα ήταν υπερβολή να τα χαρακτηρίσουμε την «Νέα Επίδαυρο», καθώς ειδικά μετά τα μέτρα περιορισμού μετακινήσεων κατά την περίοδο της πανδημίας, πολλοί άλλαξαν προορισμό. Αλλά όχι συνήθειες.
Τα ονόματα «Επίδαυρος» και άλλα όπως «Άγιος Ιωάννης Ρώσσος» ή «Μπράλος», για τους μοτοσυκλετιστές δεν είναι τοπωνύμια. Αντιστοιχούν σε «πίστες» του Σαββατοκύριακου, σε διαδρομές στις οποίες ξεδιπλωνόταν η ταχύτητα σε όλο της το επικίνδυνο μεγαλείο, και στις οποίες έχουν χαθεί δεκάδες ζωές μοτοσυκλετιστών ανά τα χρόνια. Φαίνεται όμως ότι την τελευταία 5ετία-6ετία, το πράγμα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και τα «Βίλια» έχουν έρθει στο επίκεντρο. Παρατηρούμε ραγδαία αύξηση μοτοσυκλετιστών που κινούνται σε αυτή την διαδρομή ειδικά τις Κυριακές, ταυτόχρονα και ραγδαία αύξηση των ατυχημάτων, στο σημείο που ακούμε για τουλάχιστον ένα συμβάν κάθε εβδομάδα, πολλές φορές σοβαρό. Δε λείπουν και τα δυστυχήματα. Πληροφορούμαστε ότι, εχθές 15 Φεβρουαρίου 2026, έγιναν τουλάχιστον 3 σοβαρά ατυχήματα (ένα από τα οποία σας δείξαμε σε είδηση μας), και λόγος γίνεται για δύο νεκρούς! Μέσα σε μία μέρα, σε μία μόνο διαδρομή της Αττικής.
Τι έγινε ρε παιδιά; Πάμε τις Κυριακές βόλτα για να σκοτωθούμε μεταξύ μας;
Τα Βίλια δεν είναι μία νέα ανακάλυψη: Ήταν αγαπημένη διαδρομή για αναβάτες πολύ πριν γίνει τόσο δημοφιλής. Ήταν πιο άδεια... και πιο απολαυστική. Και, τολμώ να πω, ότι αντιμετωπιζόταν με μεγαλύτερο σεβασμό από τους «θαμώνες» της τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό το «κοινό μυστικό» όμως έπαψε να είναι πλέον μυστικό και έμεινε μόνο το «κοινό» – και ξαφνικά η διαδρομή «έμπασε» κάθε καρυδιάς καρύδι, τον καθένα με την «κ@βλα» του και δεκάδες επικίνδυνους αναβάτες, που οδηγούν χωρίς να επενδύουν στο ελάχιστο στην οδηγική παιδεία – αλλά μόνο στην αυτοπροβολή και στο ατομικό ξεκαύ...μα.
Να διευκρινίσω κάτι εδώ: Δεν είναι απαραίτητα κακό, το ότι ο κόσμος που κινείται στην διαδρομή αυξήθηκε. Αδιαμφισβήτητα όμως, συνδέεται με αυτή, η αύξηση των ατυχημάτων. Δεκάδες αναβάτες αντιμετωπίζουν την διαδρομή ξεδιάντροπα σαν πίστα, αναπτύσσοντας άκρως επικίνδυνες ταχύτητες και παίρνοντας φωτογραφίες και βίντεο της «μαγκιάς» τους για τα κοινωνικά δίκτυα. Μετά, αυτά τα βλέπουν άλλοι, που θέλουν να κάνουν τα ίδια, και πάνε και αυτοί, που με την σειρά τους τραβούν και άλλους και την συνέχεια την φαντάζεστε. Με τόσους πολλούς επίδοξους Rossi στο δρόμο, το ατύχημα είναι απλώς θέμα χρόνου.
