Η επέκταση της Can-Am στις ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες υλοποιήθηκε τη χρονιά που μας πέρασε, καθώς τα δύο πρώτα της μοντέλα, Pulse και Origin, άρχισαν να φτάνουν στο παγκόσμιο δίκτυό της. Η πρώτη μας γνωριμία με τη νέα εποχή της εταιρείας, που ανήκει στον Καναδικό όμιλο BRP (Bombardier Recreational Products), γίνεται με τη γυμνή μοτοσυκλέτα δρόμου Pulse, ντυμένη σε αυτή τη δοκιμή με τη φορεσιά '73 ως φόρο τιμής στη χρονιά 1973, όταν είχε βγάλει στην αγορά το πρώτο της δίκυκλο, ένα μικρού κυβισμού δίχρονο μονοκύλινδρο ΜΧ-1.

Η σχεδίαση του Pulse πατά σε κλασικές γραμμές για να φτιάξει ένα μοντέρνο αποτέλεσμα. H μπαταρία δεσπόζει οπτικά στο κέντρο, αλλά επιπλέον λειτουργεί και ως κεντρικός πυλώνας του πλαισίου, αφού όλα δένουν πάνω στο κίτρινο περίβλημά της.

Η Can-Am έκανε εξαιρετική δουλειά στο να διατηρήσει τις διαστάσεις σε λογικά επίπεδα, καθώς παρότι η μπαταρία έχει τον ηλεκτροκινητήρα ακριβώς πίσω, το μεταξόνιο παραμένει σχετικά κοντό στα 1,412 mm και βολικότατο για μοτοσυκλέτα πόλης. Οπωσδήποτε αυτή η απαίτηση έχρισε ως απαραίτητο το μονόμπρατσο ψαλίδι, ώστε να βρεθεί χώρος για το μοτέρ.

Επιπλέον, το συνολικό βάρος μετρά 177 κιλά, μια εύκολα διαχειρίσιμη μάζα, λογικότατη για καθημερινή μοτοσυκλέτα 47 ίππων.

Εξοπλισμένο με αναρτήσεις ΚΥΒ, φρένα J.Juan και τα βασικά ηλεκτρονικά ABS και traction control, το Pulse συγκεντρώνει τον πλούτο του γύρω από τη θέση οδήγησης, με πρωταγωνίστρια τη γιγάντια οθόνη αφής με διαγώνιο 10.25 ίντσες. Χρησιμοποιώντας την απλώς για τις τυπικές ενδείξεις μοιάζει αδικαιολόγητα μεγάλη και άδεια, ωστόσο όταν μπει στο παιχνίδι και η σύνδεση με το τηλέφωνο, μέσω της εφαρμογής BRP Connect, ο χώρος της αποκτά πραγματικό νόημα. Είναι κρίμα όμως που υποστηρίζει μόνο Apple CarPlay για το σύστημα πλοήγησης και όχι και Android.

Τα χειριστήρια του αναβάτη είναι περιποιημένα με ρυθμιζόμενες μανέτες και φωτιζόμενους διακόπτες, που περιλαμβάνουν ένα πλήθος στην αριστερή πλευρά. Είναι προφανής επιλογή της Can-Am να έχει τις περισσότερες ρυθμίσεις των ηλεκτρονικών και της οθόνης διαθέσιμες στο αριστερό χέρι, παρότι όλα μπορούν να γίνουν και από την οθόνη αφής. Όπως βολεύεται καθείς, η μοτοσυκλέτα εξυπηρετεί και με τους δύο τρόπους.

Χρησιμότατο είναι το ντουλαπάκι στη θέση που θα ήταν η τάπα του ρεζερβουάρ, αν και δεν κλειδώνει οπότε είναι για ό,τι χρειάζεται στον δρόμο και μόνο, όχι για μόνιμη αποθήκευση.

Η συγκεκριμένη ειδική έκδοση Pulse 73 φορά μερικά επιπλέον στοιχεία εξοπλισμού συγκριτικά με το μοντέλο βάσης:

• Αποκλειστικό ασημί χρώμα (Sterling Silver)
• Σέλα και μαρσπιέ συνεπιβάτη (έξτρα στο βασικό μοντέλο)
• LED φώτα θέσης δίπλα στους προβολείς
• Μικρό μασκάκι LinQ πάνω από τους προβολείς.

Επίσης, η έκδοση Pulse 73 διατίθεται μόνο στην κανονική εκδοχή του μοντέλου με 47 hp, συμβατή με διπλώματα Α2, ενώ η βασική έκδοση μπορεί να αποκτηθεί και περιορισμένη στους 15 hp για την Α1.

Στην καρδιά του Pulse βρίσκεται ο ηλεκτρικός κινητήρας Rotax E-Power, με κύκλωμα υγρόψυξης που δροσίζει επίσης μπαταρία, φορτιστή και εναλλάκτη, για να έχεις το κεφάλι σου ξέγνοιαστο ακόμη και σε καλοκαιρινό μποτιλιάρισμα.

Η απόδοση του κινητήρα κορυφώνεται όπως είπαμε στους 47 ίππους, με τη ροπή σταθερή στα 7.3 kgm από 0 ως 4,600 rpm - έχουμε δηλαδή μια μοτοσυκλέτα Α2 με ροπή δικύλινδρου 700 cc.

Η ισχύς ρυθμίζεται σε τέσσερα προγράμματα οδήγησης: Sport+, Normal, Rain και Eco. Σε όλες τις περιπτώσεις η ροπή είναι αδύνατον να κρυφτεί, ενώ τα τρία από αυτά σου δίνουν στο χέρι αξιοσέβαστη δύναμη.

Το Normal πρόγραμμα είναι θεωρητικά το "κανονικό" που συνδυάζει δύναμη με καλή κατανάλωση, ενώ το Rain δείχνει πολύ κοντινό στο Normal με πολύ πιο δυνατή και άμεση επιτάχυνση απ' όσο θα περίμενε κανείς σε υγρές συνθήκες. Και στις δύο αυτές λειτουργίες ο ηλεκτρικός κινητήρας δείχνει το βασικότερο προσόν του: άμεση και άφθονη ροπή. Η δύναμη είναι αυτή που περιμένεις από 47 άλογα, αλλά ο ρυθμός με τον οποίο βγαίνει στη ρόδα παραπέμπει σε μεγαλύτερο κινητήρα και είναι ακατάπαυστος.

Αν θες ήπια απόδοση, το Eco είναι το κατάλληλο πρόγραμμα. Σχεδόν υπναλέο ως τα 30-35 km/h, αρχίζει να σου θυμίζει πως έχεις κάμποση ροπή από κει και πέρα, αλλά η ράθυμη απόκριση παραμένει και θα χρειαστεί να χουφτώσεις γερά τη γκαζιέρα για να δεις αποτέλεσμα.

Σε όλες τις modes η τελική ταχύτητα φτάνει ως τα 130 km/h πριν χτυπήσει κόφτη, πλην της Eco που η ταχύτητα δεν ξεπερνά τα 100.

Κρατώ τελευταία τη Sport+ mode γιατί αυτό είναι το κρυφό αστεράκι του Pulse. Είναι το πρόγραμμα που θα βάλεις για να κάνεις πλάκα στα φανάρια σε ανυποψίαστους αναβάτες σπορ μοτοσυκλετών, ενόσω θα προσπαθείς να κρατηθείς από το τιμόνι. Όπως συμβαίνει με όλα τα όμορφα πράγματα σ' αυτή τη ζωή, αυτό είναι και το μόνο πρόγραμμα με το οποίο θα βλέπεις τη στάθμη της μπαταρίας να πέφτει από φανάρι σε φανάρι αν οδηγείς με καργαρισμένη τη γκαζιέρα.

Το καλύτερο όλων είναι πως η Sport+ είναι η μόνη mode που επιτρέπει σβήσιμο του traction control. Γιατί, αν είναι το κάνεις γκραν γκινιόλ, κάντο σωστά. Δεν χρειάζεστε εμένα να σας πω ότι, με αυτό το πρόγραμμα, κατόρθωμα δεν είναι να σπάσεις την πρόσφυση του πίσω τροχού, το να μην το κάνεις είναι.

Ας μιλήσουμε για αυτονομία. Τα περισσότερα νούμερα που δίνει η Can-Am στη βιβλιογραφία του Pulse είναι ρεαλιστικά και κοντά στην πραγματικότητα. Ακόμη σημαντικότερη είναι η δυναμική ένδειξη αυτονομίας που βλέπεις στην οθόνη και η οποία ήταν επίσης αξιόπιστη - τουλάχιστον στο μικρό δείγμα των λίγων χειμερινών ημερών που είχα τη μοτοσυκλέτα στα χέρια μου.