Και, αν πέφτουν ο Rossi, ο Marquez και ο Bagnaia στις πίστες, όλη την ώρα, αλήθεια, πιστεύεις ότι δεν θα πέσεις εσύ, στο δρόμο;
Ο δρόμος όμως δεν είναι πίστα – και με τις ταχύτητες που αναπτύσσουν οι αναβάτες στα Βίλια, μία πτώση μπορεί να σημάνει τάχιστα, ατύχημα με σοβαρό τραυματισμό ή και θάνατο. Το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής έχει μπαριέρες (δυστυχώς, του τύπου καρμανιόλα για τους δικυκλιστές), ενώ είναι επίσης και μίας λωρίδας ανά ρεύμα κυκλοφορίας και με διπλή διαχωριστική γραμμή στο κέντρο. Αν και σε γενικές γραμμές η άσφαλτος της διαδρομής κρατάει (άρα ενθαρρύνει και το τρέξιμο...), δεν είναι καθόλου σπάνια η ενίοτε διαταραχή, από υγρασίες, χωματουργικά, λάδια, πράγματα που πέφτουν στο δρόμο κλπ κλπ. Η παραμικρή ολίσθηση, μπορεί να σε πετάξει στο αντίθετο ρεύμα και να έχουμε πολύνεκρο. Δυστυχώς, χωρίς καμία ειρωνία της λέξης εδώ. Πέρα από αυτά, καθημερινά διέρχονται από τον δρόμο εκατοντάδες φορτηγά και, σύμφωνα με τις τελευταίες ειδήσεις, μπορεί να φτάσουν και τις 5.000 ημερησίως (για την αποσυμφόρηση του Κηφισού!), με άμεσες συνέπειες για την κυκλοφορία ("κλείσιμο" του πλάτους του δρόμου και εξάντληση των περιθωρίων προσπέρασης-ορατότητας, διαρροές πετρελαίων-λαδιών στο οδόστρωμα κλο), αλλά και μεσοπρόθεσμες (φθορά της ασφάλτου λόγω του βάρους των οχημάτων αυτών).
Και είναι πασίγνωστο, το πόσοι μοτοσυκλετιστές σκοτώθηκαν ή τραηματίστηκαν σοβαρά, τα προηγούμενα χρόνια, κάνοντας τα ίδια στην Επίδαυρο, στον Αι-Γιάννη, και τα λοιπά. Και πάνω που πιστέψαμε, ίσως, αφελώς, ότι αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν, έρχονται ξανά για να μας στοιχειώσουν.
Η νοοτροπία του μοτοσυκλετιστή και η αποτυχία της εκπαίδευσης
Ο πρώτος και ο τελευταίος παράγοντας της κατάστασης αυτής, δυστυχώς, είναι ο εκάστοτε μοτοσυκλετιστής. Ο οποίος, σε ένα μέρος ηθελημένα και σε ένα μικρότερο μέρος άθελα του, διαιωνίζει τα στερεότυπα. Εν μέρει άθελα του, διότι η εκπαίδευση γύρω από την οδήγηση γρήγορων μοτοσυκλετών στις ταχύτητες που μπορούν να πιάσουν, είναι ανύπαρκτη – όχι απλά ελλειπής. Ανύπαρκτη. Η οδήγηση τους όμως είναι τόσο σαγηνευτική, διάολε!
Ηθελημένα, διότι η μεγαλύτερη μερίδα από αυτούς τους επικίνδυνους αναβάτες, απλά δεν νοιάζεται για αυτό που κάνει: Γκάζι και όπου βγει. «Είμαι πολύ γρήγορος, το ‘χω. Πρέπει να ακουμπήσω γόνατο, για να με σεβαστούν, για να είμαι ο καλύτερος. Η μοτοσυκλέτα με κάνει παντοδύναμο, δεν με αγγίζει τίποτα! Τόσα χρόνια οδηγάω, τι μπορεί να γίνει! Ταχύτητα για ζωή φίλε, θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο! Όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται! Η μοτοσυκλέτα είναι η πσυχοθεραπεία μου!»
Δυστυχώς η νοοτροπία αυτή πάντα υπήρχε. Τώρα όμως, ενισχύεται από την άσχημη πλευρά των κοινωνικών δικτύων και των «χιλιάδων ακόλουθων». Με την μανία να δείξεις στους άλλους τι κάνεις, και ότι πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς. Με την «αυτο-ολοκλήρωση» που φέρνει η ντοπαμίνη των likes στον εγκέφαλο σου, που είναι σίγουρο ότι θα σε οδηγήσει από την μία ακραία απόφαση στην άλλη.