Ο χρόνος φόρτισης με τον στάνταρ φορτιστή Level 1 είναι ακριβής, από 20-80% σε κάτι παραπάνω από τρεις ώρες, 0-100% σε πέντε και κάτι. Αυτά με απλή οικιακή παροχή ρεύματος.

Αν αγοράσεις το Pulse, αξίζει οπωσδήποτε να αποκτήσεις τον έξτρα φορτιστή Level 2, με τον οποία η πρακτικότητα πάει σε άλλο επίπεδο, καθώς θα έχεις πλέον πρόσβαση στους δημόσιους φορτιστές και γρήγορο αποτέλεσμα, με 20-80% σε 50 λεπτά. Μια στάση στο σούπερ μάρκετ θα έχει πλέον νόημα στη φόρτιση της μπαταρίας.

Η μέση αυτονομία που έβγαλα με το Pulse, οδηγώντας χωρίς την παραμικρή διάθεση οικονομίας στο γκάζι, ήταν γύρω στα 80 χιλιόμετρα, ωστόσο όλα είναι σχετικά με τις ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες και εξηγούμαι με δύο παραδείγματα.

Σε μια διαδρομή περίπου 10 χιλιομέτρων στην Περιφερειακή Υμηττού και κανονικές ταχύτητες, όπως θα πήγαινα με οποιαδήποτε ανάλογη βενζινοκίνητη, η ένδειξη αυτονομίας μειώθηκε κατά το ίδιο ποσό, 10 χιλιόμετρα. Σε άλλη περίπτωση με παραπλήσια απόσταση αλλά μέσα από το αστικό δίκτυο, με κίνηση και όλα τα φανάρια, έφυγα με 60 χλμ αυτονομία και γύρισα με 58.

Με πρόγραμμα Normal έγιναν αυτά, αν και δεν έχει πολλή σημασία, αυτό που μετρά είναι πόσο ανοίγεις το γκάζι. Αν κινείσαι ομαλά με ήπιες επιταχύνσεις και όχι παρατεταμένες υψηλές ταχύτητες, ακόμη και η Sport+ μπορεί να είναι οικονομική. Για μεγιστοποίηση της οικονομίας προφανώς η Eco είναι μανούλα, μόνο που θα πρέπει να κυκλοφορείς όλη μέρα με το πρόγραμμα που προσπαθεί να σβήσει κάθε διασκεδαστική συνιστώσα.

Η Can-Am έχει εξοπλίσει το Pulse με σύστημα ανάκτησης ενέργειας που λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Και στις δύο περιπτώσεις, όση ώρα το γκάζι παραμένει κλειστό εν κινήσει, το "φρένο του κινητήρα" φορτίζει τη μπαταρία και η διαφορά έγκειται στο πόσο. Το Passive Regen (παθητική ανάκτηση) είναι το επίπεδο με το ηπιότερο αποτέλεσμα, ενώ το Active Regen (ενεργή) φορτίζει τέσσερεις φορές πιο δυνατά.

Στην οδήγηση η διαφορά είναι πολύ αισθητή, καθώς στην ενεργή ρύθμιση το φρένο κινητήρα είναι πολύ πιο έντονο και επιβραδύνει ταχύτερα τη μοτοσυκλέτα. Σε αυτήν επίσης ενδέχεται να δεις μικρή θετική επίδραση στην αυτονομία, εφόσον η διαδρομή έχει ροή σε σβέλτες ταχύτητες ώστε ο χρόνος που η μοτοσυκλέτα κυλά με το γκάζι κλειστό να είναι ουσιαστικός.

Υπό την έννοια αυτή, ακόμη και τα 160 μέγιστης αυτονομίας που δηλώνει η Can-Am δεν ακούγονται ανέφικτα, αρκεί να οδηγείς μονίμως με φειδώ στο δεξί χέρι και όχι με κρατημένες τριψήφιες ταχύτητες. Όλα εξαρτώνται από τις διαδρομές που πρέπει να κάνει, καθώς αν κάποιος γράφει καθημερινά 20-30 χιλιόμετρα σε στενά και κεντρικούς δρόμους για το πήγαινε-έλα στη δουλειά, τότε θα βγάλει μέρες με μια φόρτιση. Αν η καθημερινή μετακίνηση έχει κυρίως αυτοκινητόδρομο, τότε ο φορτιστής θα δουλέψει υπερωρίες.

Σε κάθε περίπτωση, η παρατεταμένη διατήρηση τριψήφιας ταχύτητας μεταφράζεται σε ταχεία συρρίκνωση της αυτονομίας, όπως συμβαίνει σε κάθε ηλεκτρικό δίκυκλο που έχω καβαλήσει.

Από πλευράς δυναμικής της οδήγησης, το Pulse είναι ξεκάθαρα στημένο για την καθημερινότητα της πόλης. Οι αναρτήσεις του είναι αρκετά σφικτές στις υδραυλικές αποσβέσεις τους, όχι όμως τόσο ώστε να χαλούν την άνεση και να κοπανούν ενοχλητικά στις λακκούβες. Η αίσθηση του βάρους είναι ελαφριά και ο χειρισμός στην πόλη είναι πανεύκολος, καθώς η μοτοσυκλέτα δείχνει σχετικά μικρόσωμη και συμπαγής. Δεν υπάρχει τίποτα που να προβληματίζει στην καθημερινότητα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πυκνό μποτιλιάρισμα.

Η θέση οδήγησης έχει ουδέτερη εργονομία με άνετες γωνίες για τα γόνατα και τιμόνι που ήρθε φυσικότατα στα χέρια μου. Η στάνταρ σέλα (διατίθεται και comfort προαιρετικά) είναι κάπως σκληρή για πολύωρη παραμονή, ωστόσο αυτό δεν μου φαντάζει ως σημαντικό πρόβλημα σε μια μοτοσυκλέτα που δεν έχει την ικανότητα να ταξιδεύει για ώρες με μια φόρτιση.

Στις διψήφιες ταχύτητες η μετακίνηση με το Pulse είναι πραγματική απόλαυση, καθώς η απουσία θορύβου και πάσης φύσεως κραδασμού κάνει την όλη εμπειρία να μοιάζει με χαμηλή πτήση, λες και είσαι πάνω σε μαγικό χαλί. Προσεγμένο και καλοδεμένο, ας έκανε αλλιώς αν τολμούσε: είναι τόσο ήσυχο στην κύλισή του που θ' άκουγα και το παραμικρό τσικ από τα πλαστικά του. Ούτε καν η μετάδοση δεν ακούγεται, με την αλυσίδα κρυμμένη στο μπάνιο λαδιού της.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της οδήγησής του είναι η ποιότητα κύλισης που εισπράττεις και που απέχει αρκετά από την ανάλογη έννοια στις "παραδοσιακές" μοτοσυκλέτες, μια διαφορετική εμπειρία παρότι δεν κάνεις τίποτε διαφορετικό στον χειρισμό του.

Η επιλογή μετάδοσης μιας σχέσης είναι σοφή καθώς απλουστεύει τον χειρισμό και, στην τελική, τι να τις κάνεις τις ταχύτητες όταν έχεις πάνω από 7 χιλιογραμμόμετρα ροπής στο χέρι απ' τη στιγμή που ανοίγεις το γκάζι;

Το σύστημα μετάδοσης ωστόσο έχει μια χρήσιμη δεύτερη λειτουργία, όπισθεν. Για να κινηθείς προς τα πίσω, όταν ενεργοποιήσεις την επιλογή αυτή, περιστρέφεις ελαφρώς τη γκαζιέρα προς τα μπροστά και αυτό σου δίνει μια πολύ μικρή ταχύτητα, σχεδόν σε ρυθμό βαδίσματος, βγάζοντας από τη μέση ζητήματα όπως το σπρώξιμο με τα πόδια προς τα πίσω. Γενικώς το Pulse δεν είναι βαρύ και δυσκίνητο αλλά, αν θες να πας λίγο πίσω σε κατηφοριά για οποιονδήποτε λόγο, η ηλεκτρική βοήθεια είναι πολύτιμη και εντελώς ξεκούραστη - ενδεχομένως και απαραίτητη στην περίπτωση κάποιου που δεν πατά άνετα στο έδαφος από τη σέλα.

Παραέξω από τον αστικό ιστό το Pulse μπορεί να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά. Στον ανοικτό δρόμο είναι σταθερότατο και, παρότι γυμνό, ως επί το πλείστον προορίζεται να κινείται με ταχύτητες που δεν ξεφεύγουν πολύ από τα 100 km/h - για να διατηρείται η κατανάλωση ενέργειας σε λογικά επίπεδα - και συνεπώς δεν προκύπτουν αεροδυναμικά ζητήματα.