Και μέσα από όλα αυτά, μία μαζική εισροή νέων μοτοσυκλετιστών, ανδρών και γυναικών, που νομίζουν ότι ο μοτοσυκλετιστμός είναι η εικόνα που θα στήσεις για το TikTok και ότι η καλή οδήγηση είναι η ριψοκίνδυνη οδήγηση – όταν θέλεις να βγεις νικητής από μία κατάσταση, όχι ζωντανός. Βάζουν κάτι καλύμματα στα κράνη, που μοιάζουν με... τον Πίκατσου, με emoji, με γουρουνάκια, βάζουν κερατάκια και αυτάκια στα κράνη, γεμίζουν τις μοτοσυκλέτες με αυτοκόλλητα της... περσόνας τους στο διαδίκτυο, μερικές φορές δε... πετάνε και το κορμί έξω για ακόμη μεγαλύτερη προβολή (δεν είμαστε σεξιστές, αυτή είναι η αλήθεια, σας αρέσει δεν σας αρέσει) και ανεβάζουν διαρκώς βίντεο στα οποία... φταίνε πάντα οι άλλοι και ποτέ αυτοί.
Και τελικά, έτσι, χαλάει ο μοτοσυκλετισμός για όλους, από μέσα, αφού η ποιότητα των μοτοσυκλετιστών καταβαραθρώνεται.
Εν τω μεταξύ, δεν μας έφτανε η έξαρση της επικίνδυνης οδήγησης στο συγκεκριμένο κομμάτι, πλέον έχουμε να κάνουμε και με φωτογράφους, που προφανώς βρίσκοντας... ακόμα ένα κενό στην αγορά, στήνονται σε σημεία και τραβούν φωτογραφίες, τις οποίες στην συνέχεια δημοσιεύουν ή εμπορεύονται. Προσκαλώντας, έτσι, κι άλλους αναβάτες να οδηγήσουν επικίνδυνα, για την τέλεια φωτογραφία!
Με απλά λόγια; Όταν είσαι ιδιώτης σε έναν δημόσιο χώρο, και κοιτάς ανελέητα την δική σου πάρτη, χαλάς την φάση για όλους – και από την λέξη ιδιώτης, προέρχεται το αγγλικό «idiot», δηλαδή ηλίθιος. Με αυτά και με εκείνα, η διαδρομή έχει γίνει απαγορευτική για τις Κυριακές και τον «απλό κόσμο». Εκδρομείς δηλώνουν ότι αποφεύγουν το μέρος την Κυριακή, καθώς φοβούνται την πιθανότητα εμπλοκής σε ατύχημα που δεν φταίνε. Η όχληση για τις τοπικές κοινότητες, που είναι πολυάριθμες πάνω σε αυτό το κομμάτι διαδρομής, είναι γεγονός και διαρκώς αυξανόμενη. Όπως επίσης είναι γεγονός το ότι, κάποια στιγμή, την υπόθεση θα αναλάβει η αστυνομία, η οποία πάνω στις όποιες καλές προθέσεις της, ίσως «σκοτώσει» μία ακόμη διαδρομή, αν επιβάλλει κυρώσεις και πρόστιμα με τον λάθος τρόπο.
Να μιλήσει ο συνήγορος του διαβόλου
Δυστυχώς όμως, δεν φταίνε μόνο οι οδηγοί – φταίει και το σύστημα που «βγάζει» αυτούς τους οδηγούς και αυτές τις μοτοσυκλέτες. Γιατί πρέπει, να αντικρίσουμε και κάποιες αλήθειες, που δύσκολα αναφέρονται και ακόμη πιο δύσκολα, συζητιούνται.
Οι μοτοσυκλέτες δρόμου, σήμερα, μπορούν να κινούνται σε πολύ μεγάλες ταχύτητες εξ’ ορισμού. Και κανένας, δεν τις αγοράζει για να κινείται αργά, όπως και επίσης δεν πωλούνται με σκοπό να οδηγούνται αργά. Και είναι κανονικά, νόμιμα διαθέσιμες, στο κοινό, με όλα τους τα άλογα και την γοητεία, και κάθε χρόνο είναι δυνατότερες και γρηγορότερες και με ένα σκασμό ηλεκτρονικά, που σε κρατάνε όρθιο/α. Άσχετα, αν οι περισσότεροι αναβάτες δεν έχουν την πλήρη επίγνωση, του πώς να διαχειριστούν την κινητική ενέργεια τους, ανά πάσα στιγμή – μία ικανότητα που ξεπερνά την απλή υπακοή στα όρια ταχύτητας στους δρόμους.
Η εκπαίδευση ασφαλούς οδήγησης μοτοσυκλέτας, είναι προς το παρόν σε χέρια ιδιωτικών πρωτοβουλιών και, κατά ομολογία της συντριπτικής πλειοψηφίας όσων την παρακολουθούν, κάνει δουλειά και διδάσκει «χρυσές» πληροφορίες που σώζουν ζωές. Και όμως, η «διαφθορά» των μοτοσυκλετιστών φτάνει κατά περιπτώσεις σε τέτοιο σημείο, που η συμμετοχή στα σχολεία γίνεται απλώς άλλο ένα μέσο προβολής-επίδειξης. «Συνεχίζω να είμαι μ@λ...ας, αλλά τώρα έχω και πτυχίο»! Οι καλοί σκοποί εκπαιδευμένων ανθρώπων, παραμορφώνονται και τελικά αποδυναμώνονται.
Οι αναβάτες θέλουν να οδηγήσουν γρήγορα και δικαιούνται να οδηγήσουν γρήγορα. Και είναι αδιανόητο, στην Αθήνα των 5 εκατομμυρίων, να υπάρχει μόνο μία πίστα που ανοίγει μία φορά κάθε δεύτερο φεγγάρι (και πάντα υπό ιδιωτικές διοργανώσεις προπονήσεων) και έχει πολύ γνωστά τεχνικά ζητήματα και προβλήματα. Με τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας στο λεκανοπέδιο, δεν μπορούν όλοι να ανέβουν στις Σέρρες ή στην Lara. Και για να μην αναφερθούμε στο κόστος μίας τέτοιας διοργάνωσης, που ξεκινά από τις μερικές εκατοντάδες ευρώ, όπως και για τα κόστη συστηματικών επισκέψεων στην πίστα που φτάνουν τα χιλιάρικα! Και, δυστυχώς, πέρα από το ότι πολλοί αναβάτες απλώς δεν έχουν αυτά τα χιλιάρικα, άλλοι αρνούνται να τα «δικαιολογήσουν» για να εξειδικεύσουν περισσότερο το χόμπι τους.
Και για να επανέλθω στα κοινωνικά δίκτυα: Όλα τα παραπάνω «αίσχη» που ανέφερα, γίνονται γιατί πληρώνουν. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Παράγουν χρήμα. Και την εποχή που οι followers είναι διαπιστευτήριο, βιογραφικό, πτυχίο, όταν η online παρουσία εξετάζεται για πιθανές συνεργασίες, χορηγίες και κυριολεκτικά χτίζει και γκρεμίζει καριέρες, δεν μας φαίνεται περίεργο που στα Βίλια και στα κάθε Βίλια, κυριολεκτικά σφάζονται παλικάρια για μία θέση στον ήλιο.
Όμως...
Όμως... ο τελευταίος λόγος, ανήκει σε εσένα, αγαπητέ αναβάτη. Σε σένα, που αποφάσισες να αγοράσεις μοτοσυκλέτα και να γίνεις μοτοσυκλετιστής. Όχι ιδιοκτήτης μοτοσυκλέτας.
Σεβάσου την ζωή σου, και την ζωή των άλλων. Κάποιος μας περιμένει, όλους – εμένα, εσένα, τον τυχαίο αναβάτη που θα πετύχεις να κάνει τις βλακείες του στα Βίλια. Δεν είσαι οι άλλοι. Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα, σε κανέναν, πόσο μάλλον θέτοντας την ζωή σου σε κίνδυνο προσπαθώντας το.
Βρες τι σε κάνει χαρούμενο με την μοτοσυκλέτα, και ακολούθησε το με καθαρό μυαλό. Μην ζητιανέψεις την αυτοπροβολή και πρόσεξε τις παγίδες της σημερινής εποχής. Χρησιμοποίησε την λογική στην οδήγηση σου, εκπαιδεύσου, και θα δεις ότι λογική και συναίσθημα μπορούν να συνυπάρξουν. Κάνε προπονήσεις σε πίστα, αν σε ενδιαφέρει η ταχύτητα. Και, προς Θεού, πάρε οδηγική παιδεία, για το σήμερα και το αύριο. Αυτό είναι ο παράγοντας, που θα μας κρατήσει ζωντανούς, για να απολαύσουμε την επόμενη βόλτα.
Edit, 17/2/26, 18.32: Από περαιτέρω πληροφορίες μας, μαθαίνουμε ότι -ευτυχώς- δεν επιβεβαιώνονται οι αρχικές πληροφορίες που είχαμε για 2 νεκρούς. Ούτως ή άλλως, η ουσία του άρθρου είναι άλλη - το ότι δεν θέλουμε άλλους νεκρούς, ούτε στα Βίλια ούτε πουθενά αλλού. Ελπίζουμε το μήνυμα, να έφτασε, σε όσους ήταν πρόθυμοι να το δεχτούν.