Στο στρίψιμο ακολουθεί όσο ο ρυθμός δεν γίνεται πολύ απαιτητικός, καθώς όταν το πιέσεις σε σπορ όρια θαμπώνει αρκετά η αίσθηση της διαθέσιμης πρόσφυσης, η μοτοσυκλέτα σου δείχνει πως δεν αρέσκεται σε απότομα φρένα και βουτιές στην είσοδο της στροφής.

Οι αναρτήσεις είναι καλοστημένες στις υδραυλικές τους λειτουργίες και τα φρένα της J.Juan στέκονται στο ύψος τους από κάθε άποψη, δύναμη και προοδευτικότητα, επιτρέποντας ικανό περιθώριο για διασκέδαση με το Pulse σε λογικό οδηγικό ρυθμό.

Αν αφήσουμε το οικονομικό σκέλος έξω από τη συζήτηση, η ηλεκτρική Can-Am μπορεί να στηρίξει άνετα τον ρόλο της καθημερινής μοτοσυκλέτας. Έχει δύναμη, έχει άμεση ροπή, έχει καλά περιφερειακά και προσφέρει μια εξόχως διασκεδαστική εμπειρία οδήγησης με τέτοιον τρόπο που καμιά βενζινοκίνητη δεν μπορεί να καταφέρει. Είναι τόσο η πολυτελέστατη αίσθηση πως πλέεις πάνω από την άσφαλτο, όσο είναι και η ακαριαία επιτάχυνση που σε κάνει να σφίγγεις ξαφνιασμένος το τιμόνι για να κρατηθείς.

Από πλευράς πρακτικότητας, η αυτονομία που μπορεί να καταφέρει είναι επαρκής όσο το Pulse λογίζεται ως μοτοσυκλέτα πόλης. Στις διψήφιες ταχύτητες της καθημερινότητας και τα διαρκή σταμάτα-ξεκίνα η ηλεκτρική φύση του κουμπώνει άψογα. Ήσυχο λες κι είναι σβηστό στα φανάρια, ανοίγεις λίγο το γκάζι κι εξαφανίστηκες - με όλα τα προγράμματα πλην Eco.

Μία και μόνη απάντηση στο "πόσα χιλιόμετρα θα μου βγάζει τη μέρα" δεν υπάρχει, ο καθένας οδηγεί διαφορετικά, σε άλλες αποστάσεις και άλλους δρόμους. Αν μιλάμε για ταχύτητες πόλης και όσο λιγότερο αυτοκινητόδρομο γίνεται, με το Pulse μπορείς να εξυπηρετείσαι για μέρες με μια φόρτιση.

Οι συμβιβασμοί είναι επίσης μέρος του παιχνιδιού. Αν θες να είσαι πάντα έτοιμος για μια ξαφνική βολτίτσα (ή δουλίτσα) μερικών δεκάδων χιλιομέτρων, θα πρέπει να φροντίζεις να είναι πάντα φορτισμένη η μπαταρία του Pulse σε ικανό επίπεδο. Σε αυτήν την περίπτωση μάλλον θα πρέπει να υπολογίζεις και τη μεταφορά του φορτιστή σε καθημερινή βάση. Ο στάνταρ που είχα στη διάθεσή μου δεν είναι ούτε μικρός ούτε πανάλαφρος και χρειάζεται οπωσδήποτε τσάντα, ενώ πάνω στη μοτοσυκλέτα δεν υπάρχει χώρος για να τον αποθηκεύσεις.

Μετά έχουμε αυτό που ως τώρα είχα αφήσει έξω από τη συζήτηση, το οικονομικό. Με τιμή που ξεκινά από τα €14,000 το Pulse προφανώς δεν μπορεί να μπει σε άμεσες συγκρίσεις με βενζινοκίνητες μοτοσυκλέτες. Εκ προοιμίου απευθύνεται σε αναβάτες που έχουν ήδη αποφασίσει να κινηθούν ηλεκτρικά και μέσα από αυτό το πρίσμα, το Can-Am Pulse είναι ανταγωνιστικό στην πολύ ολιγομελή κατηγορία του, με ικανότητες και ποιοτικά χαρακτηριστικά που δεν υστερούν πουθενά.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά